Je ziet soms een foto die je niet zomaar scrolt; je blijft hangen omdat er iets teder in gloeit. Dat gebeurt bij de vakantiefoto van Martijn Krabbé en zijn vrouw Deborah: zon, water, een omhelzing – en voelbare kwetsbaarheid.
Een vakantiefoto die meer vertelt
Op het beeld staat Martijn ontspannen in helder, groenblauw water, een lichte hoed op het hoofd. Deborah klampt zich niet vast, maar omarmt; je ziet ruimte én nabijheid. De zon strijkt langs hun gezichten, de lucht is schaamteloos blauw.
Het lijkt een ansichtkaart, maar het voelt als een bekentenis. Alsof ze zeggen: we zijn hier, samen, nu. Achter de glimlach schemert concentratie op het moment, het besluit om dit schijnbaar gewone geluk actief vast te houden.
De zin die blijft hangen
Onder de foto schrijft Martijn: “I wish it could be like this FOREVER…”. Het Engels schuurt zacht tegen zijn Nederlandse nuchterheid, en juist die spanning maakt het eerlijk. Het is geen pronkzuchtige vakantietekst, maar een open wens.
Je leest er hunkering in naar tijd die niet wegtikt, naar gewone dagen die simpelweg blijven bestaan. Niet groter, niet spectaculairder, maar langer. Zolang de stilte net zo warm is als de zon op dat water.
Ziekte als stille tegenhanger
Dat verlangen krijgt gewicht door de werkelijkheid erachter: Martijn leeft met uitgezaaide longkanker, ongeneeslijk, zoals hij eerder publiekelijk vertelde. Maandenlang hing die wetenschap als een schaduw over het dagelijkse ritme, onzichtbaar in foto’s, onmiskenbaar in gevoel en besluitvaardigheid.
Juist daarom is dit geen achteloze zonvakantie. Het is een bewuste pauze, een adempauze zelfs, waarin je ondanks zorgen kiest voor aanwezigheid. Niet de ziekte bepaalt het verhaal van de dag, maar het moment dat ze samen maken.
Massale hartelijkheid van volgers
Onder de post stromen duizenden reacties binnen van mensen die het stel het geluk gunnen. Veel volgers schrijven dat dit soort momenten lang mogen blijven duren, dat het goed doet om ze zó te zien genieten, zonder omhaal.
Eén reactie vat het gevoel trefzeker samen: “Ik denk dat zo ongeveer heel Nederland jullie dat gunt. Geniet er lekker van samen.” Het is eenvoudig geformuleerd, maar broeit van warmte. Soms heb je aan zulke zinnen genoeg.
Collega’s sluiten de rij
Naast het publiek laten ook collega’s zich zien. Presentatrice en ondernemer Chantal Janzen reageert met een kort, raak “Lieverds!!” en twee hartjes. Het is zo’n typisch showbizzgebaar dat alleen werkt als het gemeend is, en dat voel je.
Het laat zien hoe breed Martijn en Deborah worden gedragen, niet alleen als tv-namen, maar vooral als mensen. In de entertainmentwereld, waar alles snel draait, blijft een oprechte omhelzing zichtbaar hangen. Ook collega’s blijken kijkers met een kloppend hart.
Waarom dit beeld zoveel losmaakt
Sinds zijn bekendmaking dat hij niet meer beter wordt, is elke publieke verschijning beladen en eerlijk tegelijk. Mensen herkennen de ernst, maar zien ook de vastberadenheid om het kleine geluk niet te laten ondersneeuwen door ziekenhuisafspraken en misstemmingen.
Een foto op een strand wordt zo een miniatuur van een groter verhaal: koesteren wat kan, terwijl je weet wat niet meer lukt. Dat is geen tristesse, maar volwassen hoop. Hoop die niet schreeuwt, maar rustig blijft staan.
Leven zonder verspilling
In eerdere gesprekken zei Martijn dat geen dag zomaar voorbij mag gaan. “Geen dag zomaar verspillen, elke dag is er één,” klonk het. Dat soort zinnen worden vaak als tegeltjeswijsheid weggezet, totdat je ertegenaan leeft.
Dan blijken ze geen decoratie, maar richtingaanwijzers. Je kiest bewuster, je plant minder automatisch, je kijkt elkaar vaker echt aan. Niet alles kan, maar wat kan, krijgt prioriteit. Precies die verschuiving proef je in het ongedwongen beeld van nu.
Terugkijken en vooruit durven kijken
In een openhartig interview eind 2025 noemde Martijn zijn vroegere leven “verspild”. Niet omdat hij niets bereikte, maar omdat het niet voelde zoals het zou moeten voelen. De stroomversnelling was lekker, maar nam tegelijk de ruimte om te landen.
Nu klinkt hij anders: minder gehaast, meer gericht. Een fase die beter past bij wie hij wil zijn, zei hij. Dat is geen romantisering van ziekte, maar een eerlijk rapport van iemand die zijn leven opnieuw ordent.
Deborah als stille motor
In datzelfde gesprek zat Deborah naast hem, zichtbaar kalm, alsof haar aanwezigheid het vertrekpunt was. Niet luid, wel stevig. Op de foto zie je diezelfde energie: een omhelzing die niet krampachtig is, maar vanzelfsprekend en draaglijk.
Ze lijken niet te vluchten, maar te landen. Samen tijd maken, samen niets hoeven. Dat klinkt klein, maar blijkt groot als je agenda’s ineens door andere afspraken worden bestuurd. Dan is nabijheid geen luxe, maar dagelijkse noodzaak en balsem.
Kleine dingen, grote waarde
De kracht van deze vakantie zit ‘m in het gewone: zwemmen, lachen, zon op je schouders. Het soort dingen dat we vaak afdoen als decor, totdat ze ineens de hoofdrol spelen. Dan pas hoor je hoe zacht geluk klinkt.
Natuurlijk schuurt het idee van eindigheid aan de randen van dat geluk. Maar misschien maakt juist dat randje het warmer. Een foto wordt dan geen vlucht, maar een geheugensteun: zó ziet het eruit, noteer het, bewaar het, deel het.
Samen ademhalen, samen dragen
Als je goed kijkt, zie je ook het ritme dat ze samen hebben gevonden. Langzamer, uitgesprokener. Niet elke dag zal glanzen, maar dit soort momenten laadt de rest op. Je voelt de keuze om aanwezig te blijven, ongeacht.
Daarin schuilt kracht die je niet kunt afspreken, alleen ontwikkelen. Door veel te praten, of juist even niets. Door grenzen te erkennen, en toch licht te zoeken. Precies dat straalt van het beeld: zachtheid zonder zwakte, helderheid zonder hardheid.
Een oproep aan het nu
Wat blijft hangen, is niet alleen medeleven, maar ook een uitnodiging. Geniet zolang het kan, wordt vaak gezegd; hier zie je hoe dat eruitziet. Zonder grootspraak, zonder filter. Twee mensen die kiezen voor nu, samen, hand in hand.
Wil je reageren of iets meegeven aan Martijn en Deborah? Laat het ons weten op onze sociale kanalen; we lezen mee. Hoop, liefde en kwetsbaarheid mogen gezien worden. Misschien is dat wel de krachtigste souvenir van deze zomer.
Bron: muziekzine.nl
