Na de breuk met Mike stond Denise van der Laan plotseling zonder onderdak, maar in Altéa vond ze onverwacht een reddingsboei bij caravanhouder Marc Trines. Zijn hulp bleek echter olie op het vuur: moeder Monique Hansler reageerde woedend, vertelt Marc.
Onverwachte nacht op straat
Volgens Marc kwam het moment dat Denise haar spullen moest pakken onverwachts en hard. De Hanslers zouden haar letterlijk op straat hebben gezet, met koffers op de stoep en zonder plan B, midden in hun Spaanse verblijf.
In de chaos belde Denise de man met wie ze een dag eerder nog gemoedelijk op het terras had gekletst: Marc Trines. Hij bleek bereid te helpen en schakelde snel, zodat zij diezelfde dag nog veilig kon slapen.
Een toevallige ontmoeting in Altéa
Die kennismaking gebeurde bij beachclub Tammies, een geliefde plek in Altéa waar locals en overwinteraars elkaar treffen. Marc vertelde daar nonchalant dat hij in de omgeving caravans verhuurt. Verder leek er op dat moment niets bijzonders te spelen.
Een dag later klonk de telefoon. Denise legde uit wat er was gebeurd en dat ze geen dak boven haar hoofd had. Marc twijfelde niet lang en zocht naar een oplossing die haar door de eerste dagen zou helpen.
Dak boven het hoofd en duidelijke afspraken
Trines ving Denise op in een van zijn caravans. Dat was geen liefdadigheid, benadrukt hij, maar een normale huurregeling. Zij betaalde gewoon voor het verblijf, precies zoals elke andere huurder, met duidelijke afspraken over duur en gebruik.
Een sleutel, basisvoorzieningen en vooral rust: meer had Denise op dat moment niet nodig. In de luwte van het kampeerterrein kon ze op adem komen, praktische zaken regelen en nadenken over de volgende stappen na een pijnlijke breuk.
De boze reactie van Monique
Niet iedereen vond dat een goed idee. Volgens Marc belde Monique Hansler hem in die periode op en beet hem verbaal toe. Hoe hij het in zijn hoofd haalde Denise op te vangen en haar een dak te geven.
Marc zegt vervolgens dat van vriendschap tussen hen geen sprake is. Hij zat ooit eens op haar terras, meer niet. Over Monique is hij stellig: een aparte verschijning. Je houdt van haar, of je houdt dat juist níét.
Wat speelt er achter de schermen?
Zoals zo vaak bij relatiebreuken zien buitenstaanders vooral losse flarden. Wie, wat en waarom blijft diffuus, en families kiezen soms onhandig partij. Wat vaststaat: de emoties liepen hoog op, en er moest acuut iets geregeld worden voor Denise.
Verder is dit nadrukkelijk Marc Trines’ lezing van de gebeurtenissen. Monique zelf heeft haar kant van het verhaal hier niet toegelicht, en ook Mike heeft publiekelijk weinig gezegd. Nieuwe reacties kunnen het beeld altijd nog nuanceren of juist aanscherpen.
De positie van Marc Trines
Voor Marc draaide het om iets eenvoudigs: iemand zonder bed help je aan een bed. Niet uit sensatie, maar uit praktisch fatsoen. Daar horen huur, afspraken en grenzen bij, zodat ieders verwachtingen helder blijven en ruzie wordt voorkomen.
Zijn hulp werd door sommigen gezien als partij kiezen, maar zo wil hij het niet framen. Hij bood tijdelijk onderdak, punt. De rest is familiezaak, vindt hij, en die hoort buiten de voordeur van een caravan te blijven.
De situatie van Denise
Voor Denise was het vooral overleven. Van liefdesverdriet naar logistiek puzzelen: waar slaap ik, wat kan ik betalen, wie helpt me morgen? In zo’n storm is een simpele, afsluitbare ruimte soms de grootste luxe die je je kunt wensen.
Een paar nachten rust geeft ruimte om je hoofd te ordenen en de telefoonlijst langs te gaan. Hulp inschakelen, regelingen treffen, en vooral: even niet hoeven vechten. Vanuit die basis wordt de volgende stap een stuk behapbaarder.
De rol van Mike en de familie
Over Mike horen we in dit verhaal vrijwel niets, wat op zichzelf veel zegt én weinig. Afstand houden kan verstandig zijn als emoties koken. Tegelijk roept het vragen op: wat is er gebeurd en wie neemt verantwoordelijkheid voor nazorg?
Dat families inbreken in relatiezaken gebeurt vaker, zeker als alles onder één dak plaatsvindt. Toch voelt iemand letterlijk buiten zetten voor velen als een harde grens. Praktische oplossingen zijn mooi, maar empathie houdt relaties uiteindelijk leefbaar en menselijk.
Over Altéa en Tammies
Altéa is een kustplaats die veel Nederlanders en Belgen aantrekt. Zon, zee en een gemoedelijke boulevard zorgen voor een dorpse sfeer. Beachclub Tammies past daarin: een laagdrempelige ontmoetingsplek waar toevallige gesprekken soms onverwachte gevolgen krijgen.
In zulke gemeenschappen reist nieuws razendsnel. Een telefoontje wordt een fluisterlijn, en binnen een dag weet half Altéa hoe de vork in de steel zit, of denkt dat te weten. Dat helpt, maar kan ook misverstanden vergroten.
Publieke opinie en online rumoer
Op sociale media ontstaan sneller kampen dan je koffie kunt zetten. Team X versus Team Y, zonder dat iemand alle feiten kent. Het is verleidelijk om partij te kiezen, maar vaak is stiltes respecteren het wijste wat je kunt doen.
Dit verhaal bevat menselijke rafelranden: trots, schaamte, liefde, boosheid. Wie slechts één stem hoort, hoort zelden het koor. Tot meer betrokkenen spreken, blijft voorzichtigheid geboden. Intussen is het goed dat er in elk geval onderdak is geregeld.
Wat betekent dit voor later?
Op korte termijn draait alles om stabiliteit: een slaapplek, inkomsten, en een plan. Daarna volgen langere lijnen. Waar wil je wonen, welke afspraken moeten worden vastgelegd, en hoe voorkom je dat dezelfde bom nogmaals ontploft?
Zeker in het buitenland kan praktische hulp het verschil maken: iemand die de weg kent, die telefoonnummers heeft, die weet hoe je snel iets regelt. Dat lijkt Marc te hebben geboden, met zakelijke duidelijkheid en toch een menselijk gebaar.
Wat we wel en niet weten
Feitelijk klopt dit lijstje: Marc en Denise leerden elkaar kennen bij Tammies. Na de breuk belde zij hem om hulp. Hij verhuurde haar een caravan. Monique belde Marc boos op, aldus zijn relaas, en sprak harde woorden.
Open eindes blijven: waarom de breuk precies plaatsvond, wie welke beslissing nam, en of er nog gesprekken volgen. Zodra betrokkenen meer delen, vullen we het verhaal aan. Tot die tijd zijn betrokken toon en gezonde twijfel goede raadgevers.
Tot slot
Deze kleine episode uit Altéa laat zien hoe snel levens kunnen kantelen, en hoe groot het verschil is tussen hebben en niet hebben. Soms is één belletje genoeg om de val te breken en een nieuw begin mogelijk te maken.
Wat vind jij: deed Marc het juiste, of had hij zich erbuiten moeten houden? Praat met ons mee op onze sociale kanalen; we horen graag jouw kijk op deze zaak en alle nuance die daarbij hoort.
Bron: vandaag247.nl
