Het pensioenstelsel ligt al langer onder een vergrootglas, maar zelden klinkt de kritiek zo persoonlijk en ongefilterd als nu. Wendy Van Wanten besloot zich in een interview met Het Laatste Nieuws openlijk uit te spreken over haar situatie.
Niet vanuit luxe of afstand, maar vanuit een leven dat grotendeels bestond uit werken zonder vangnet. Haar verhaal raakt aan een gevoel dat bij veel zelfstandigen en creatieve beroepen leeft, maar zelden zo zichtbaar wordt gemaakt.
De timing van haar uitspraken is opvallend. Terwijl pensioenen steeds vaker onderwerp zijn van politieke discussies en hervormingsplannen, legt Wendy de nadruk niet op theorie of cijfers, maar op dagelijkse realiteit. Wat blijft er over na een loopbaan van tientallen jaren, wanneer de optredens stoppen en de agenda leeg raakt?
Een carrière buiten de klassieke lijnen
De loopbaan van Wendy Van Wanten past niet binnen het traditionele plaatje van vaste contracten en opgebouwde zekerheden. Jarenlang stond ze op podia, werkte ze als presentatrice en bouwde ze haar naam op in de Vlaamse showbizz. Dat gebeurde grotendeels als zelfstandige, met bijhorende risico’s en onzekerheden.
Zelfstandigen dragen anders bij aan het systeem dan werknemers in loondienst. In goede jaren gaat het hard, in mindere periodes valt het terug.
Wat vaak onderschat wordt, is dat die schommelingen op latere leeftijd hun tol eisen. Wendy benoemt dat haar pensioen vandaag niet weerspiegelt hoeveel jaren ze actief is geweest.
“43 jaar gewerkt en toch onzeker”
Met haar uitspraak “43 jaar gewerkt en dan dit” raakt Wendy een gevoelige snaar. Het idee dat een lange loopbaan automatisch leidt tot financiële rust op latere leeftijd blijkt voor velen een illusie. Volgens haar bedraagt haar pensioen ongeveer 1.500 euro per maand, een bedrag dat nauwelijks ruimte laat voor comfort of onverwachte kosten.
Die vaststelling schuurt extra omdat ze haar carrière niet als vrijblijvend ziet. Optreden betekent avonden, weekends en feestdagen opofferen. Het is werk dat fysiek en mentaal energie vraagt, ook al wordt het vaak geromantiseerd. Dat juist die inzet nu niet lijkt te worden beloond, voelt voor haar als een scheve balans.
De vergelijking met politiek en beleid
Wat Wendy expliciet benoemt, is de vergelijking met politici en hun uittredingsvergoedingen. Ze stelt zich vragen bij de verhoudingen binnen het systeem. Terwijl sommige functies gepaard gaan met royale regelingen, moeten anderen na een volledig beroepsleven rekenen op een bescheiden inkomen.
Die vergelijking is geen aanval op individuen, maar op structuren. Het gevoel dat regels niet voor iedereen gelijk uitpakken, voedt frustratie. Zeker wanneer bijdragen jarenlang doorlopen, maar de opbrengst daarvan onzeker blijft.
Het gevoel alleen maar te betalen
Een terugkerend element in haar verhaal is het idee dat betalen centraal blijft staan. Belastingen, bijdragen en kosten blijven, ook wanneer het actieve werk afneemt. Dat roept de vraag op wat mensen daar uiteindelijk voor terugkrijgen.
Wendy verwoordt daarmee een breder sentiment. Veel zelfstandigen ervaren dat hun bijdrage aan de samenleving nauwelijks zichtbaar wordt erkend wanneer ze ouder worden. Het gevoel dat werken niet per definitie wordt beloond, tast het vertrouwen in het systeem aan.
Werken versus niet werken
Een van de meest scherpe opmerkingen in het interview gaat over het verschil tussen werken en niet werken. Wendy stelt dat het soms lijkt alsof niet actief zijn financieel nauwelijks slechter uitpakt dan jarenlang inzet tonen. Die gedachte ondermijnt volgens haar de motivatie om te blijven bijdragen.
Het gaat daarbij niet om het afzetten tegen mensen die ondersteuning nodig hebben, maar om de vraag hoe inspanning wordt gewaardeerd. Wanneer dat onderscheid vervaagt, ontstaat wrevel bij wie altijd is blijven doorgaan.
Een stem voor zelfstandigen en artiesten
Met haar uitspraken plaatst Wendy zich nadrukkelijk als spreekbuis voor een groep die vaak onderbelicht blijft. Artiesten, freelancers en zelfstandigen bewegen zich buiten de klassieke kaders. Hun werk is zichtbaar, maar hun sociale bescherming minder.
Door haar bekendheid krijgt het thema extra aandacht. Ze toont dat achter glitter en applaus vaak een kwetsbare realiteit schuilgaat. Dat maakt haar verhaal herkenbaar voor velen die niet op een podium staan, maar wel dezelfde onzekerheden ervaren.
Pensioen als maatschappelijk vraagstuk
Het debat dat Wendy aanzwengelt, reikt verder dan haar persoonlijke situatie. Het raakt aan fundamentele vragen over hoe samenlevingen omgaan met vergrijzing, flexibilisering van arbeid en waardering voor lange loopbanen. Het huidige systeem botst steeds vaker met nieuwe vormen van werk.
Haar verhaal benadrukt dat hervormingen niet alleen technisch of budgettair bekeken mogen worden. Ze raken echte levens en bepalen hoe mensen hun oude dag ervaren.
Een oproep die blijft hangen
Wendy Van Wanten vraagt geen uitzonderingspositie. Ze vraagt erkenning en rechtvaardigheid voor mensen die hun hele leven actief zijn geweest. Haar woorden zijn scherp, maar komen voort uit betrokkenheid en teleurstelling, niet uit bitterheid.
Het gesprek over pensioenen krijgt door haar verhaal een menselijk gezicht. Dat maakt het moeilijker om weg te kijken of het af te doen als een abstract probleem. De vraag die blijft hangen, is simpel maar ongemakkelijk: hoe wil een samenleving omgaan met wie jarenlang heeft bijgedragen?
Wie hierover een mening heeft of zich herkent in dit verhaal, kan meepraten. Het debat leeft niet alleen in de politiek, maar ook bij het publiek. Reageren en discussiëren op Facebook houdt het onderwerp zichtbaar en dwingt tot nadenken over wat eerlijk voelt en wat beter kan.
Bron: Mancho.be
