Conijn grijpt zilver na zinderende ontknoping
Merel Conijn heeft Nederland in Milaan een ijskoude thriller bezorgd met zilver op de 5000 meter. In het Milano Speed Skating Stadium klokte de 24-jarige Amsterdamse 6.46,27, slechts een tiende achter thuisfavoriet Francesca Lollobrigida, die won in 6.46,17.
Het was millimeterwerk om de medailles: Ragne Wiklund pakte brons met 6.46,34, terwijl Sandrine Tas op 0,13 seconde van het podium strandde. Voor TeamNL betekende Conijns prestatie het derde zilver van deze Olympische Spelen, behaald na een zenuwslopend slot.
Van debutant tot medaillekandidaat
Deze Spelen zijn de eerste voor Conijn, die vier jaar geleden in Beijing nog reserve was. Dat maakt de stap naar het olympisch podium extra bijzonder. Lollobrigida volgt met haar zege Irene Schouten op, die in 2022 de 5000 meter won.
De Italiaanse veteraan, vijf dagen eerder al goed voor goud op de 3000 meter, pakte in eigen land haar tweede titel. De ambiance hielp, maar het verschil met Conijn was miniem, wat de klasse van de Nederlandse helemaal onderstreept.
Rit tegen tas beslist op het mespuntje
Conijn reed in de eerste rit na de dweil tegen Sandrine Tas en moest lang in de achtervolging. De Belgische nam gestaag meters, maar Conijn hield haar hoofd koel en zette een allesbeslissende versnelling in de slotronden in.
Met twee venijnig snelle rondes draaide ze de balans om en tikte ze Tas op de streep nog voorbij. Het leverde niet alleen ritwinst op, maar ook een scherpe richttijd die het veld zichtbaar onder druk zette.
Wiklund ontbreekt de punch in het slot
In de rit erna leek Ragne Wiklund onderweg naar een overtuigende onderduiking. De Noorse lag rond halverwege riant voor op Conijns schema, maar waar de Nederlandse versnelde, begon bij Wiklund het verval langzaam maar zeker voelbaar te worden.
Het verschil smolt weg in de laatste rondes. Op de streep bleek de marge piepklein: 0,07 seconde in het voordeel van Conijn. Het leverde de Nederlandse in elk geval een garantie op een medailleachtige tijd op.
Lollobrigida solo langs de pijngrens
Lollobrigida moest het in haar rit grotendeels alleen doen. Tegenstandster Martina Sáblíková, meervoudig olympisch kampioene, was niet fit en kon geen tempo maken. De Italiaanse bouwde anticipeerend een voorsprong op Conijn op, maar voelde die in de slotronde wegglijden.
Met een uiterste krachtsinspanning perste ze er toch nog een eindsprint uit, precies genoeg om Conijn voor te blijven. Tienhonderdste seconden maakten het verschil tussen thuisgoud en Nederlands goud; het publiek ontplofte, de ontlading was compleet.
Tas net naast brons, sáblíková zwaait af
Voor Sandrine Tas resteerde de zuurste plek van allemaal: vierde, op 0,13 seconde van het brons. De Belgische leverde een bewonderenswaardige race af en dwingt respect af voor haar kalme koers en doortastende openingen.
Martina Sáblíková, de grootheid van het langebaanschaatsen, reed haar laatste olympische race. Ze eindigde als elfde en werd na de finish omringd door warme waardering. Een afscheid met sereniteit, passend bij een imposante loopbaan.
Groenewoud springt in en houdt stand
Marijke Groenewoud nam de plek over van landgenote Bente Kerkhoff, die door een rugblessure niet tot haar normale niveau in staat was. Groenewoud hield aanvankelijk knap aansluiting, maar zag haar rondetijden gaandeweg oplopen in het zware middenstuk.
Met 6.58,33 noteerde ze uiteindelijk de zevende tijd. Geen knaller, wel degelijk en nuttig voor het teamgevoel. In een olympisch toernooi waar elk detail telt, is zo’n solide invaller goud waard voor de teambalans.
