Het afscheid van Estavana Polman bij het Nederlands handbalteam kwam zondag met gemengde gevoelens. In Rotterdam eindigde haar interlandloopbaan zonder medaille, na een nipte nederlaag tegen Frankrijk. Geen droomscenario, wel een moment vol emotie en betekenis.
Hoewel trots overheerst, gaf Polman openlijk toe dat het gevoel na afloop anders had mogen zijn. Een bronzen plak had het afscheid lichter gemaakt. Toch bleef de waardering voor het moment, de plek en het publiek duidelijk aanwezig tijdens haar terugblik.
Teleurstelling na gemiste finale en bronzen duel
De Oranje-dames grepen naast de finaleplek na verlies tegen Noorwegen. Daarmee vervloog de kans op goud of zilver. Het duel om het brons bood nog één kans op eremetaal, maar ook die werd niet benut na een spannend slot.
Voor Polman betekende dit duel meer dan een wedstrijd. Het was haar laatste optreden in Oranje, in een volgepakte hal. De ontlading na het eindsignaal liet zien hoe zwaar deze afsluiting woog, ondanks jaren van successen.
Dankbaarheid overheerst ondanks sportieve pijn
Spelen in eigen land gaf het toernooi een bijzondere lading. Familie, vrienden en fans waren dichtbij, wat het afscheid persoonlijker maakte. Dat decor maakte veel goed, zelfs zonder medaille. Voor Polman voelde het als een passend toneel.
De steun vanaf de tribunes benadrukte haar status binnen het team en bij het publiek. Niet elke topsporter krijgt zo’n afscheid. Juist dat besef zorgde voor dankbaarheid, ook al bleef er sportieve teleurstelling hangen.
Een carrière vol hoogtepunten en historie
De interlandloopbaan van Estavana Polman kende talloze hoogtepunten. Van een wereldtitel tot deelname aan de Olympische Spelen. Samen met haar generatie zette zij het Nederlandse vrouwenhandbal definitief op de kaart.
De weg daarheen was lang en niet altijd comfortabel. Kleine hallen, beperkte middelen en weinig aandacht maakten plaats voor volle arena’s en internationale erkenning. Die ontwikkeling typeert haar tijd bij Oranje.
Gezamenlijk afscheid met Lois Abbingh
Samen met Lois Abbingh kondigde Polman eerder haar afscheid als international aan. Het WK in Nederland voelde als het juiste moment om samen af te sluiten. Hun band, gesmeed door jarenlange samenwerking, gaf dit afscheid extra gewicht.
Beide speelsters benadrukten wat ze samen hebben meegemaakt. Niet alleen de prijzen, maar vooral de vriendschappen en herinneringen bleven hangen. Dat gedeelde verleden maakte het afscheid minder abrupt, maar des te betekenisvoller.
Blik op de toekomst buiten Oranje
Hoewel het hoofdstuk Oranje sluit, blijft Polman actief in het handbal. In Boekarest zet ze haar clubcarrière voort. De liefde voor de sport is nog duidelijk aanwezig, ook al verdwijnt de interlanddruk.
Daarnaast lonken andere mogelijkheden. Haar eerdere televisieoptredens vielen op, maar prioriteit ligt voorlopig bij sport en gezin. De komende periode staat in het teken van nieuwe balans na jaren topsport.
Een nieuwe generatie langs de zijlijn
Ook privé breekt een andere fase aan. Dochter Jesslyn kijkt al nieuwsgierig naar de sport. Een eigen handbalavontuur laat nog even op zich wachten, maar de interesse is gewekt zodra het gezin weer in Nederland is.
Die rol als moeder langs de lijn biedt een ander soort voldoening. Geen scoreborden of toernooien, maar genieten van kleine momenten. Het laat zien dat afscheid nemen ook ruimte schept voor nieuwe perspectieven.
Einde van een tijdperk voor Oranje
Met het vertrek van Polman en Abbingh sluit een belangrijk hoofdstuk voor het Nederlands handbalteam. Hun generatie legde de basis voor blijvend succes. Dat legt druk, maar biedt ook kansen voor nieuw talent.
De vraag blijft hoe dit afscheid wordt herinnerd. Niet door één verloren wedstrijd, maar door jaren van inzet en groei. Deel herinneringen en meningen op Facebook en praat mee over een carrière die het Nederlandse handbal blijvend heeft veranderd.
