Achter de warme lach van Frans Duijts schuilt meer dan een rij hits en een uitverkochte agenda. In zijn biografie Vallen & Opstaan zet de volkszanger de spot op zijn gezin, met een indringend hoofdstuk over dochter Jolanda.
Een zanger met een verhaal
Duijts behoort al jaren tot de publiekslievelingen van het Nederlandse levenslied. Toch kiest hij in zijn boek voor ongefilterde eerlijkheid. Geen glanslaag, maar het echte leven thuis, met zorgen die niet meezingen op het podium.
Die openheid voelt persoonlijk, maar dient ook een groter doel: laten zien dat achter bekende gezichten dezelfde kwetsbaarheden schuilgaan als in elk gezin. Wie Duijts kent van feesttenten, leert hem hier vooral kennen als echtgenoot en vader.
Gezin in de spotlights
Frans is 47, al 27 jaar samen met zijn jeugdliefde Marloes en 22 jaar getrouwd. Ze kregen drie dochters: Jolanda, Alisha en Wilhelmina. Buitenstaanders zagen een hecht gezin; binnenshuis groeiden stilletjes zorgen rond de oudste.
In Vallen & Opstaan beschrijft hij liefdevol hoe ze elkaar overeind houden, maar ook hoe kwetsbaarheid zich aandient op momenten dat niemand kijkt. Wat je níet ziet op Instagram: twijfels, diagnoses, gesprekken aan de keukentafel tot laat.
Vroege signalen
Bij Jolanda doken op jonge leeftijd leerproblemen op. Ernstige dyslexie maakte lezen en spellen een hindernisbaan. Testen wezen bovendien op een lager IQ. School sprak al snel in etiketten, het bekende ‘rugzakje’ waarmee extra ondersteuning wordt bedoeld.
Moeder Marloes herkende haar dochter niet in alle stempels. Ze koos voor nabijheid, eigen tempo en vertrouwen. Liefde als kompas, professionals als kompasnaald: samen zoeken naar wat wél werkt, in plaats van enkel bijsturen op tekortkomingen.
Zorgen stapelen op
Toch werden de zorgen groter naarmate Jolanda ouder werd. Er waren fases waarin het echt niet goed ging. In mei 2022 belde haar psycholoog met een onheilspellende boodschap: Jolanda kon niet zonder toezicht naar huis.
Die waarschuwing deed alle alarmbellen afgaan. Frans liet zijn afspraken vallen en ging naar huis. De familie schakelde meteen hulp in. In gesprekken kwam naar voren dat Jolanda worstelde met somberheid en terugkerende gedachten waar niemand onverschillig onder blijft.
Alarmbellen en hulp
Het was niet de eerste keer dat er tekenen waren. Eerdere incidenten wezen al dieper liggende pijn aan. Door de bekendheid van Frans kwamen sommige berichten via omwegen binnen, soms zelfs via social media, wat de kwetsbaarheid extra zichtbaar maakte.
Het gezin koos voor professionele begeleiding en duidelijke afspraken. Veiligheid eerst, daarna stapjes vooruit. Geen sprint, maar een marathon met adempauzes. Met therapeuten, school, familie en vrienden ontstond een vangnet waarin Jolanda zich gesteund en gezien kon voelen.
Incident bij het spoor
In zijn boek staat Frans stil bij een eerdere gebeurtenis, toen Jolanda veertien was. Op station Geldermalsen ging het mis. Hun jongste, Wilhelmina, was in de buurt, maar besefte niet hoe ernstig het moment werkelijk was.
Korte tijd later stuurde iemand via een privébericht een verontrustende foto naar de ouders, met de vraag of het hun dochter was. Bekend zijn betekent soms dat ook intieme zorgen publiek worden, precies wanneer je kwetsbaarheid het grootst is.