De wederopstanding van conijn
Conijns pad naar Milaan was allesbehalve recht. Na jaren met fysieke problemen vond ze in het najaar van 2024 haar tweede adem onder coach Jillert Anema. De samenwerking bracht structuur, rust en vooral: resultaten op cruciale momenten.
Ze greep twee keer op rij de Nederlandse titel op de 5000 meter en dit seizoen ook die op de 3000 meter. Op de WK afstanden vorig jaar pakte ze haar eerste mondiale plakken, brons op zowel de 3000 als de 5000 meter.
De koningin van de 5000
De 35-jarige Lollobrigida arrivede in Milaan als regerend wereldkampioene op de 5000 meter, haar eerste mondiale titel überhaupt. Dat zij in eigen land opnieuw toesloeg, past naadloos in het parcours van een laatbloeier met onverzettelijke wilskracht.
Ze bezorgde Italië al het eerste goud van deze Spelen en voegde daar met de 5000 meter een tweede triomf aan toe. Voor het Italiaanse publiek staat ze inmiddels symbool voor thuisglorie, karakter en timing op het scherpst van de snede.
Teamnl hervindt de lange adem
Voor Nederland is Conijns zilver meer dan een medaille: het is een signaal. Na de Schouten-jaren lijkt er opnieuw diepte te ontstaan op de lange afstanden, met talenten die in kampioensraces medaillehard durven rijden.
De ploeg straalt een combinatie van frisheid en ervaring uit. Met Anema’s sturing, de stille groei van rijdsters als Groenewoud en de klapkracht van Conijn krijgt TeamNL weer een herkenbaar langebanengezicht richting de slotdagen van het toernooi.
Wat deze 5000 ons vertelt
De race in Milaan liet zien hoe dun de marges zijn op dit niveau. Strategisch doseren, technisch vlekkeloos blijven en exact het juiste moment kiezen om te versnellen: het zijn de details die hulde brengen of pijn doen.
Conijn excelleerde precies daarin. Waar concurrenten wegzakten, schoof zij door met snedige rondes die de tijd terughakten. Het maakt haar zilver, zeker gezien haar traject, net zo glanzend als menig gouden medaille.
Reacties en bredere context
Uit het schaatswereldje regende het felicitaties. De prestatie kwam op een dag dat ook sprintfenomeen Jutta Leerdam met goud en een olympisch record op de 1000 meter de headlines haalde. Zelfs aan talkshowtafels ging het los.
Bij Vandaag Inside prees René van der Gijp Leerdams overmacht en nuchterheid, tekenend voor de sportieve vibe rond TeamNL. Die positieve golf tilt ook de langeafstandsgroep op, waar Conijn nu volop het boegbeeld kan zijn.
De blik vooruit
Voor Conijn wacht nog een druk toernooiverloop met mogelijke starts in ploegenachtervolging of massastart, afhankelijk van keuzes van de bondscoach. Haar zilver biedt vertrouwen én luxe: zij kan relaxed en scherp de volgende prikkels aanvliegen.
Voor de concurrentie is de boodschap helder: de Nederlandse lange adem is terug. Met technische stabiliteit en een dodelijke finish kan Conijn in elke tactische puzzel een winnende zet forceren. Milaan smaakt duidelijk naar meer.
Een zilveren dag met gouden rand
Het verhaal van Milaan is er één van herontdekking, doorzetten en timing. Conijn toonde zich een kampioensrijdster in wording, Lollobrigida bewees haar meesterschap. Het publiek kreeg waar voor zijn geld: spanning tot de laatste meter.
En voor de Nederlandse sportliefhebber? Hoop, trots en voorpret voor wat nog komt. Praat mee op onze sociale media: hoe beleefde jij deze zenuwslopende 5000 meter en wat verwacht je van de resterende schaatsdagen?
Bron: vandaaginside.nl
