Monique had maar één doel voor ogen: de kerstsfeer vieren. Muziek aan, huis vol decoratie en even ongegeneerd dansen alsof niemand kijkt. In een korte video is te zien hoe ze in haar ondergoed vrolijk meebeweegt terwijl haar woning wordt omgetoverd tot een waar kerstpaleis. Samen met de vrouw van Flowerartist, die haar huis kwam versieren, straalt ze zichtbaar plezier uit.
Bij de video schrijft Monique zelf al met een knipoog dat het ritme misschien ergens onderweg verloren is gegaan, maar dat de gezelligheid in ieder geval “aan” staat. Het filmpje is duidelijk bedoeld als luchtige momentopname. Geen statement, geen boodschap. Gewoon lol maken in eigen huis.
Van kerstballen naar commentaar
Waar Monique waarschijnlijk rekende op reacties over kerstverlichting, sfeer en gezelligheid, liep het in de commentsectie al snel anders. Binnen no-time verschoof de aandacht van kerst naar kleding. Of beter gezegd: de lengte van haar jurkje.
De eerste kritische reacties laten niet lang op zich wachten. “Beetje te kort dat jurkje, jammer,” schrijft een volger. Het is zo’n opmerking die misschien onschuldig lijkt, maar wel de toon zet. Want waar één iemand iets zegt, volgen er altijd meer.
“Doe een broek aan”
Het blijft niet bij subtiele opmerkingen. Al snel wordt het commentaar scherper. “Beter een broek aanhouden, Monique,” klinkt het. De boodschap is duidelijk en weinig verhullend. Volgens sommige volgers is wat Monique draagt simpelweg niet gepast, ook al staat ze in haar eigen huis en deelt ze de beelden vrijwillig.
Dat soort opmerkingen zorgen vrijwel altijd voor verdeeldheid. Want wie bepaalt eigenlijk wat gepast is, en voor wie? En waarom lijkt die discussie vrijwel altijd bij vrouwen terecht te komen, zeker wanneer ze zichtbaar plezier maken?
Fans springen in de bres
Gelukkig blijft Monique niet alleen achter in de digitale arena. Onder de kritische reacties verschijnen net zo snel steunbetuigingen van fans en volgers die zich duidelijk storen aan het negatieve commentaar.
“Wat een zure reacties weer,” schrijft iemand. “Te bloot, te kort. Laat haar gewoon genieten van het leven.” Anderen wijzen erop dat het om een dansje gaat in privésfeer, gedeeld op haar eigen kanaal. Wie het niet leuk vindt, hoeft immers niet te kijken.
De tegenreacties zorgen voor een tweede discussie, niet meer over het jurkje, maar over de reacties zelf. Waarom voelen mensen de behoefte om anderen publiekelijk te corrigeren op uiterlijk of kledingkeuze?
Een terugkerend patroon
De situatie rondom Monique staat niet op zichzelf. Het is een patroon dat zich keer op keer herhaalt op sociale media. Vrouwen die dansen, lachen of zichtbaar genieten, krijgen opvallend vaak commentaar op hun kleding, lichaam of gedrag.
Bij mannen gebeurt dat zelden in dezelfde mate. Waar een man al snel wordt gezien als “lekker zichzelf”, krijgt een vrouw al gauw het verwijt dat het “te veel” is. Te bloot, te aanwezig, te vrolijk. Alsof plezier maken altijd aan voorwaarden moet voldoen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Thuis maar toch beoordeeld
Wat deze situatie extra opvallend maakt, is dat Monique zich niet op een podium bevindt, niet in een studio staat en geen officiële rol vervult. Ze is thuis. In haar eigen woonkamer. Toch voelt een deel van het publiek zich geroepen om haar te vertellen wat ze wel en niet zou moeten dragen.
Het laat zien hoe dun de grens is tussen privé en publiek op sociale media. Zodra iets online staat, lijkt het voor sommigen automatisch onderwerp van beoordeling te worden. Zelfs als het over iets kleins gaat, zoals een dansje in kerstsfeer.
Stilte vanuit Monique
Opvallend is dat Monique zelf geen directe reactie geeft op de kritiek. Ze gaat niet in discussie, corrigeert niemand en verwijdert de video niet. Daarmee lijkt ze impliciet duidelijk te maken dat ze zich niet laat leiden door de mening van anderen.
Voor veel volgers is dat juist een krachtig signaal. Niet alles hoeft beantwoord te worden. Soms zegt niets doen meer dan honderd woorden.
De video blijft staan
Ondanks de ophef blijft de video gewoon online staan. Geen excuses, geen uitleg, geen aanpassing. Het jurkje blijft even kort, de dans even vrolijk. Voor sommigen een doorn in het oog, voor anderen juist verfrissend.
Het zorgt ervoor dat het gesprek langzaam verschuift. Minder focus op wat Monique draagt, meer op waarom mensen zich daar überhaupt zo druk over maken.
Kerstsfeer met bijgeluid
Wat begon als een onschuldige kerstvideo, eindigde in een typisch socialemediadebat. Niet over decoratie, maar over normen. Niet over gezelligheid, maar over grenzen. En vooral over wie die grenzen mag bepalen.
Monique zelf lijkt ondertussen gewoon verder te gaan met waar ze mee bezig was. Kerst vieren, lachen, dansen. Met of zonder jurkje, dat maakt voor haar blijkbaar weinig verschil.
Meer zegt het publiek dan zij
Misschien zegt deze situatie uiteindelijk meer over het publiek dan over Monique. Over de behoefte om te oordelen, om te corrigeren, om anderen in een hokje te plaatsen. Terwijl de video zelf nauwelijks aanleiding geeft tot zoveel discussie.
De kerst staat aan, de muziek speelt, het huis is versierd. En ergens tussen de lichtjes en reacties ontstaat weer een bekende vraag. Waarom laten we mensen niet gewoon zijn wie ze zijn?
Voor Monique lijkt het antwoord simpel. Ze danst door.
