Het leek een onschuldig, gezellig filmpje te worden: Linda de Mol die — heel huiselijk, met dat kenmerkende warme stemgeluid — haar kerstmenu deelt met haar volgers. Maar nog voor iemand überhaupt “Melba toast” kon zeggen, ontplofte haar commentsectie in recordtempo. Wat bedoeld was als een smakelijke sneak peek in Linda’s feestdagen, mondde uit in een digitale storm over paling, tonijn en… dierenleed.
Wat is er precies gebeurd? We zet alle feiten, reacties én de onderliggende discussie voor je op een rij.
Een kerstmenu dat anders landde dan bedoeld
In de video, die Linda zelf plaatste op haar socials, vertelt ze enthousiast dat haar kerstmenu al bijna rond is. Ze begint met een amuse die je zo in een kookprogramma zou verwachten: Melba-toast, wasabimayonaise en gerookte paling, even door de sojasaus gehaald — “simpel, maar zó lekker”, aldus Linda.
Daarna schuift ze moeiteloos door naar het voorgerecht: tonijn, kort aangebakken en afgemaakt met een laagje sesamzaad. Klassiek, culinair, totaal Linda.
Maar nog voordat ze verder kan met haar plannen voor de hoofdgang, beginnen de eerste gefronste wenkbrauwen bij haar volgers al hun weg te vinden naar het toetsenbord. Want paling… én tonijn… in één kerstmenu?
Dat ging voor een hele groep kijkers te ver.
Spoiler: vegetarisch wordt het niet
In de video vervolgt Linda haar menu met een soepje van bospaddenstoelen, gevolgd door een hoofdgerecht dat ze bijna zingend opsomt: romige aardappelpuree, gegratineerd met panko en pancetta, met daarnaast haricots verts en een frisse groene salade.
Dan komt de opmerkelijke toevoeging:
“Wat daar aan vlees of vis bij komt, daar moet ik nog even over nadenken!”
Voor dochter Noa maakt ze sowieso een visgerecht — want die eet geen vlees — maar de rest van het gezelschap krijgt een traditionele feestmaaltijd die, laten we zeggen, niet plantaardig is.
En precies op dat punt barst de bom
Volgers trekken massaal aan de bel: “Dit is geen kerstgedachte
Binnen minuten na het plaatsen van de video verschijnen de eerste kritische reacties. En binnen een uur is de toon gezet: volgers zijn boos. Heel boos.
Uit de honderden comments die binnenkomen, valt één rode draad sterk op: mensen vinden het pijnlijk dat Linda kiest voor twee vissoorten die onder druk staan.
Een van de volgers schrijft fel:
“Waarom moeten dieren doodgemaakt worden voor een ‘leuk’ kerstdiner? De kerstgedachte is toch juist liefde en compassie?”
Een ander sluit zich meteen aan:
“Paling én tonijn?! Beide bedreigde diersoorten! Hoe kun je dat promoten naar bijna een miljoen mensen?”
In snel tempo schuiven de reacties op van teleurgesteld naar ronduit beschuldigend. Woorden als “dierenleed”, “onverantwoord” en “teleurstellend voorbeeld” vliegen door de commentsectie. Een enkeling gaat nog verder en noemt Linda zelfs een “dierenbeul” — een term die online altijd snel rondwaait, maar in dit geval bijzonder hard aankomt.
Waarom juist paling en tonijn voor zoveel ophef zorgen
Om te begrijpen waarom de volgers zo fel reageren, is wat achtergrond belangrijk. Het gaat in dit debat namelijk niet om één stukje vis, maar om twee specifieke soorten:
Paling
De Europese paling is al jarenlang ernstig bedreigd. Het dier staat zelfs op de rode lijst, en het eten van paling — zeker rondom feestdagen — zorgt elke keer opnieuw voor discussies.
Tonijn
Hoewel “tonijn” een brede verzamelnaam is, worden verschillende tonijnsoorten overbevist. De consument ziet vaak alleen het woord tonijn, maar erachter schuilt een wereld aan visserijproblematiek die bij veel food-liefhebbers leeft.
Dat maakt dat vis tegenwoordig geen neutraal onderwerp meer is. En in Linda’s geval, waar elk detail door een groot publiek wordt gevolgd, werd haar kerstmenu plots een symbool van deze hele discussie.
Van feestelijk kijkje achter de schermen naar publieke rel
Waar Linda’s intentie waarschijnlijk gewoon was: “Kijk eens mee, dit maak ik dit jaar voor kerst”, werd het filmpje al snel een casus over duurzaamheid, dierenwelzijn en media-invloed.
Een veelgelezen reactie verwoordt het kritisch, maar nog relatief mild:
“Je mag eten wat je wilt, maar als je zo’n groot platform hebt, moet je toch wel nadenken over wat je uitstraalt.”
Maar anderen kiezen voor scherpere bewoordingen:
“Onbegrijpelijk dat iemand met jouw bereik dit zó normaal kan presenteren.”
“Ik ben echt klaar met het verheerlijken van dieren eten alsof het niks is.”
En toch… krijgt Linda óók steun
Waar een online storm is, vormen zich altijd twee kampen. Want tussen alle verwijten door, komt er ook een flink aantal volgers op Linda’s verdediging staan.
Een supporter reageert:
“Mag iemand gewoon nog koken wat ze zelf lekker vindt? Kerst draait niet om perfectie maar om samen zijn.”
Een ander:
“Iedereen doet zo heilig ineens. Alsof mensen massaal tofu gourmetten met kerst.”
Sommigen vinden de woede simpelweg overdreven:
“Dit is echt typische internet-hysterie. Laat Linda lekker haar paling eten. Niemand hoeft mee te doen.”
Dat zorgt voor een nieuw soort discussie: niet meer over vis, maar over hoe hard mensen mogen reageren op social media — en of een kerstmenu überhaupt reden is om iemand digitaal aan de schandpaal te nagelen.
Reactie van Linda? Voorlopig stilte
Op het moment van schrijven heeft Linda nog niet gereageerd op de commotie. Geen statement, geen toelichting, geen wijziging van het menu.
En dat is opvallend, want normaal gesproken reageert Linda vrij snel op persoonlijke kritiek. Maar misschien kiest ze dit keer bewust voor rust: geen olie op het vuur, geen extra lading op de discussie. Feestdagen komen eraan, tenslotte.
Wat blijft er hangen?
Het kerstmenu van Linda de Mol werd alles behalve een gezellig kijkje in de keuken. Het werd een kleine culture war over:
dierenwelzijn
duurzaamheid
voorbeeldfunctie
de rol van influencers en BN’ers
en de grenzen van online kritiek
Dat haar volgers massaal reageren, zegt misschien minder over Linda en meer over hoe gevoelig consumptiekeuzes in 2025 zijn geworden. Waar vroeger een kerstmenu gewoon een kerstmenu was, ligt nu elk ingrediënt onder een vergrootglas — helemaal als je Linda de Mol heet.
En of je nou team paling bent of team plantaardig: één ding is zeker…
