Wat begint als wat buikpijn en misselijkheid, eindigt in een nachtmerrie waar geen voorbereiding tegen helpt. De 43-jarige Michael Armishaw overleed acht maanden nadat hij dacht dat hij gewoon een onschuldige klacht had.
Zijn familie doet nu hun verhaal. Niet om medelijden op te wekken, maar om te laten zien hoe verraderlijk sommige ziektes kunnen zijn.
Eerste klachten lijken onschuldig
In augustus begon het met klachten die iedereen wel eens heeft: misselijkheid en pijn in de buik. Geen reden tot paniek, eerder iets wat je wegzet als “gaat wel weer over”.
Ook binnen de familie werd in eerste instantie gedacht aan galstenen. Iets wat vaker voorkomt en in veel gevallen goed te behandelen is.
Zelf hield Michael het simpel: waarschijnlijk een buikgriepje. Even uitzieken en door.
Ook artsen zitten op hetzelfde spoor
Toen de klachten aanhielden en zelfs erger werden, volgde een bezoek aan de spoedeisende hulp. Ook daar werd in eerste instantie gedacht aan galstenen.
De symptomen pasten namelijk precies in dat plaatje. Voor iedereen leek het een logisch verhaal.
Maar omdat de klachten bleven aanhouden, werd besloten om verder onderzoek te doen. En daar ging het mis.
Diagnose die alles verandert
Na een reeks onderzoeken en scans kwam het echte nieuws naar buiten: alvleesklierkanker in een vergevorderd stadium.
Een diagnose die vaak pas laat wordt ontdekt en daardoor bekendstaat als een van de meest agressieve vormen van kanker.
Artsen gaven hem nog ongeveer een jaar te leven. Een klap die binnenkomt als een mokerslag.
Waarom deze ziekte zo gevaarlijk is
Alvleesklierkanker staat erom bekend dat klachten pas laat duidelijk worden. Daardoor wordt de ziekte vaak pas ontdekt als het al te ver gevorderd is.
Volgens de NHS kunnen symptomen onder andere zijn: geelzucht, vermoeidheid, gewichtsverlies en aanhoudende buik- of rugpijn.
Ook klachten zoals misselijkheid, verstopping of juist diarree en een opgeblazen gevoel komen voor.
Maar precies dat maakt het lastig: het lijken klachten die bij van alles kunnen horen.
Een strijd die steeds zwaarder wordt
Michael begon aan een intensief behandeltraject. Zes zware chemokuren, aangevuld met bestraling.
Een traject dat zowel fysiek als mentaal alles vraagt van iemand.
Maar ondanks alle inspanningen sloeg de behandeling niet aan. De ziekte bleef zich uitbreiden.
Uitzaaiingen nemen het over
Tegen november was de kanker uitgezaaid naar zijn lever en lymfeklieren. Alsof dat nog niet genoeg was, werd later ook zijn hersenen aangetast.
De situatie verslechterde snel. Waar er eerst nog hoop was op tijd rekken, werd het nu vooral overleven per dag.
Op 18 april kreeg hij een aanval waarna hij niet meer kon communiceren en bedlegerig werd.
Laatste fase komt sneller dan verwacht
Na maanden vechten kwam hij in een fase waarin behandeling geen optie meer was. De focus verschoof naar comfort en afscheid nemen.
Hij werd opgenomen in het ziekenhuis voor palliatieve zorg.
Een week later, op 26 april, overleed hij in het bijzijn van zijn dierbaren.
Familie blijft achter in shock
Voor de nabestaanden voelt het nog steeds onwerkelijk. Alles ging in een razend tempo van “waarschijnlijk niets ernstigs” naar afscheid nemen.
De impact is groot, zeker omdat de familie nog maar kort daarvoor een ander verlies had meegemaakt.
Het laat zien hoe hard en onvoorspelbaar het leven kan zijn.
Praktische zorgen bovenop het verdriet
Naast het emotionele verlies spelen ook financiële zorgen een rol. De familie is een inzamelingsactie gestart om de uitvaart te kunnen bekostigen.
Eerder hadden ze al te maken met kosten rond een ander overlijden, wat de situatie extra zwaar maakt.
Het doel is simpel: hem een afscheid geven dat bij hem past.
Een confronterend verhaal met een duidelijke boodschap
Het verhaal van Michael laat zien hoe verraderlijk lichamelijke klachten kunnen zijn. Wat begint als iets kleins, kan soms iets totaal anders blijken.
Zeker bij aanhoudende klachten is het belangrijk om door te blijven zoeken naar de oorzaak.
Want in sommige gevallen maakt tijd het verschil tussen behandelen en te laat zijn.
