Monique Hansler staat opnieuw midden in de storm. Na Winter Vol Liefde en het vervolg De Hanslers: van de Piste naar de Playa zijn haar tv-momenten voer voor discussie, van timeline tot talkshowtafel — en alles daartussen.
Wat gebeurt er wanneer de camera’s stoppen met draaien? In de afgelopen dagen doken uiteenlopende verhalen op. Van felle oordelen tot verrassend warme ontmoetingen: het beeld van Monique is veelkleurig, en precies dát maakt het spannend.
Strijd om het imago
De discussie over haar persoonlijkheid verhuisde razendsnel van socials naar studio’s. Mediawatchers en journalisten buigen zich over dezelfde vraag: zien we een gecreëerde tv-versie, of juist een ongefilterde Monique die geen moment speelt?
Haar naam is inmiddels onlosmakelijk verbonden met stevige meningen. Elke nieuwe scène werkt als een vergrootglas: fans zien authenticiteit, critici zien frictie. En zoals vaak bij reality-tv, ligt de waarheid vermoedelijk ergens tussen montage en mens.
Oranjewinter-discussie laait op
Aan tafel bij De Oranjewinter schoof mediakenner Victor Vlam fel aan. Hij nam geen blad voor de mond en zette de toon met een hard oordeel over haar tv-optredens en de manier waarop zij zich naar anderen opstelt.
Vlam noemde haar zelfs “een verschrikkelijk mens” en schetste het beeld van iemand die vroeger weinig tegenspraak kreeg. Volgens hem verklaart dat waarom zij botst, voor én achter de camera. Het oordeel klonk, en bleef hangen.
Uitspraken zonder filter
Dergelijke uitspraken horen bij het talkshowspel, maar voelen hier persoonlijk. Wie meepraat over reality, kent de verleiding van grote woorden. Tegelijkertijd raakt het aan de kern: hoe ver mag je gaan in karakteriseren van televisiepersonages?
Een fel oordeel zet kijkers op scherp en stuurt het gesprek. Toch levert het zelden de volledige waarheid. Reality-tv is selectief, maar meningen zijn dat óók. Daartussen beweegt het beeld van Monique, soms messcherp, soms verrassend zacht.
Een ontmoeting buiten beeld
Journalist Thomas van Groningen trof Monique recent in Hilversum, bij Shownieuws, vlak voor een uitzending. Geen grote scène, gewoon een ontmoeting op de gang. Zijn eerste indruk? “Een heel lieve vrouw eigenlijk.” Dat was opmerkelijk, gezien het tv-imago.
Van Groningen benadrukte meteen dat die vriendelijkheid haar tv-beeld niet tegenspreekt: “Ze is precies zoals op tv.” Voor sommigen bevestigt dat de echtheid van haar persoon; voor anderen maakt het de confrontatie met haar scherpe kanten juist intenser.
Aardig, maar niet simpel
Sander de Kramer zocht de nuance. In korte ontmoetingen kan iemand hartelijk en open zijn, zei hij, maar pas in langdurig contact ontstaat de echte dynamiek. Daar, in die langere lijnen, zou weleens de bron van de frictie kunnen liggen.
Het is een herkenbaar idee: in een lift ben je vriendelijk, aan de keukentafel komen patronen boven. Reality-tv combineert die werelden en duwt mensen in situaties waar camera’s, tijdsdruk en emoties snel de grenzen testen.
Korte indruk versus lange adem
Een vluchtige ontmoeting levert een vriendelijk portret op; uren aan opnames tonen ook de rafelranden. Dat maakt oordelen lastig. We zien flarden en vullen de rest in met aannames, ervaring en soms projectie. Precies daar ontstaat ruis.
In het geval van Monique stapelen korte en lange indrukken zich op tot een complex beeld. Je kunt haar charmant noemen én confronterend, op één dag. Dat schuurt, maar maakt haar ook precies het soort persoon waar reality van leeft.
Montage of mens
Thomas van Groningen dacht vooraf dat montage haar negatiever maakte. Na zijn ontmoeting klonk een andere conclusie: misschien zie je op tv vooral wie zij ís. Dat is confronterend, maar ook eerlijker dan een makkelijk excuus richting edit.
Reality is geen documentaire, maar ook geen fictie. Er wordt geknipt, maar er valt niets te knippen wat er nooit is geweest. Daarom blijft die vraag knagen: zien we de montage, of de mens die niet wil buigen?
Hoe reality televisie schuurt
Reality-tv draait op spanning: botsende karakters, onverwachte keuzes, emoties die door kleine ruimtes razen. Het genre vraagt deelnemers zichzelf te zijn op commando. Dat lukt de een beter dan de ander, en dat verschil vormt het vermaak.
Wanneer iemand uitgesproken is, wordt die uitgesprokenheid een storyline. Wanneer iemand tempert, valt hij weg in de montage. Monique kiest niet voor de coulissen, en dat brengt applaus en irritatie. Precies de mix die kijkcijfers voedt.
Beeldvorming en bias
We lezen gedrag door een bril van verwachtingen. Wie haar niet mag, ziet bevestiging in elk fronssignaal. Wie haar waardeert, ziet daadkracht en humor. Dezelfde scène kan twee totaal verschillende verhalen vertellen, afhankelijk van wie kijkt.
Dat geldt ook voor journalisten en panelleden. Een rake quote weegt zwaarder dan een aarzelende nuancering. Toch zijn juist die grijstinten nodig om iemand recht te doen. Zonder die ruimte wordt elk gesprek een wedstrijdje gelijk krijgen.
Reputatie in de maak
Na Winter Vol Liefde werd haar naam groter dan het programma. Het vervolg De Hanslers: van de Piste naar de Playa verstevigde dat. Wie zichtbaar is, bouwt onvermijdelijk een reputatie op — soms op eigen kracht, soms op andermans woorden.
Dat proces is moeilijk terug te draaien. Elk nieuw interview, elke talkshow, elke post schuift het beeld een tikje op. Soms gunstig, soms niet. Maar altijd meetbaar in reacties, clicks en het rumoer dat de volgende uitzending voorafgaat.
Wat dit zegt over ons kijken
De manier waarop we over Monique praten, vertelt ook iets over onszelf. We willen authenticiteit, maar schrikken als die prikt. We roepen om nuance, maar belonen uitgesproken standpunten. Tussen die verlangens ontstaat de spanning die televisie zo verslavend maakt.
Misschien is dat de kern: niet kiezen tussen heiligverklaring of wegzetten, maar nieuwsgierig blijven naar de mens achter het moment. Dat vraagt tijd, gesprek en context. En precies die drie dingen passen zelden in één fragment.
Waar het gesprek naartoe gaat
Voor nu lijkt één conclusie veilig: Monique is op en naast de set dezelfde persoon, als we de getuigenissen volgen. Wie dat verfrissend vindt, kijkt anders dan wie vooral schuurt aan haar directheid, humor en grenzen.
Of ze slachtoffer is van beeldvorming of een mens die gewoon zichzelf blijft, blijft voorlopig open. Jij mag meewegen. Laat ons weten wat jij ziet in haar optredens en ontmoetingen — reageer op onze socials en praat mee.
Bron: streamzine.nl
