Voor veel wereldreizigers is de horizon een belofte, maar voor Floortje Dessing leek die even onbereikbaar. Een slopende periode van ziekte zette haar leven stil, tot een klein vonkje hoop uitgroeide tot een nieuw begin.
Een droom op losse schroeven
Jarenlang trok Dessing de wereld over, van ijzige toendra’s tot dorpen die nauwelijks op de kaart staan. Toen haar gezondheid plots instortte, voelde dat alsof iemand de pauzeknop definitief had ingedrukt op haar geliefde bestaan.
Reizen, verhalen vertellen, mensen ontmoeten: het moest allemaal even wachten. De onzekerheid sloop haar dagen binnen, en juist dat maakte de stilte zo luid. Hoe lang zou dit duren, en kwam het ooit nog goed?
Een onverwachte terugslag
Het antwoord bleek verborgen in een diagnose die je niet verwacht bij een onvermoeibare tv-maker: endometriose, en dan een zeldzame agressieve variant. De aandoening nestelde zich niet alleen in haar buik, maar bereikte ook plekken waar je dat niet wilt.
Lever, middenrif, zelfs haar longen: organen die nauwelijks met de aandoening geassocieerd worden, raakten betrokken. Het gevolg was hevige pijn, uitputting en een lichaam dat grenzen aangaf waar haar wilskracht geen antwoord meer op had.
Wat endometriose kan aanrichten
Endometriose ontstaat wanneer weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit. Dat kan ontstekingen en verklevingen veroorzaken, met pijn en schade als gevolg. Bij Dessing ging het echter veel verder dan de ‘klassieke’ klachten.
Artsen stonden voor een complexe puzzel: hoe behandel je een aandoening die zich als een ongenode gast door het lichaam verplaatst? Het werd een traject van onderzoeken, second opinions en moeilijke gesprekken, met steeds dezelfde kern: dit wordt zwaar.
Een grensverleggende operatie
Uiteindelijk volgde een ingreep die zijn weerga niet kende: een deel van haar lever moest worden verwijderd. Geen simpele beslissing, wel noodzakelijk. De operatie markeerde het kantelpunt tussen blijven kwakkelen en voorzichtig hopen op herstel.
Dessing zei later dat ze zich realiseerde hoe veel geluk goede zorg betekent. Als ze niet in Nederland had gewoond, had ze het mogelijk niet overleefd. Die gedachte bracht zowel dankbaarheid als besef van kwetsbaarheid.
Tussen herstel en onzekerheid
Na de operatie volgden weken waarin de dagen op elkaar leken. Rusten, trainen, weer rusten: revalideren is vaak saaier dan je hoopt en zwaarder dan je toegeeft. Ondertussen lag haar geliefde werk onaangeroerd op de plank.
Waar ze normaal gesproken vertrekt, bleef ze nu thuis en telde ze kleine mijlpalen: een trap zonder pauze, een wandeling zonder steken. Tussen hoop en twijfel vond ze ritme, maar het perspectief bleef broos en veranderlijk.
Een sprankje vooruitzicht
In die stille weken ontstond een idee dat alles van kleur voorzag: wat als er straks weer een reis komt? Het vooruitzicht op een nieuwe serie werd een kompas. Geen druk, wel richting. Een doel om naartoe te werken.
Ze gebruikte het plan als motivatie tijdens de revalidatie. Stap voor stap, dag voor dag. Als het lijf meewerkt, ga ik, hield ze zichzelf voor. Hoop werd tastbaar: niet in woorden, maar in kilometers die misschien weer konden.
De magie van weer op pad gaan
De dag dat ze daadwerkelijk weer kon vertrekken, noemde ze later een klein wonder. Niet omdat alles ineens vanzelf ging, maar omdat ze opnieuw mocht doen wat haar definieert: mensen ontmoeten, verhalen vastleggen, zich laten verrassen door de wereld.
Het lijf protesteerde soms, de energie was broos, maar de vreugde was groter. Reizen werd geen wedstrijd meer, maar een zorgvuldig uitgestippelde route met rustpunten. Ruimte voor adem, en toch die onmiskenbare twinkeling van avontuur.
Floortje over de oceaan
Haar nieuwe programma kreeg een titel die naar vrijheid ruikt: Floortje over de oceaan. Niet zomaar een serie, maar een ode aan veerkracht. De bestemming was ambitieus en adembenemend: de Koraaldriehoek, het kloppende hart van de mariene biodiversiteit.
Tussen Indonesië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea liggen riffen en eilanden die leven in alle vormen herbergen. Vissen in kleuren die je amper kunt bedenken, koralen als kathedralen, en mensen die al generaties lang met de oceaan samenleven.
De koraaldriehoek in beeld
De Koraaldriehoek wordt vaak het ‘Amazonegebied van de zee’ genoemd. Hier leeft driekwart van alle koraalsoorten en wemelt het van de schildpadden, rifhaaien en minuscule wezentjes die de keten van leven overeind houden.
Maar het is ook een kwetsbaar paradijs. Opwarming, vervuiling en overbevissing knagen aan wat zo kostbaar is. Juist daarom is kijken, luisteren en documenteren belangrijk: laten zien wat er op het spel staat, met empathie en precisie.
Mensen met een missie
Onderweg trof Dessing wetenschappers die koralen monitoren, duikers die riffen herstellen en activisten die illegale visserij bestrijden. Maar ook nomadische gemeenschappen die hun kennis van stromingen, getijden en seizoenen delen, als erfgoed dat je niet in boeken vindt.
Hun verhalen gaan over aanpassingsvermogen en respect voor de natuur, maar ook over keuzes die pijn doen. Wat behoud je, wat offer je op? Tussen pragmatiek en idealen ontstaat precies die nuance waar Dessing haar televisie zo menselijk mee maakt.
Televisie met betekenis
Voor Dessing was deze serie meer dan het vullen van zendtijd. Het werd een bewijs dat je, zelfs na een zware klap, opnieuw kunt bouwen. Niet groots en meeslepend, maar aandachtig en echt, met ruimte voor imperfectie.
Ook voor kijkers voelt dat herkenbaar: herstellen kost tijd en gaat met horten en stoten. De kracht zit in doorgaan, niet in doen alsof er niets is gebeurd. Precies daar, tussen eerlijkheid en hoop, vindt deze serie zijn toon.
Nog niet de oude, wel dankbaar
Hoewel de opnames achter de rug zijn, is haar hersteltraject nog niet klaar. Ze benadrukt dat ze zich nog niet de oude voelt. Maar dankbaarheid voert de boventoon: dat ze kón gaan, filmen, ervaren, ondanks alles wat voorafging.
Die dankbaarheid gaat gepaard met realisme. Grenzen respecteren, rust nemen, nee zeggen waar dat moet: het hoort inmiddels bij haar routine. Ze leert leven met blijvende gevolgen, zonder dat haar nieuwsgierigheid en zin in de wereld eronder lijden.
Terug op de buis, met nieuwe blik
Floortje over de oceaan markeert zo een nieuw hoofdstuk, op televisie en daarbuiten. Vanaf 3 november kunnen kijkers meereizen. Voor Dessing is het een terugkeer met andere prioriteiten, maar dezelfde open blik en honger naar verhalen.
Wie haar volgt, herkent de veerkracht die door alle scènes heen glinstert. En nu zijn wij benieuwd: wat raakt jou aan dit verhaal, en waar kijk jij het meest naar uit? Praat mee op onze sociale media.
Bron: streamzine.nl
