Al jaren zoemt er iets ongemakkelijks rond de naam André Hazes jr.: het hardnekkige verhaal dat de volkszanger mogelijk niet de biologische zoon is van André Hazes. In een nieuw gesprek met Evert Santegoeds gaat André opvallend openhartig in op die geruchten. Hij vertelt hoe de verhalen onder zijn huid kropen, ging op onderzoek uit bij de bron, vroeg zijn moeder Rachel om klare wijn en legt uit waarom een DNA-test voor hem geen optie is. Tegelijkertijd zoekt hij naar rust en duidelijke grenzen in een discussie die maar blijft terugkomen.
Geruchten rond afkomst
De speculaties over zijn afkomst zijn niet nieuw. Namen doken de afgelopen jaren met regelmaat op in roddelrubrieken en op sociale media, waarbij vooral voormalig profvoetballer John de Wolf en overleden Marco Eijk als vermeende vaders werden genoemd, zonder onderbouwing.
Tijdens het jaarlijkse eindejaarsgesprek met Shownieuws legde Evert Santegoeds de vraag eindelijk rechtstreeks op tafel. In plaats van eromheen te laveren, koos André ervoor het gevoel te benoemen: niet twijfelen, zegt hij, maar wél geraakt worden door een hardnekkig verhaal.
Het gesprek met Rachel
Thuis zocht hij het uit bij de enige die het zeker kan weten: zijn moeder. Met de directe vraag "Moet ik iets weten?" vroeg hij Rachel om eerlijkheid. Haar antwoord was resoluut, met een eed op haar kinderen als onderstreping.
Volgens André was dat het moment waarop hij de rust kon terugvinden. De geruchten bleven even schuren, geeft hij toe, maar het vertrouwen in zijn moeder weegt zwaarder dan de koortsige dynamiek van coffeeshopverhalen en commentsecties.
Twijfel versus zekerheid
Op de vraag of hij zélf ooit echt heeft getwijfeld, nuanceert André het beeld. Het verhaal kroop onder zijn huid, ja, maar dat is iets anders dan existentiële twijfel. Het onderscheid is belangrijk, zeker wanneer elk woordje wordt uitvergroot.
Hij erkent dat je niet immuun kunt zijn voor publieke speculaties, zeker niet met de erfenis van een van Nederlands grootste volkszangers op je schouders. Toch zegt hij zijn kompas te houden op wat hij zelf weet en voelt.
Waarom geen dna-test
Santegoeds opperde de simpele oplossing: een DNA-test en klaar. André wijst dat af, resoluut. Niet uit angst, benadrukt hij, maar omdat hij weigert zijn leven door de logica van het gerucht te laten dicteren. "Waarom zou ik daaraan toegeven?"
Een test voelt voor hem als een overwinning voor het gerucht, niet voor de waarheid. Bovendien zegt hij geen reële twijfel te hebben. Grenzen stellen, privacy bewaken en de regie houden over je eigen verhaal: dat is hier de kern.
Gelijkenissen met zijn vader
Uiterlijk ziet hij verschillen met zijn vader, erkent André meteen. Maar die wijt hij grotendeels aan levensstijl: hij sport dagelijks en investeert in huidverzorging. Dat hij daardoor minder op zijn vader lijkt, ziet hij niet als doorslaggevend argument.
In de kern, zegt hij, herkent hij zijn vader in zichzelf. Vooral in de mond en de neus ziet hij lijnen terug. En belangrijker: in het vuur op het podium, het gevoel voor publiek en de manier waarop emotie doorbreekt.
De naam Marco Eijk
Een andere naam die steeds terugkeert is die van Marco Eijk, een vroegere partner van Rachel. Foto’s naast elkaar, lange haren, baardje: het internet maakte er een zoekplaatje van. Het is verleidelijk, maar uiterlijke gelijkenis is geen bewijs.
Eijk is bovendien overleden, wat elke mogelijkheid tot rechtstreeks navragen uitsluit. Verschillende puzzelstukjes lijken te passen, maar er ontbreekt een kader. Juist daarom, suggereert André, is voorzichtigheid nodig met conclusies die vooral op gevoel leunen.
John de Wolf in de geruchtenmolen
Ook John de Wolf blijft als naam rondzingen, hoewel er nooit concrete aanwijzingen zijn gedeeld. Het zegt vooral iets over hoe het geruchtencircuit werkt: een naam valt, wordt opgeschreven, eindeloos herhaald en krijgt zo schijn van waarschijnlijkheid.
Voor betrokkenen is dat vermoeiend en soms schadelijk. Voor de lezer is het goed te beseffen dat er verschil is tussen een rake roddel en verifieerbare informatie. Zolang die laatste ontbreekt, blijft het bij losse flodders en ingezoomde foto’s.
De rol van de media
De Hazes-dynastie is bijna een genre op zichzelf, met elk jaar nieuwe hoofdstukken. Het jaarlijkse interview met Shownieuws is uitgegroeid tot een toneel waar persoonlijke vragen publiek worden. Dat levert nieuws op, maar ook heikele, intieme momenten.
De vraag voor media en publiek is simpel: wanneer ben je nieuwsgierig, en wanneer word je nieuwsgierig aagje? André lijkt zijn lijn te trekken: delen wat moet, beschermen wat privé is. Niet koel, maar zorgvuldig en met oog voor gevolgen.
Reacties uit de omgeving
Zoals vaker zijn de reacties verdeeld. De een vindt: laat een test doen en maak er voorgoed een punt achter. De ander zegt: het is zijn leven, zijn keuze. Opvallend is hoeveel steun hij krijgt voor zijn afweging en grenzen.
Uit de familiehoek klinkt, voor zover bekend, vooral bevestiging van wat Rachel altijd zei: er is niets te verbergen. Of dat voor iedereen afdoende is, valt te bezien. Maar het zet de discussie wel terug op het terrein van vertrouwen.
Wat betekent dit voor André
Voor André draait het leven inmiddels om gezondheid, muziek en rust, vertelt hij. Hij traint, let op, werkt. Hij wil niet dat zijn identiteit wordt samengevat door een testbuisje. Dat is begrijpelijk, menselijk en eerlijk gezegd ook moedig.
Wie zijn vader is, raakt aan afkomst. Wie je bent, gaat veel verder. In zijn werk, zijn stem, zijn keuzes: daar legt hij de lat. Als iets hem definieert, dan is het dat consequente vasthouden aan eigen koers.
Hoe het nu verder gaat
Er komt geen DNA-test, tenzij het leven hem ooit dwingt tot andere keuzes. Voor nu is het gesprek gevoerd en de streep getrokken. Wie iets anders wil, zal het moeten doen zonder zijn medewerking of toestemming.
Laten we de energie richten op waar hij zelf om vraagt: zijn muziek, zijn verhaal, zijn grenzen. Wat vind jij van zijn keuze en hoe media hiermee omgaan? Deel je mening respectvol op onze socials; we lezen graag mee.
Bron: socialnieuws.nl
