Sylvie Meis ligt onder vuur na haar optreden in De Geur van Succes. In De Telegraaf fileert tv-columnist Mark Koster haar bijdrage en noemt hij de ‘doodenge griezellach’ van Meis het enige spannende moment in een verder matte aflevering. De toon is hard en onverhuld: de televisiestar zou wel de geur van succes claimen, maar vooral leegte uitstralen.
Kritiek uit De Telegraaf
Koster wijdt in de krant een stevige column aan de aflevering waarin Antoinnette Scheulderman Meis volgt. Boven zijn stuk prijkt de kop: ‘De doodenge griezellach van Sylvie Meis was het enige spannende in de saaie serie over succesvol zijn’. De boodschap is duidelijk: waar het programma de belofte wekt het geheim van succes te ontrafelen, blijft het volgens hem bij oppervlakkige momenten en opgepoetste zelfpresentatie.
De tv-columnist schetst hoe het programma probeert de ego’s van bekende Nederlanders af te pellen, op zoek naar een bijzonder ‘succesgen’. Zijn oordeel: vaak is dat er niet. In het geval van Meis, stelt hij, ontbreekt een uitzonderlijk talent en berust veel van haar loopbaan op momentum en timing. Ze zou vooral hebben geprofiteerd van haar huwelijk met Rafael van der Vaart, waar ze financieel beter van werd en tegelijk een springplank richting Duitsland vond. Het verschil tussen slim benutten en uitzonderlijk zijn, is in zijn ogen essentieel.
De geur van succes onder de loep
De Geur van Succes is opgezet als een zoektocht naar wat bekende Nederlanders succesvol maakt, met Scheulderman als interviewer die door het zorgvuldig georkestreerde imago heen wil prikken. Dat levert, zo benadrukt Koster, vooral portretten op waarin ijdelheid en zelfverzekerdheid de boventoon voeren. Hij noemt de keuze voor uitgesproken egogedreven gasten riskant: wie vooral van het eigen merk leeft, vertelt zelden iets dat verder gaat dan de voorkant van de verpakking.
Daarmee raakt de kritiek aan de kern van dit soort formats. Waar een scherp gesprek de mens achter de façade kan laten zien, loop je net zo vaak vast in mediatraining, ingestudeerde anecdotes en een strak geregisseerd verhaal. De spanning schuilt dan niet in het succes, maar in de frictie tussen het gepolijste imago en het echte leven daarachter. Volgens Koster slaagt de aflevering met Meis daar niet in.
Hoe kwam Sylvie Meis over?
In de uitzending oogt Meis strak, beheerst en zeer bewust van haar publieke persona. Voorstanders zien dat als professionaliteit. Critici ervaren het als afstandelijk en plastisch, met weinig ruimte voor spontaniteit. Koster positioneert Meis in zijn column als iemand die zichzelf neerzet als zakenvrouw zonder dat er een singular, onderscheidend vakmanschap voelbaar wordt. Tegelijkertijd erkent hij dat ze de kansen die op haar pad kwamen wél effectief heeft benut. Dat verdient volgens hem een zekere bewondering, maar hij vindt dat Scheulderman die bewondering net te nadrukkelijk laat doorklinken in haar benadering.
De stelling dat Meis veel te danken heeft aan haar huwelijk met Van der Vaart maakt onderdeel uit van dat oordeel. Financiële stabiliteit en zichtbaarheid in Duitsland verschaften haar een grotere actieradius. Dat is niet ongebruikelijk in de entertainmentwereld: toegang en timing bepalen vaak de eerste meters, daarna begint het werk om geloofwaardigheid en langdurige relevantie op te bouwen. Juist die ontwikkeling – van kans naar kernkwaliteit – wil een programma als De Geur van Succes blootleggen. In deze aflevering, zo oordeelt Koster, blijft het bij de buitenkant.
Het moment dat bleef hangen
Het fragment dat in de column de meeste aandacht krijgt, is een lach. Meis zou, nadat ze stelde dat mensen geobsedeerd door haar zijn, hebben gelachen op een manier die Koster een ‘doodenge griezellach’ noemt. Het is het soort televisiebeeld dat beklijft omdat het een zorgvuldig geconstrueerd imago even lijkt te verraden. Koster concludeert vilein: succes is saai, maar mentale afwijkingen bij sterren niet. “Daarover had je beter een serie kunnen maken.” Het is een prikkelende uitspraak die meer zegt over zijn voorkeur voor spanningsboog en frictie dan over een klinische diagnose, maar het punt is helder: de scherpte in de aflevering kwam niet van het succesverhaal, maar van een ongemakkelijk moment.
De rol van de interviewer
Een belangrijk deel van de kritiek richt zich ook op de aanpak van Scheulderman. Zij probeert volgens Koster het ‘succesgen’ te vinden, maar komt te vaak uit bij ego en imago. Bovendien zou ze in het portret van Meis iets te veel bewondering laten zien voor het ondernemende zelfbeeld van haar gast. Voor de journalistieke balans werkt een licht tegenwicht vaak beter: naast erkenning voor prestaties ook doorvragen naar kwetsbaarheid, twijfel en tegenslag. Als het gesprek daar niet komt, blijft de kijker achter met een mooi plaatje en weinig inhoud.
De bredere discussie
De column in De Telegraaf zal vermoedelijk de discussie over celebrity-documentaires voeden: wat is de belofte aan de kijker, en wat is de journalistieke winst? Portretten van publieke figuren besteden doorgaans veel aandacht aan styling, successen en merkwaarde. De spanning ontstaat zodra het narratief kraakt en iemand meer laat zien dan alleen beheersing. Wie daarop inzet, moet ook bereid zijn om voorbij het veilige script te gaan. In deze aflevering, concludeert Koster, is dat niet gelukt.
Wat blijft hangen bij de kijker?
Voor Meis is het ongemakkelijk dat de headline nu draait om een lach en niet om inhoudelijke inzichten. Tegelijk is publiciteit – positief of kritisch – onderdeel van het vak. De vraag is wat de kijker meeneemt: een bevestiging van Meis als perfect geregisseerd merk, of juist nieuwsgierigheid naar het verhaal achter de façade. De aflevering bood genoeg polish om het eerste te onderstrepen, en volgens de criticus te weinig ruis om het tweede te bereiken.
Samenvatting en vervolg
Samengevat: De Telegraaf spaart Sylvie Meis niet na haar optreden in De Geur van Succes. Mark Koster vindt het portret vlak, prijst nauwelijks meer dan een kort, ongemakkelijk moment en noemt het gezochte succesverhaal van het programma teleurstellend. Meis wordt neergezet als iemand die vooral kansen handig gebruikte, met weinig bewijs voor een uniek, onderscheidend talent. Dat oordeel zal niet door iedereen worden gedeeld, maar zet wel aan tot denken over de waarde van glossy succesportretten. De komende afleveringen moeten laten zien of het programma alsnog dieper graaft en de belofte van echte ontmaskering waarmaakt.
Wat vind jij: scherper interviewen of was dit gewoon een professioneel portret? Laat het ons weten op onze socialmedia-kanalen.
Bron: mediacourant.nl
