et klinkt als iets uit een geopolitieke thriller, maar volgens schrijver en journalist Joris Luyendijk werd het gewoon besproken op de Russische televisie.
Daar zou Rotterdam zijn genoemd als een “logisch” doelwit voor een kernwapen.
Een uitspraak die volgens Luyendijk veel serieuzer genomen zou moeten worden dan nu gebeurt.
Discussie op Russische tv
In De Ongelooflijke Podcast vertelt Luyendijk hoe de discussie volgens hem werd gevoerd.
Daarin zou niet zozeer de vraag zijn óf er een aanval zou moeten plaatsvinden, maar vooral waar die strategisch het meest effectief zou zijn.
Niet Frankrijk, omdat dat land zou terugslaan.
Niet Duitsland, omdat het te groot en machtig zou zijn.
Maar Rotterdam.
Strategisch doelwit
Volgens Luyendijk werd de stad genoemd vanwege haar logistieke belang.
De haven van Rotterdam speelt een cruciale rol in Europa en is een belangrijk knooppunt voor goederenstromen.
Juist daarom zou het volgens die redenering een plek zijn waar je maximale impact kunt maken met minimale escalatie.
Een gedachtegang die ongemakkelijk dichtbij komt.
“Waarom horen we dit niet?”
Wat Luyendijk vooral verbaast, is dat dit soort uitspraken volgens hem nauwelijks aandacht krijgen.
“Ik vind het ongelofelijk dat dit niet dagenlang voorpaginanieuws is,” zegt hij.
Volgens hem ligt dat deels aan hoe media hiermee omgaan.
Hij stelt dat dit soort signalen onvoldoende worden opgepakt en doorvertaald naar het brede publiek.
Onrust achter de schermen
Dat betekent niet dat niemand zich zorgen maakt.
Integendeel.
Luyendijk vertelt dat hij sprak met de directeur van de Rotterdamse haven, die hier allesbehalve ontspannen onder was.
Sterker nog: volgens hem is cybersecurity inmiddels een groot onderdeel van zijn werk.
“Twee van de vijf werkdagen ben ik daarmee bezig,” zou hij hebben gezegd.
Niet de eerste keer
Het is bovendien niet de eerste keer dat Rotterdam in dit soort context wordt genoemd.
In 2022 noemde het Russische parlementslid Andrej Goeroeljov de haven al als mogelijk doelwit.
In 2024 herhaalde hij die uitspraak.
Destijds werd daar wel over bericht in Nederlandse media, maar de impact daarvan lijkt beperkt gebleven.
Terugkerend signaal
Dat maakt het volgens Luyendijk juist zorgelijk.
Het gaat niet om een eenmalige opmerking, maar om een patroon.
Een terugkerend signaal dat volgens hem serieuzer genomen zou moeten worden.
Europa moet zelf nadenken
Volgens Luyendijk raakt dit aan een groter probleem.
Namelijk de vraag in hoeverre Europa kan rekenen op bescherming van bondgenoten.
Hij stelt dat die zekerheid minder vanzelfsprekend is dan vaak wordt aangenomen.
Twijfel over NAVO-bescherming
De afschrikking van de NAVO is volgens hem niet zo sterk als veel mensen denken.
Hij betwijfelt of landen als Frankrijk of de Verenigde Staten daadwerkelijk zouden reageren met een kernwapen als een Europese stad wordt getroffen.
En dat verandert het perspectief.
Eigen verantwoordelijkheid
Daarom pleit Luyendijk voor een andere aanpak.
Volgens hem moet Europa meer verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen veiligheid.
Inclusief het ontwikkelen van een eigen vorm van afschrikking.
Een zogenoemde “atoomparaplu”.
Harde realiteit
Zijn boodschap is duidelijk.
De wereld is veranderd.
En daarmee ook de manier waarop veiligheid moet worden bekeken.
“We kunnen eromheen lullen, wegkijken,” zegt hij.
“Maar dit is wel de situatie.”
Confronterende gedachte
Het idee dat een stad als Rotterdam wordt genoemd in dit soort scenario’s, is voor veel mensen moeilijk te bevatten.
Het voelt ver weg.
Abstract.
Totdat iemand het concreet maakt.
Eén ding is zeker
Of de dreiging nu direct is of niet, het laat zien hoe gespannen de geopolitieke situatie is.
En hoe snel die kan veranderen.
Voor Luyendijk is het in ieder geval duidelijk:
dit is geen onderwerp om te negeren.
Maar om serieus te nemen.