Impact op het gezin
Voor Frans en Marloes sneed het besef diep: dit ging verder dan puberpech. Hun ouderhart zat vol zorgen, hun thuishaven stond onder druk. Tegelijk leerden ze grenzen bewaken, zelfs wanneer buitenstaanders met goede bedoelingen informatie delen.
Die dubbelheid – kwetsbaar durven zijn, maar ook privacy koesteren – loopt als rode draad door het verhaal. Het gezin praatte veel, ook met de meiden onderling. Niet elk antwoord lag klaar, wel een luisterend oor en geduld.
Samen de schouders eronder
Na de crisismomenten besloten Frans en Marloes: niets belangrijker dan Jolanda’s welzijn. Ze regelden trajecten, wachttijden, evaluaties, en hielden contact met school. Ondertussen probeerden ze thuis ruimte te maken voor lichtheid, spel, humor en gewone dagen.
Professionals benadrukten: vooruitgang is zelden kaarsrecht. Terugval hoort erbij, erkenning ook. Dat gaf lucht. Met kleine doelen – een goede week, een haalbaar rooster, een fijne middag – groeide Jolanda’s geloof dat er wél een pad vooruit bestaat.
Stukje bij beetje vooruit
Volgens Frans gaat het de laatste jaren beduidend beter. Niet perfect, wel stabieler. Jolanda vindt ritme, kijkt vaker vooruit dan achterom en durft plannen te maken. Het gezin blijft alert, maar ademt zichtbaar ruimer dan voorheen.
Zo’n herstelpad vraagt tijd, én het omarmen van kleine overwinningen. Een afspraak die doorgaat. Een schooldag die lukte. Een verjaardag die gewoon leuk is. Het zijn die momenten waarop hoop tastbaar wordt en draagkracht toeneemt.
Een ode van een vader
Begin dit jaar zette Frans zijn trots publiekelijk neer. Op Instagram schreef hij Jolanda, inmiddels 21, een warme boodschap. Dankbaar dat zij hem en Marloes tot ouders maakte, ontroerd door hoe snel de jaren voorbij glijden.
Hij proostte op mijlpalen en toekomst, met die typische Duijts-warmte die fans herkennen. Een lach en een traan, schreef hij erover, én de overtuiging dat het nog maar net begonnen is. Liefde als anker, elke dag opnieuw.
Taboes doorbreken
Met Vallen & Opstaan kiest Frans voor radicale openheid over mentale gezondheid. Niet om sensatie te zoeken, maar om herkenning te bieden. Zijn boodschap: praat erover, schaam je niet, en vraag hulp als het donker wordt.
Wie ooit van dichtbij meemaakte hoe somberte binnensluipt, weet hoe zwaar het weegt op álle gezinsleden. Door hun verhaal te delen, normaliseren Frans en Marloes dat gesprek, achter voordeuren én in kleedkamers, klaslokalen en wachtkamers.
Wat we kunnen meenemen
Het verhaal van Jolanda is pijnlijk én hoopgevend. Pijnlijk, omdat het laat zien hoe subtiel signalen kunnen zijn en hoe plots een crisis escaleert. Hoopgevend, omdat steun, geduld en passende zorg daadwerkelijk verschil maken, ook als herstel grillig verloopt.
Misschien herken je iets uit je eigen omgeving. Dan helpt het om vroeg te praten, hulp in te schakelen en het alledaagse toch draaiende te houden. Kleine rituelen bieden houvast, terwijl professionals meedenken over veiligheid, stappenplan en perspectief.
Praat mee
Het boek van Frans is meer dan een biografie; het is een uitnodiging tot gesprek. Over ouderschap, veerkracht en mentale gezondheid. Deel vooral je gedachten en ervaringen: hoe houden jullie het licht als tijden zwaar zijn?
We lezen graag mee op onze sociale kanalen en gaan respectvol in gesprek. Samen maken we dit onderwerp een stukje normaler, stap voor stap. Zeg iets liefs vandaag, stuur dat appje, en vergeet de lach tussen de tranen niet.
Bron: infovandaag.nl
