Ychelle, de dochter van zanger René Karst, heeft voor het eerst uitgebreid gereageerd op het overlijden van haar vader. In een gesprek met RTL Boulevard vertelt ze over de chaotische dagen rond de herdenking en crematie, en over de klap die nu pas echt binnenkomt. “Het verwerken komt nu pas,” zegt ze, zichtbaar aangedaan. Haar woorden schetsen een beeld van rouw in een stroomversnelling, met familie die moet schakelen terwijl de buitenwereld al meekijkt.
Eerste reactie van ychelle
De boodschap over haar vaders overlijden bereikte Ychelle terwijl ze aan het werk was. Ze werd gebeld door haar moeder, die in paniek uitriep om hulp. “Ik hoorde drie keer: ‘Help! Help! Help!’ De grond zakte onder mijn voeten vandaan,” vertelt ze. Die eerste minuten en uren staan nog in haar geheugen gegrift. Het waren momenten waarin niets logisch voelt en alles tegelijk moet.
Schokkend telefoontje en hectische uren
Terwijl ze nog in de auto zat, moest Ychelle al besluiten nemen. Samen met haar moeder en haar broer Thomas stemde ze praktische zaken af via de telefoon. “Ik had hem nog niet gezien, en toch moesten er direct dingen geregeld worden,” zegt ze. Het nieuws verspreidde zich bovendien razendsnel online. “Het staat allemaal zo snel op internet. Ik weet niet eens hoe ik van thuis naar Hoogeveen ben gekomen.” Dat gevoel van verdwalen in de snelheid van het moment is kenmerkend voor rouw in het volle licht van de media.
Overlevingsstand rond herdenking en crematie
In de dagen daarna draaide alles om de herdenkingsdienst en de crematie. Ychelle nam daar een grote rol in op zich, samen met haar familie. Ze noemt het een ‘overlevingsstand’ waarin je op routine verdergaat, omdat er simpelweg teveel op je afkomt. “Je doet wat moet gebeuren, voor hem en voor elkaar. Maar pas daarna komt de stilte. Dan voel je het echt.” Nu de plechtigheden achter de rug zijn, begint voor haar het werk van verwerken en herinneren.
Herinneringen en gemiste toekomstplannen
Voor vader en dochter stond er nog een mooie reis op de planning. Die gaat er nu anders uitzien. Ychelle wil die trip alsnog maken, samen met haar moeder, als eerbetoon aan wat had kunnen zijn. “Je beseft nu pas hoe belangrijk het is om herinneringen te maken,” zegt ze. Het is een besef dat troost biedt én pijn doet: herinneringen maken lukt nog, maar alleen nog met wie er wel is. De belofte aan toekomstplannen verandert in het koesteren van wat er was.
Emotioneel bericht op instagram
Kort na het overlijden deelde Ychelle haar gevoelens op Instagram. Ze plaatste een zwart-witfoto waarop zij en haar vader arm in arm staan, met de woorden: “Wat heb jij een mooi, maar veel te kort leven gehad.” In haar bericht schreef ze ook dat ze verdoofd was van verdriet. “Ik zit hier met mama, Thomas en de rest van de familie, dronken van tranen.” Tegelijkertijd zochten ze samen troost in verhalen en herinneringen, omdat die hen door de eerste dagen hielpen.
Het ongeloof is groot. “Geen knuffels meer, geen belletjes, geen besprekingen over de gekke creatieve ideeën die je had,” schreef ze. Het zijn alledaagse momenten die nu het meest ontbreken. Ze sloot haar bericht af met een belofte aan haar vader: “Ik zal goed op ons gezin letten en voor mama zorgen, beloofd.” Het typeert de hechte band binnen de familie, en de nieuwe verantwoordelijkheid die ze voelt in de leegte die is ontstaan.
Publieke rouw en de druk van social media
Het overlijden van een geliefde is al ingewikkeld genoeg; de aandacht van buitenaf maakt het nog intenser. Ychelle beschrijft hoe de stroom aan berichten, reacties en nieuwsberichten het tempo van rouwen beïnvloedt. Terwijl de familie nog aan het schakelen was, stond er online al van alles te lezen. Voor nabestaanden is het balanceren: dankbaar zijn voor steun en respect, maar ook ruimte verdedigen om in eigen tempo afscheid te nemen. Het tekent de tijd waarin privéverdriet en publieke betrokkenheid door elkaar lopen.
Wie rené karst was
René Karst was een geliefde zanger uit Hoogeveen, die landelijke bekendheid genoot met volksmuziek en feestnummers. Zijn naam is voor velen onlosmakelijk verbonden met grote meezingers en optredens waar plezier en saamhorigheid voorop stonden. Zijn muziek maakte hem een vaste waarde op feesten en in cafés, en zijn persoonlijkheid zorgde ervoor dat hij dichtbij zijn publiek bleef. Voor zijn naasten was hij bovenal partner, vader en vriend. De warmte waarmee over hem wordt gesproken, laat zien hoe groot zijn betekenis was, zowel op het podium als thuis.
Rouwen na de storm
Nu de herdenking en de crematie achter de rug zijn, begint voor Ychelle en haar familie een nieuwe fase. Een fase waarin je langzaam went aan een nieuwe werkelijkheid en leert leven met het gemis. Afscheid nemen is niet één moment, maar een proces. Dat proces komt nu pas op gang, zegt ze. De reis die ze met haar moeder wil maken, staat symbool voor dat traject: stap voor stap, met ruimte voor tranen en voor mooie herinneringen.
Wat blijft en wat volgt
De woorden van Ychelle zijn intiem en tegelijk herkenbaar voor iedereen die een dierbare verloor. De verwarring van het eerste nieuws, de organisatorische druk van een afscheid, en daarna de stilte die alles luider maakt: het zijn fases die elkaar snel opvolgen, maar ieder op hun eigen manier zwaar kunnen zijn. Wat blijft, zijn de verhalen, de muziek en de beloftes die elkaar vasthouden. En wat volgt, is tijd – tijd om te rouwen, om samen te zijn en om het leven van René te blijven vieren.
Voor nu hoopt de familie in rust verder te kunnen. De woorden “het verwerken komt nu pas” zijn geen slotakkoord, maar een begin van een lang en persoonlijk traject. Aan de mensen die meeleven, blijft de vraag om begrip en geduld. En aan wie René kende of zijn muziek waardeerde, de uitnodiging om hem vast te houden in herinneringen en liedjes die de jaren overstijgen.
Wil je reageren of een herinnering delen? Laat het ons weten op onze sociale media en praat mee.
Bron: shownieuws.nl
