Nicolette Kluijver blijft scherp op haar gezondheid, acht jaar nadat bij haar longkanker werd vastgesteld. De presentatrice vertelt dat ziekenhuisdagen nog altijd zwaar kunnen zijn, maar dat ze haar ook herinneren aan alles wat waardevol is. Angst en somberte maken vervolgens vaak plaats voor dankbaarheid, schrijft ze bij een nieuwe video op Instagram.
Zware ochtend in het ziekenhuis
Vrijdagochtend stond opnieuw in het teken van controles. Kluijver liet weten dat ze in het Antoni van Leeuwenhoek (AVL) terechtkon voor een scan, gevolgd door bloedafname en wegen. Het zijn routinehandelingen die bij veel (ex-)kankerpatiënten horen, maar het emotionele gewicht is groot. Ze beschrijft hoe spanningen zich opbouwen en ze zich prikkelbaar kan voelen, om later diezelfde dag weer ruimte te maken voor waardering: voor de artsen, de uitkomsten en vooral voor haar naasten. Ze noemt zichzelf een bofkont omdat er zoveel liefde om haar heen is.
Die dubbelheid hoort inmiddels bij haar leven. De controles zijn noodzakelijk en geven houvast, maar ze confronteren ook met wat achter haar ligt. Dat het precies die mix van angst en dankbaarheid is, maakt haar verhaal herkenbaar voor velen die met ziekte en herstel te maken hebben.
Strijd sinds 2017
Begin 2017 maakte Kluijver bekend haar werkzaamheden bij RTL per direct neer te leggen, nadat artsen een afwijking in haar long hadden gevonden die als een voorstadium van longkanker werd geduid. Omdat de afwijking vroeg was ontdekt, benadrukte ze toen dat de kans op genezing groot was. Een maand later kwam het bericht dat iedereen hoopte te horen: ze was officieel schoon. De kanker was weg, meldde ze opgelucht. Hoewel ze nog in het ziekenhuis lag, voelde ze zich sterk genoeg om de wereld weer aan te kunnen.
Die snelle wending — van schrik naar opluchting — gaf hoop. Tegelijkertijd bleek het medisch traject complexer dan de eerste berichten deden vermoeden.
Diagnose complexer dan gedacht
In latere interviews vertelde Kluijver dat de term ‘voorstadium’ de lading niet volledig dekte. De publieke boodschap had ze bewust afgezwakt om haar kinderen te beschermen. Ze wilde niet dat haar dochter op het schoolplein te horen zou krijgen dat haar moeder heel ernstig ziek was. Daarachter schuilde een ingewikkelde periode, met maanden van onderzoeken en een second opinion, voordat de diagnose longkanker definitief viel.
Aanvankelijk dachten artsen aan tuberculose. Pas na een punctie werd duidelijk dat het om kanker ging. Opmerkelijk genoeg had Kluijver zelf al het gevoel dat het ernstiger was. Toen de definitieve diagnose kwam, overheerste bij haar niet zozeer boosheid, maar een soort opluchting: eindelijk bevestiging van wat ze al vermoedde. Ze had in gedachten al afscheidsscenario’s afgewogen, terwijl de omgeving nog niet meeging in haar intuïtie. Dat verschil tussen gevoel en medische onzekerheid maakte de periode extra zwaar.
Behandeling en herstel
De behandeling was ingrijpend. Kluijver werd geopereerd en verloor een halve long. In de nasleep kreeg ze te maken met herhaalde klaplongen: complicaties die de ziekenhuisperiode tot een rollercoaster maakten. Toch probeerde ze, zodra haar kinderen op bezoek kwamen, de pijn even opzij te zetten. Met hulp van pijnstilling werd er gedanst en gezongen — een bewuste poging om de zwaarte van de situatie niet op hen te laten neerkomen.
