Wat voor veel mensen een gewone januarimaandag was, voelde voor Linda de Lange als het zoveelste hoofdstuk in een eindeloze nachtmerrie. In een openhartige en emotionele blogpost beschrijft zij hoe de afgelopen dagen volledig in het teken staan van angst, hoop en onzekerheid.
Haar partner Alex ligt na een zware en risicovolle operatie in coma, en iedere dag in het ziekenhuis voelt als een gevecht tegen de klok. De vraag die steeds terugkomt, blijft ondraaglijk hardnekkig: komt er een morgen waarop hij wakker wordt, of zelfs nog een morgen waarop hij er überhaupt is?
Linda schrijft dat het inmiddels dag vijf is dat zij vrijwel de hele dag in het ziekenhuis doorbrengt. Hoewel de situatie uitzichtloos kan aanvoelen, is ze dankbaar dat ze zoveel mogelijk bij Alex mag zijn. Dat kleine beetje nabijheid voelt als het enige houvast in een periode waarin niets zeker is en alles op losse schroeven staat.
Zaterdag als dieptepunt in een zware week
De afgelopen zaterdag omschrijft Linda als een absolute nachtmerrie. Alex was die dag aanzienlijk slechter dan de dag ervoor. Hij kreeg te maken met meerdere epileptische insulten, moest overgeven, had koorts en leek steeds verder weg te zakken.
Het was een beeld dat Linda zichtbaar heeft aangegrepen. Het gevoel van machteloosheid overheerst wanneer je moet toezien hoe iemand van wie je houdt steeds verder achteruitgaat, zonder dat je iets kunt doen om het te stoppen.
De medische staf besloot extra onderzoek te doen om te achterhalen waarom zijn toestand zo plotseling verslechterde. Uit scans bleek dat er veel vocht in Alex zijn hoofd zat. Dit verklaarde de ernstige klachten en het snelle achteruitgaan. Direct werd de behandeling aangepast.
Nieuwe medicijnen werden gestart, bestaande medicatie werd verhoogd en alles werd uit de kast gehaald om zijn lichaam te ondersteunen. Toch blijft het afwachten of deze ingrepen het gewenste effect hebben.
Een sprankje rust, maar geen doorbraak
De zondag bracht overdag een kleine verandering. Linda merkte dat Alex rustiger leek dan de dag ervoor en hij oogde minder ziek. Dat gaf even ademruimte, al was het broze hoop. Want ondanks deze lichte verbetering bleef het belangrijkste uit: een reactie die hoop zou geven op herstel. Alex reageerde nog steeds niet op prikkels zoals artsen en familie dat graag zouden zien.
Het gebrek aan reactie zorgt voor verwarring en verdriet. Niemand weet of Alex beseft dat hij al dagen in het ziekenhuis ligt, of hij stemmen herkent, aanraking voelt of woorden hoort. Die onzekerheid is volgens Linda misschien wel het zwaarste van alles. Het idee dat iemand mogelijk alles meekrijgt, maar niet kan reageren, is hartverscheurend. En als hij niets meekrijgt, is dat minstens zo beangstigend.
Een ontroerend moment tussen vader en zoon
Omdat Alex zondagmiddag relatief rustig bleef, kreeg hun zoon Aaron toestemming om even bij zijn vader te zijn. Dat moment raakte Linda diep. Ze beschrijft haar zoon als een ongelooflijke bikkel. Met een vastberadenheid die niet past bij zijn jonge leeftijd, legde Aaron zijn hand op de arm van zijn vader en sprak woorden die recht uit het hart kwamen. Hij liet weten dat hij bij hem was en dat hij van hem hield.
Aaron hoopt vurig dat zijn vader snel weer zijn ogen opent en weer kan praten. Tegelijkertijd is het gemis intens. Zijn vader is er fysiek wel, maar emotioneel onbereikbaar. De situatie wordt extra schrijnend door het feit dat Aaron binnenkort tien jaar wordt. Die verjaardag zou groots gevierd worden, maar de realiteit maakt die kans klein. Linda schrijft zonder omwegen dat haar hart breekt voor haar zoon, die zijn vader zo hard nodig heeft op dit moment.
Familie, afscheid en de zwaarte van het moment
Niet alleen Aaron kreeg de kans om bij Alex te zijn. Ook zijn ouders, zijn zus en Linda’s moeder mochten kort bij hem langs. Ondanks het heftige beeld waren ze dankbaar dat ze even bij hem konden zitten. Zo’n moment laat zien hoe belangrijk nabijheid is, zelfs wanneer woorden ontbreken en aanraking het enige contact vormt.
Later op de avond sloeg de twijfel opnieuw toe. Linda voelde dat Alex weer wat achteruitging en juist op dat moment moest zij het ziekenhuis verlaten. Het afscheid voelde ondraaglijk zwaar. De gedachten die door haar hoofd schoten, waren pijnlijk en angstig. Wat als hij niet wil dat ze weggaat, maar dat niet kan zeggen? Wat als dit het laatste moment samen is? Het idee dat hij daar alleen ligt, grijpt haar naar de keel.
Steun als onmisbare levenslijn
Te midden van alle angst en verdriet is er ook steun. Veel steun. Linda beschrijft hoe familie en vrienden haar telkens opvangen wanneer het haar te veel wordt. Die constante aanwezigheid maakt het mogelijk om vol te houden, zelfs wanneer de emoties overspoelen. Ook de beste vrienden van Alex en hun vriendinnen staan klaar, wat laat zien hoe hecht het netwerk om hen heen is.
Aaron wordt eveneens omringd door warmte. Zijn vriendjes, zijn school en zijn klas laten merken dat hij er niet alleen voor staat. Kaartjes, lieve berichten en kleine gebaren geven hem en zijn moeder het gevoel dat ze gedragen worden door anderen. Die steun is niet alleen troostend voor Aaron, maar ook voor Linda als moeder.
Hoop vasthouden in een onzekere toekomst
Linda hoopt dat Alex op een dag zelf de stapel kaarten kan lezen en de woorden van steun kan voelen die voor hem zijn geschreven. Het idee dat al deze liefde op hem wacht, houdt haar op de been. Tegelijkertijd durft ze nauwelijks vooruit te kijken. Alles draait om het hier en nu, om iedere ademhaling, iedere kleine verandering.
Ze sluit haar blog af met dankbaarheid voor alle steun en met de belofte dat ze weer zal schrijven zodra het lukt. Voor nu blijft de situatie onzeker, kwetsbaar en intens. Het verhaal van Linda, Alex en Aaron laat zien hoe fragiel het leven kan zijn en hoe kracht en liefde hand in hand gaan wanneer woorden tekortschieten. De nachtmerrie is nog niet voorbij, maar de hoop leeft, hoe broos ook.
