De tweet van Geert Wilders met de Senegalese vlag en het woord “Wollah” voelde voor sommigen even als een gevatte prik. Maar zodra de glimlach wegtrekt, blijft vooral één vraag hangen: waarom zou een politicus zó bewust de boel verder op scherp zetten?
De tweet die alles aanzwengelde
Wilders postte een afbeelding van de Senegalese vlag met daarboven “Wollah”. Het was een knipoog naar straattaal, een provocatie die precies doet wat ze moet doen: aanjagen. In een verhitte sfeer werkt zo’n digitale schampere opmerking als benzine op smeulend vuur.
De context was explosief: na een voetbalnederlaag ontstonden ongeregeldheden in verschillende wijken. Terwijl agenten zich klaarmaakten voor een lange nacht, kreeg een miljoenenpubliek een signaal dat niet verkoelende, maar verhittende werking had. Precies wat niemand nodig had.
Een glimlach, daarna bezinning
Ja, een slimme troll kan even geestig lijken. Maar politiek leiderschap draait niet om scoren met scherpe oneliners, maar om dempen van spanningen. Dat vraagt kalmte en klasse, niet een digitale elleboogstoot richting een al teleurgestelde groep.
Wie verantwoordelijkheid draagt, denkt twee stappen verder. Wie bereik heeft, beseft het effect van zijn woorden. Dit was goedkoop succes bij de achterban, zonder oog voor de gevolgen op straat. En precies daar, buiten, moest het verschil worden gemaakt.
Onrust op straat, spanning online
In meerdere steden werd de politie bekogeld met zwaar vuurwerk en moesten ME-eenheden ingrijpen. Zulke nachten eisen veel van hulpdiensten. Online schermutselingen helpen dan niet; ze versterken bubbels, polarisatie en het gevoel dat het wij tegen zij is.
Het patroon kennen we: ergernis, verontwaardiging, grimmige reacties, en dan de stenen. Zodra digitale prikkels de toon zetten, wordt de drempel naar daadwerkelijke escalatie lager. Wie invloed heeft, kan daarin bijsturen of juist doorsturen. Die keuze weegt.
Puntenscoren vanaf de bank
Het beeld is pijnlijk herkenbaar: op straat lopen de risico’s op, terwijl de grootste accounts online de meescherpte tweet winnen. Intussen moeten agenten de klappen opvangen. Puntjes voor de timeline, maar nul winst voor de openbare orde en veiligheid.
Dat voelt als meeliften op andermans werk en risico. Als politieke leider heb je meer in handen dan een scherp toetsenbord. Je kunt richting geven, afkoelen, kaderen. Je kunt laten zien dat woorden ook verantwoordelijkheid dragen.
Wat had een leider kunnen doen
Het had eenvoudig anders gekund: erken de emotie, veroordeel de rellen, spreek waardering uit voor de politie en benadruk dat verlies bij sport hoort. Zo stuur je richting rust, zonder de wrijving te ontkennen of iemand te vernederen.
Een korte, waardige boodschap kan veel doen: toon mededogen voor verliezers, feliciteer de winnaars, roep op tot kalmte. Daarmee geef je het goede voorbeeld, precies op het moment dat de temperatuur anders oploopt.
De Vlieger reageert scherp
Ondernemer en opiniemaker Erik de Vlieger was er snel bij met kritiek. Zijn punt: je kunt ook gewoon zeggen “Gefeliciteerd Senegal en goed gespeeld Marokko.” Je laat dan zien dat je boven partijen staat en niet meedoet aan kinderachtig prikken.
Die suggestie raakt de kern van staatsmanschap. Fel kan, kritisch ook, maar een leider kiest woorden die temperen in plaats van tarten. De Vlieger legde de lat precies waar die moet liggen: hoog voor wie de toon zet in politiek Den Haag.
Niet naar beneden trappen
In sport en in politiek geldt een simpele regel: trap niet na als de ander al op z’n knieën zit. De nederlaag van Marokko was pijnlijk voor hun supporters. Extra zout strooien verandert niets aan de score, wel aan de sfeer.
Zulke steken onder water voelen misschien onschuldig, maar ze stapelen op. Ze vernederen, brandmerken en verharden. En elke harde noot online klinkt buiten mee. Vooral als die noot komt van iemand die als premier-in-de-dop wordt gezien.
Het perspectief van de politie
Agenten vragen al jaren om rugdekking in woord en daad. Niet alleen meer middelen of bevoegdheden, maar ook politieke steun die de-escalerend werkt. Elke provocatie van bovenaf kan beneden resulteren in extra risico’s, extra inzet en extra gewonden.
In nachten als deze draait het om samenwerking en duidelijkheid: geen gedoogzones, wel ruimte voor vreedzaam vieren of treuren, en streng optreden tegen geweld. Dat verhaal verdient herhaling van alle leiders, zonder bijtend bijschrift.
De bredere politieke verantwoordelijkheid
Woorden wegen zwaarder in gepolariseerde tijden. Wie vooroploopt, bepaalt meer dan een nieuwscyclus; hij bepaalt de norm. De leider van de grootste fractie heeft daarmee ook de plicht de temperatuur te verlagen, juist wanneer het spannend wordt.
Het publiek kijkt mee: naar inhoud én toon. Als de toon verhardt, verhardt het debat mee. Dat is geen abstract verschijnsel, maar voelbaar in buurten, scholen en kantines. Politiek taalgebruik sijpelt overal door.
Wat trolls winnen en steden verliezen
Trolls winnen engagement, steden verliezen nachtrust. Die ruil is beroerd. Likes zijn goedkoop, herstel van vertrouwen is duur. En als de online winst hoger wordt gewaardeerd dan offline veiligheid, raakt de politiek haar moreel kompas kwijt.
Rond sportwedstrijden lopen emoties altijd op. Precies daarom loont het om de randen te dempen: benadruk sportiviteit, spreek afkeuring uit over geweld, houd nuances overeind. Dat verkleint de kans dat een tribunegevoel in straatgeweld omslaat.
Een alternatief voorbeeld
Stel je een andere tweet voor: “Gefeliciteerd Senegal. Sterk gespeeld. Jammer voor Marokko, trots op jullie inzet. Volledig respect voor onze politie vanavond. Vier sportief, ga veilig naar huis.” Kort, waardig, duidelijk. Het geeft richting zonder te veroordelen.
Zo’n boodschap biedt houvast aan supporters en hulpdiensten. Het is geen zwaktebod, maar leiderschap: je benoemt wat goed is, wat fout is en wat nodig is. Meer heb je niet nodig om het verschil te maken.
Tijd voor volwassenheid
De grens tussen prikkelen en polariseren is dun. Als je die overschrijdt, voelt het misschien stoer, maar het is vooral onvolwassen. We hebben leiders nodig die het onderscheid scherp houden en de koelte bewaren, juist op hete momenten.
Dus ja: aanpakken wie rotzooi trapt, respect voor de politie, en vooral: woorden kiezen die koelen. Wat vind jij? Moet politiek twitteren met verstand gebeuren, of hoort prikken erbij? Laat van je horen op onze sociale media.
Bron: dagelijksestandaard.nl
