Op sociale media regent het verwijten dat Peter Pannekoek tijdens zijn oudejaarsconference een lachband zou hebben gebruikt. Tv-criticus Victor Vlam schaart zich bij de sceptici en noemt de voorstelling teleurstellend: te weinig grappen, te veel boodschap, en een vermoeiende toon.
Online beschuldigingen over lachband
Op X en andere platforms gaat het sinds de uitzending vooral over het gelach dat uit de zaal te horen was. Verschillende kijkers vinden het onnatuurlijk klinken en vermoeden dat er lach werd toegevoegd om stiltes te vullen.
Die verdenking krijgt momentum doordat meerdere fragmenten rondgaan waarin de timing van het gelach volgens critici niet helemaal klopt met de reacties in beeld. Het blijft bij vermoedens, maar de discussie is groot en vaak uitgesproken van toon.
Kritiek op grapdichtheid
Victor Vlam, die de oudejaarsconference live bekeek, haalt vooral de grapdichtheid aan als zwak punt. Volgens hem stonden vroegere shows van Pannekoek bekend om hun tempo en scherpte, maar miste deze editie die typische staccato punch.
Zijn oordeel is duidelijk: hij noemt het gewoon niet heel grappig. Waar eerdere voorstellingen bol stonden van korte, vlotte grappen, leunde deze oudejaarsavond volgens Vlam op langere aanlopen die zelden uitmondden in echt grote lachsalvo’s.
Inhoud versus humor
Vlam stelt dat Pannekoek te veel inhoudelijke ambities had. De conferencier wilde een duidelijke, moralistische ondertoon meegeven, maar raakte volgens de criticus daarmee verder af van zijn kracht: de speelsheid en de onverwachte uithalen die zijn grappen anders dragen.
Dat spanningsveld is bekend in oudejaarsconferences: hoe balanceer je actualiteit en boodschap met humor en lichtheid? Het publiek lijkt dit jaar kritisch te wegen, vooral wanneer de balans richting preek voelt te verschuiven in plaats van richting punchline.
Stijl en toon
Over de uitvoering is eveneens discussie. Vlam vindt Pannekoeks optreden opgefokt van toon, wat na verloop van tijd vermoeiend werkt. Door het hoge energieniveau, zonder voldoende afwisseling in ritme, lijken grappen sneller te vervliegen dan ze landen.
Een conference staat of valt met variatie: fluisteren naast schreeuwen, stiltes naast salvo’s. Volgens critici bleef het register hier te eendimensionaal, waardoor de spanningsboog verslapte en de zaalreacties minder enthousiast overkwamen dan gehoopt.
Geluid uit de zaal
De crux van de lachband-discussie zit in de eerste helft van de show, waar het gelach soms onnatuurlijk werd gevonden. Verschillende kijkers zeggen dat het klappen schaars was en het gelach uniform, alsof de zaalreactie niet spontaan tot stand kwam.
Bij televisieregistraties wordt geluid altijd gemixt: microfoons in de zaal, op het podium en in de zaalranden. Dat kan soms kunstmatig aandoen, zeker als het zaalgeluid niet perfect meekomt en de mix een gelijkmatiger ruis van lach laat horen.
Wie zegt wat
Volger Lianne merkte op dat het constant hetzelfde klonk en bijna niemand klapte. Anderen, zoals een gebruiker die zich John noemt, suggereerden dat de omroep weinig vertrouwen had en daarom lachtechniek onder de uitzending monteerde.
Er zijn ook hardere woorden gevallen. Een kijker noemde het een marteling en sprak van Peter Lachband, terwijl een ander insinuëerde dat bij de omroep alles gemanipuleerd wordt. Het zijn felle bewoordingen, maar ze laten zien hoe emotioneel dit format blijft.
Reputatie van Pannekoek
Pannekoek staat bekend om zijn vlijmscherpe roasts en eerdere theatershows waarin hij met souplesse combineerde: tempo, timing en een eigenzinnig wereldbeeld. Juist daardoor ligt de lat bij een oudejaarsconference hoog en is de teleurstelling nu voelbaar.
