Zangeres Emma Kok (18) deelde op Instagram een openhartig bericht waarin ze vertelt hoe het echt met haar gaat. Lichamelijk gaat het verrassend goed, maar online krijgt ze het zwaar te verduren. Haatreacties stromen binnen, dag in dag uit.
In haar bericht legt ze uit wat die berichten met haar doen, en ze bijt tegelijk van zich af. Pesten op sociale media is geen normaal bijproduct van bekendheid, vindt ze. Haar vraag aan de afzenders is simpel: waarom eigenlijk?
Goed nieuws over haar gezondheid
Kok kampt al jaren met een chronische maagziekte. Dat heeft haar naar eigen zeggen lange tijd enorm veel moeite gekost. Juist op dat punt is er nu lichtpunt na lichtpunt: het gaat momenteel heel goed met haar.
„Dat voelt zo bevrijdend”, schrijft ze erover op Instagram. Wie die zin leest, verwacht een opgewekt bericht. Maar in dezelfde post vertelt ze dat haar mentale gezondheid het op dit moment juist flink te verduren krijgt.
Vroeger het mikpunt op school
Als klein meisje was Kok een doelwit voor pesters. Op de middelbare school stopte dat gelukkig, schrijft ze. Daarmee was het hoofdstuk echter niet gesloten, want de ervaring liet volgens haar iets achter dat blijft.
Ze spreekt over een litteken dat „nooit meer weggaat”. Dat is een beeld dat veel mensen die ooit gepest zijn zullen herkennen: de situatie verandert, maar het gevoel van toen sluimert jaren later nog door.
Achttien worden veranderde alles
„Sinds ik 18 ben geworden word ik opnieuw gepest, maar dan op sociale media”, schrijft de zangeres. Het pesten van vroeger keerde dus terug, alleen nu niet op het schoolplein maar in haar reacties en berichten.
Het verschil met toen is dat de afzenders nu onbekenden zijn. Kok noemt dat zelf het meest verwarrende aspect: „99 procent van de mensen die haatcomments plaatsen, ken ik niet eens.”
Waarom zou dit normaal moeten zijn?
Ze voorziet in haar bericht meteen de reactie die ze vaak hoort. „Je kan denken: tja, dat hoort erbij, dat is normaal, dat krijgt iedereen”, schrijft ze. Vervolgens stelt ze de vraag die blijft hangen.
„Maar waarom moet dat het ‘normaal’ zijn?”, vraagt Kok zich af. Haar conclusie laat weinig ruimte voor discussie: „Haatcomments zijn gewoon pestgedrag.” Daarmee legt ze het woord terug op tafel waar het hoort.
Haar oproep aan de internettrollen
Kok richt zich in haar bericht direct tot de mensen die haar online bestoken. Haar boodschap is kort en duidelijk: „Als je mij niet mag of leuk vindt, scrol dan gewoon lekker verder.”
En ze voegt eraan toe: „Ik vraag niet om jouw mening, hou die gewoon lekker voor je.” Geen ingewikkelde oproep, geen uitgebreid betoog, maar een grens die ze zelf trekt.
Toch blijven lezen
De zangeres doet haar uiterste best om negatieve reacties te negeren. Dat lukt alleen niet altijd. Soms scrolt ze er toch doorheen, en dan komen de woorden harder binnen dan ze zou willen.
„Je gaat ze lezen en je trekt je er wat van aan”, schrijft ze. Het is een eerlijke bekentenis, want de makkelijke reactie zou zijn om te doen alsof het langs haar heen glijdt.
Woorden die precies de zere plek raken
Wat het volgens Kok extra pijnlijk maakt, is waar de reacties over gaan. „Jullie schrijven over mijn grootste onzekerheden”, stelt ze. Dat zijn precies de punten waar ze zelf al het meest mee worstelt.
Het effect laat zich raden en benoemt ze zelf ook: die onzekerheden „worden steeds groter door jullie”. Een opmerking die voor de schrijver misschien seconden kost, werkt bij haar weken of langer door.
Bekend geworden naast André Rieu
Kok brak wereldwijd door met haar optredens aan de zijde van André Rieu. Dat leverde haar een enorm publiek op, van concertzalen tot video’s die over de hele wereld bekeken en gedeeld worden.
Met dat bereik komt ook een keerzijde die zelden in beeld komt. Hoe groter het publiek, hoe groter de groep die meent recht te hebben op een oordeel over haar persoon.
Strijdbaar afsluiten
Haar bericht eindigt niet in mineur. Ondanks het verdriet dat de reacties haar dagelijks bezorgen, kiest Kok voor een slotzin die vooral veerkracht uitstraalt, zonder te doen alsof het haar koud laat.
„Het doet me elke dag pijn, maar mijn olifantenhuid wordt steeds dikker”, schrijft ze. Pijn en groei naast elkaar, zonder dat het een het ander wegpoetst. Eerlijker kun je het nauwelijks opschrijven.
Wat zo’n bericht losmaakt
Dat een achttienjarige zich genoodzaakt voelt om publiekelijk uit te leggen dat haatreacties pesten zijn, zegt iets over de omgangsvormen online. Haar post legt de verantwoordelijkheid nadrukkelijk bij de mensen achter de toetsenborden.
Voor volgers is de boodschap intussen hoopvol en pijnlijk tegelijk. Lichamelijk gaat het beter dan in jaren, maar het hoofd krijgt klappen uit een hoek die Kok nooit heeft uitgenodigd.
Een grens die ze zelf bewaakt
Opvallend aan het bericht is de toon. Geen verwijten aan haar fans, geen groot drama, maar een nuchtere vaststelling van wat er gebeurt en wat dat met haar doet, dag na dag.
Daarmee legt Kok de bal terug: scrol door als je haar niet ligt. Een advies dat weinig moeite kost en dat, als het opgevolgd wordt, een hoop verschil kan maken.
Bron: ad.nl
