Rtl krijgt forse kritiek na het uitgebreide interview met Martijn Krabbé in RTL Tonight van dinsdagavond. De presentator, die te maken heeft met uitgezaaide longkanker en daar open over is, sprak in het gesprek bij zijn eigen keukentafel over zijn angst, de zorg om zijn gezin en het naderende afscheid. Op sociale media lopen de reacties uiteen: waar veel kijkers het gesprek indrukwekkend en ontroerend vonden, klinkt er ook scherpe kritiek op de toon en de lengte van de uitzending.
Kritiek op rtl na emotioneel gesprek
Het interview, afgenomen door Humberto Tan, zoomde in op de realiteit van leven met een ongeneeslijke ziekte. Krabbé vertelde openhartig hoe hij zijn dagen en nachten beleeft, welke vragen hem bezighouden en hoe hij samen met zijn naasten probeert houvast te vinden. Die kwetsbaarheid raakte veel kijkers, maar riep tegelijkertijd weerstand op.
Vooral X-influencer MiesBee en Marieke Derksen, dochter van Johan Derksen, reageerden fel. Zij spraken van tranentrekkerij en uitbuiting. MiesBee schreef: ‘Lieve Martijn, wat doe je jezelf toch aan? Onpasselijk van deze tranentrekkerij.’ Derksen ging een stap verder: ‘Het uitbuiten van zieke mensen voor goede cijfers gaat inmiddels iedere grens over.’ De strekking van die kritiek: een persoonlijk verhaal mag, maar niet als het volgens hen vooral inzet op effect, met kijkcijfers als doel.
Gemengde reacties onder kijkers
Los van deze uitgesproken meningen was het beeld op sociale media duidelijk verdeeld. Een groep kijkers vond dat het gesprek te lang duurde of te veel leunde op emotie. Sommigen spraken over ‘puur effectbejag’ en ‘smakeloze televisie’, en plaatsten vraagtekens bij de interviewstijl van Tan. Anderen merkten simpelweg op dat het item ‘veel te lang’ was, zonder daarbij in te gaan op de inhoud.
Tegenover die kritiek staat een groot aantal reacties van kijkers die juist geraakt waren. ‘Wat een puur interview met Martijn Krabbé. Indrukwekkend, altijd weer’, schreef Caren. Alex Smeets gaf aan onverwacht tranen te hebben gelaten en bedankte Krabbé voor zijn openheid. Toine Verberne deelde dat hij ‘met tranen in de ogen’ keek en sprak zijn respect uit voor de manier waarop Krabbé met zijn ziekte omgaat. Volgens hen bood het gesprek herkenning, troost en een moment van verbinding.
Open over angst, gezin en afscheid
Centraal in het interview stond Krabbé’s zorg om zijn gezin. Hij zei bang te zijn, maar benadrukte dat die angst vooral draait om zijn vrouw en kinderen. ‘Ik wil hen zo goed mogelijk achterlaten’, klonk het. De nachten, zei hij, zijn vaak het zwaarst, omdat dan de zorgen het hardst binnenkomen over wat zijn gezin te wachten staat.
Zijn vrouw Deborah benoemde dat die gesprekken intens en zwaar zijn, maar dat ze proberen niet in die zwaarte te blijven hangen. Samen zoeken ze naar manieren om het leven te blijven vieren, hoe precair de situatie ook is. Die balans tussen het erkennen van verdriet en het koesteren van wat er nog is, gaf het gesprek een intieme en persoonlijke toon.
Terugblik op loopbaan en televisiefragmenten
Naast het persoonlijke verhaal keek Krabbé terug op zijn televisiewerk. Er werden fragmenten getoond uit eerdere programma’s, waaronder een aflevering van Uitstel van executie. In die aflevering hielp hij een ongeneeslijk zieke vrouw om haar kinderen financieel veilig achter te laten. Het terugzien van dat moment raakte hem zichtbaar; hij herkende de zorgen uit dat verhaal in zijn eigen situatie. De spiegel die die beelden hem voorhield, gaf het interview extra lading: televisie als ruil van perspectief, waarin de rol van presentator en persoon samenvallen.
Die terugblikken zorgden voor een bredere context bij zijn verhaal. Niet alleen de ziekte en de impact daarop kwamen in beeld, maar ook de manier waarop Krabbé al jaren via televisie in huiskamers meeleeft met anderen. In deze uitzending leek dat patroon zich om te draaien: de presentator werd onderwerp, en kijkers leefden met hem mee.
Ovatie en golf van steun
Een van de meest besproken momenten was het terugzien van de minutenlange staande ovatie die Krabbé kreeg tijdens het Televizierring-gala. Hij oogde daarbij zichtbaar ongemakkelijk. In het interview gaf hij aan dat hij het applaus liever ziet als een eerbetoon aan iedereen die met kanker strijdt, niet specifiek aan hem als persoon.
Tegelijkertijd sprak hij zijn dankbaarheid uit voor de enorme hoeveelheid steun en berichten die hij ontvangt. Hij zei dat die golf van liefde hem heeft overrompeld en dat hij die, paradoxaal genoeg, vooral dankzij zijn ziekte kreeg. Die gedachte stemde hem zichtbaar tot nadenken: waardering en verbondenheid die pas voelbaar worden wanneer het leven onder druk staat.
Discussie over vorm en grenzen
De uiteenlopende reacties op de uitzending raken aan een bredere media-discussie: hoe ver mag televisie gaan in het tonen van persoonlijke pijn? Voorstanders wijzen op de kracht van herkenning en het doorbreken van taboes rondom ziekte, sterfelijkheid en rouw. Tegenstanders vrezen dat emoties worden uitvergroot om effect te sorteren, met het risico dat kwetsbare situaties worden geformatteerd tot spektakel.
In deze uitzending komen beide kanten samen. Krabbé’s openhartigheid maakte diepe indruk op veel kijkers, maar de kritiek op duur, montage en vraagstelling laat zien dat de vorm minstens zo bepalend is als de inhoud. Die spanning is niet nieuw in televisie, maar wordt extra voelbaar als het om ernstige ziekte en afscheid gaat.
Wat blijft hangen en hoe nu verder
Wat van de uitzending beklijft, is de menselijke maat: een vader en partner die zijn angst benoemt, die nadenkt over nalatenschap en die het leven ondanks alles probeert te vieren. Het zijn universele thema’s die niet alleen over een bekende presentator gaan, maar ook over waar kijkers zichzelf of hun naasten in herkennen.
Tegelijkertijd is duidelijk dat het debat over de manier waarop dit soort verhalen worden verteld niet zal verstommen. De vraag hoe je zorgvuldig en integer verslag doet van iemands kwetsbaarheid blijft actueel. Voor Krabbé zelf lijkt de belangrijkste inzet duidelijk: zijn verhaal delen om te verbinden, zijn gezin zo goed mogelijk voorbereiden, en de steun die hij ontvangt doorgeven aan iedereen die met kanker te maken heeft.
Of de uitzending nieuwe vormen van verslaggeving over ziekte en rouw aanwakkert, zal moeten blijken. Voor nu leverde het gesprek met Krabbé in elk geval precies op wat goede televisie vaak doet: emoties losmaken, vragen oproepen en het publiek verdelen. Wie het interview indrukwekkend vond, zal het zien als een moedige, menselijke inkijk. Wie het te veel of te lang vond, zal de nadruk op emotie problematisch blijven vinden.
We volgen de reacties en eventuele vervolgstappen rond het programma en de betrokkenen. Wat vond jij van het interview en de discussies erna? Laat het ons weten op onze sociale media.
Bron: socialnieuws.nl