Wie ooit groots oogstte met snelle, rake grappen, krijgt minder krediet wanneer het tempo zakt. Verwachtingen werken dan als vergrootglas: elk twistje klinkt luider en elke stilte lijkt langer, zeker op een feestelijke tv-avond vol traditie.
Wat is een lachband
Een lachband is een audiolaag met opgenomen lach die door de montage kan worden toegevoegd of aangezet. In sitcoms en spelprogramma’s komt dat vaker voor; bij live-achtige registraties is het gevoeliger, omdat authenticiteit juist tot de charme behoort.
Belangrijk detail: ook zonder echte lachband kan een mix keurig of steriel overkomen. Als microfoons in de zaal minder dynamiek vangen, en de regie corrigeert, kan dat bij kijkers klinken als opgepoetste of toegevoegde lach. Het verschil is soms lastig te horen.
De traditie van de oudejaarsconference
De oudejaarsconference is een oer-Hollandse traditie: een cabaretier blikt terug op het jaar met spot, relativering en soms ongemak. Ieder jaar verschuift het accent; de ene editie is joliger, de andere ernstiger. Die slinger zet het debat vaak meteen aan.
Televisiegeschiedenis leert dat het format regelmatig stof doet opwaaien. Wanneer een optreden sterker leunt op engagement dan op grappen, ontstaat snel frictie. Verwijzingen naar eerdere relletjes komen dan bovendrijven, en de beoordeling verhardt.
De rol van de omroep
BNNVARA zond de voorstelling uit en krijgt in de online storm verwijten over manipulatie naar het hoofd. Voor zover bekend is er geen officiële reactie gegeven op de specifieke beschuldigingen over lach, mix of montage bij deze uitzending.
Omroepen reageren doorgaans terughoudend op technische keuzes; monteurs werken met richtlijnen rond verstaanbaarheid en beleving. Wat voor makers logisch is, kan voor kijkers onnatuurlijk klinken. En in een traditie met zoveel emotie is dat verschil meteen groot nieuws.
Waar de kritiek samenkomt
Los van de techniek wijst veel kritiek dezelfde kant op: kijkers hoorden minder schater en voelden meer belering. Dat mengsel maakt wantrouwig. Als grappen niet overtuigen, wordt elk lachje verdacht en klinken zelfs neutrale geluiden als opgelegd.
Vlam vat het samen met een klassiek cabaretadvies: focus op de grap. Een conferencier mag best prikken of preken, maar alleen wanneer de lach voorop staat. Anders voelt de avond langer aan dan het speelduurcijfer doet vermoeden.
Wat zegt Pannekoek zelf
Op het moment van schrijven is er nog geen uitgebreide reactie van Pannekoek zelf op de kritiek over de lachbandverdenking. Hij staat erom bekend dat hij kritiek niet schuwt en soms later nog nuance of context deelt.
Mocht er alsnog een toelichting volgen over artistieke keuzes of de geluidstechniek, dan kan dat de discussie kantelen. Eerdere makers bewezen dat een blik achter de schermen soms wonderen doet om misverstanden over montage en mix weg te nemen.
De bredere vraag
Het debat raakt aan iets groters: wil het publiek anno nu vooral scherpe grappen, of juist geëngageerde verhalen met humor als middel? De reacties laten zien dat die voorkeuren botsen, zeker wanneer oudejaarsavond voelt als een nationale afspraak.
In dat licht is de controverse niet alleen een oordeel over één voorstelling, maar ook over wat we verwachten van comedy in een rumoerig jaar. Mag het luchtig zijn, moet het moreel zijn, of kan het nog allebei zonder elkaar te smoren?
En nu verder
Voorlopig zal het gerucht over een lachband blijven rondzingen zolang er geen helderheid komt van producent of omroep. Tegelijk is de kernvraag hardnekkiger: hoe vindt een conferencier de sweet spot tussen inhoud, energie, timing en een publiek dat echt meedoet?
Of je nu genoot of teleurgesteld was, de oudejaarsconference deed precies wat het format vaak doet: het land praat erover. Deel vooral je eigen ervaring en laat ons weten hoe jij de voorstelling en het gelach hebt beleefd op onze sociale media.
Bron: mediacourant.nl