Na de operatie merkte ze dat ze zich naar omstandigheden goed kon voelen, maar dat haar perspectief blijvend veranderd was. “Nooit meer helemaal de oude” betekent voor haar vooral: leven met de wetenschap hoe kwetsbaar het bestaan is. In elk klein moment — een bloem die openbloeit, een vogel die voorbijschiet — schuilt een herinnering: ik ben er nog. Die houding van aandacht en dankbaarheid is sindsdien een vaste metgezel.
Waarom controles blijven terugkomen
Voor wie behandeld is voor longkanker zijn periodieke controles onderdeel van het leven. Denk aan scans, bloedwaarden, longfunctietesten en weegmomenten, vaak in specialistische centra zoals het Antoni van Leeuwenhoek. Het doel is helder: vroeg signaleren als er iets verandert, en zekerheid bieden als alles stabiel blijft. Maar de impact is niet alleen medisch. Veel patiënten herkennen het fenomeen ‘scanxiety’: de spanning in aanloop naar uitslagen. Ook bij gunstige resultaten blijft de confrontatie voelbaar: elke afspraak herinnert aan de periode waarin alles op losse schroeven stond.
Kluijvers recente bericht toont die spanning glashelder. De ochtend begint met zorgen, eindigt met opluchting en dankbaarheid. Het tekent een realiteit waarin gezondheid geen vanzelfsprekendheid is, maar een dagelijkse oefening in vertrouwen. Dat ze haar ervaringen blijft delen, helpt om die realiteit zichtbaar te maken en biedt steun aan anderen die in vergelijkbare trajecten zitten.
De balans tussen kwetsbaarheid en veerkracht
Kluijver laat zien hoe kwetsbaarheid en veerkracht naast elkaar kunnen bestaan. Ze benoemt angst en verdriet, maar ook hoe snel die emoties kunnen verschuiven zodra de realiteit — de resultaten, de omhelzing na de afspraak, de rust van het thuiskomen — weer ruimte geeft. Het is precies die beweging die haar verhaal zo menselijk maakt. Het gaat niet alleen om genezen of ziek zijn; het gaat om de weg die je aflegt en de mensen die met je meelopen.
Daarmee raakt haar verhaal een bredere snaar. Wie een ernstige ziekte meemaakt, krijgt te maken met medische feiten én met de dagelijkse praktijk van leven na de diagnose. Werk hervatten, gezin draaiende houden, sporten binnen de grenzen van het mogelijke; het vraagt om het vinden van een nieuwe balans. De manier waarop Kluijver haar kinderen centraal houdt en tegelijk haar eigen grenzen bewaakt, illustreert die zoektocht.
Vooruitblik en betekenis
De komende tijd blijft Kluijver onder controle. Dat ritme is inmiddels vertrouwd, al blijft elke afspraak spannend. Haar bericht van deze week rondt ze af met een nadruk op dankbaarheid: de liefde om haar heen, de expertise in het ziekenhuis, de wetenschap dat ze er is — nu. Die focus past bij de levenshouding die ze de afgelopen jaren heeft opgebouwd: waakzaam, maar hoopvol.
Voor lezers die zelf delen in die waakzaamheid kan haar verhaal een spiegel zijn: het is oké als een ziekenhuisdag zwaar voelt, en het is evenzeer oké als je daarna vooral dankbaar bent. Genezing en herstel zijn geen rechte lijnen; ze bestaan uit stappen vooruit, momenten van twijfel en telkens weer de keuze om door te gaan.
Kern: acht jaar na haar diagnose is de strijd voor Kluijver niet langer een gevecht tegen de ziekte, maar een bewuste manier van leven mét de ervaring. Zolang de controles goed blijven, blijft er ruimte voor vertrouwen. En op dagen dat de spanning oploopt, is er de kring van mensen om haar heen die het verschil maakt.
Wat doet dit verhaal met jou? Deel je gedachten of ervaringen met ons op sociale media — we lezen graag mee en gaan het gesprek aan.
Bron: shownieuws.nl
