Yvette is veertig en ziedend. In haar hand houdt ze een felgroen biljet van honderd euro dat plotseling overal lijkt te worden geweigerd. Het briefje is schoon, onbeschadigd en rechtstreeks uit de automaat gekomen. Toch voelt het alsof ze iets illegaals probeert af te rekenen.
Wat haar vooral raakt, is de vanzelfsprekendheid waarmee het wordt afgewezen. Geen twijfel, geen overleg, geen uitleg. Gewoon een korte “dat nemen we niet aan”. Voor Yvette voelt het alsof iets wat officieel geld is, zijn status volledig heeft verloren.
Het honderdje verdwijnt uit het straatbeeld
In Nederland is het biljet van honderd euro vrijwel verdwenen. Geldautomaten geven vooral vijftigjes en steeds vaker zelfs alleen briefjes van twintig. Dat oogt handig en overzichtelijk, maar volgens Yvette heeft het een bijwerking die nauwelijks wordt besproken.
Wie contant wil betalen, merkt dat dit steeds minder normaal is. Niet omdat het verboden is, maar omdat het simpelweg niet meer gewenst lijkt. Contant geld voelt daardoor niet als een volwaardige optie, maar als een lastige afwijking.
Winkels bepalen hun eigen werkelijkheid
In winkel na winkel krijgt Yvette hetzelfde antwoord. “Dat nemen we niet aan.” Soms wordt er verwezen naar veiligheid, soms naar beleid, maar meestal blijft het bij die ene zin. Voor haar voelt dat gemakzuchtig en star.
Ze vraagt zich af sinds wanneer ondernemers hun eigen interpretatie mogen geven aan wat geldig geld is. Het verschil tussen een praktische voorkeur en structureel weigeren lijkt volledig te zijn vervaagd. Dat schuurt, zeker bij grotere aankopen.
Wettig betaalmiddel zonder betekenis
Yvette wijst kassapersoneel erop dat een biljet van honderd euro een officieel erkend betaalmiddel is. Het wordt uitgegeven onder toezicht van de Europese Centrale Bank en heeft juridisch dezelfde status als elk ander eurobiljet.
Toch merkt ze dat deze uitleg niets verandert. De reactie blijft onverschillig. Alsof wettelijke afspraken in de praktijk minder tellen dan interne winkelregels. Voor Yvette voelt dat als een stille verschuiving van macht.
Het contrast met Duitsland
Tijdens een recent verblijf in Duitsland viel haar iets op. Daar rolden de honderdjes zonder moeite uit de geldautomaat. Geen waarschuwingen, geen beperkingen, geen kleine lettertjes. Gewoon geld, zoals geld bedoeld is.
Aan de kassa was het verschil nog duidelijker. Het biljet werd aangenomen zonder vragen of argwaan. Niemand keek haar aan alsof ze iets ongebruikelijks deed. Dat contrast maakte haar frustratie bij terugkomst alleen maar groter.
Terug in Nederland begint het weer
Eenmaal terug in Nederland probeerde Yvette met haar contante geld af te rekenen. Opnieuw werd haar betaling geweigerd. Het voelde alsof ze geen geldig betaalmiddel vasthield, maar een object dat niet meer past in deze tijd.
Elke afwijzing stapelde zich op. Niet één keer, niet twee keer, maar structureel. Voor haar is het geen incident meer, maar een patroon dat zich overal herhaalt, ongeacht winkel of locatie.
Wantrouwen als standaardhouding
Volgens Yvette zit er iets diepers achter het weigeren van grote biljetten. Ze ervaart het als wantrouwen richting de klant. Alsof iedereen die met een honderdje betaalt automatisch verdacht is of problemen veroorzaakt.
Dat gevoel raakt haar persoonlijk. Ze ziet zichzelf als een nette consument die haar zaken op orde heeft. Toch wordt ze behandeld alsof ze iets probeert te forceren, simpelweg omdat ze geen pinpas wil pakken.
Digitale betaling als norm
Wat haar extra stoort, is de tegenstrijdigheid in het publieke debat. Er wordt vaak gezegd dat contant geld belangrijk blijft. Tegelijkertijd dwingt de praktijk mensen richting pin, apps en contactloos betalen.
Voor Yvette voelt die ontwikkeling niet neutraal. Digitale betalingen laten sporen na, worden opgeslagen en geanalyseerd. Contant geld biedt anonimiteit, en juist dat aspect lijkt steeds minder gewenst.
Angst voor volledige controle
Door het structureel afwijzen van contant geld vindt Yvette dat Nederland een grens overschrijdt. Ze ziet het niet langer als een praktische keuze, maar als een subtiele vorm van dwang richting één betaalwijze.
In haar ogen is het weigeren van grote biljetten een eerste stap. Vandaag het honderdje, morgen misschien elk biljet. Die gedachte maakt haar niet alleen boos, maar ook bezorgd over de richting waarin alles beweegt.
Een groeiend gevoel van uitsluiting
Yvette merkt dat vooral mensen die bewust contant betalen steeds vaker buitenspel staan. Ouderen, zelfstandigen en mensen die grip willen houden op hun uitgaven krijgen te maken met obstakels die eerder niet bestonden.
Dat zorgt voor een gevoel van uitsluiting. Alsof alleen wie zich aanpast aan het digitale systeem nog volledig kan meedoen. Voor haar is dat geen vooruitgang, maar verlies aan keuzevrijheid.
Een discussie die blijft knagen
Het verhaal van Yvette staat niet op zichzelf. Steeds meer mensen merken dat contant geld wel bestaat, maar in de praktijk steeds minder welkom is. Dat roept vragen op over rechten, regels en de rol van ondernemers.
Of het honderdje ooit weer normaal wordt in Nederland, blijft onzeker. Wat wel vaststaat, is dat dit onderwerp emoties oproept en raakt aan meer dan alleen betalen. Wie hierover een mening heeft, wordt uitgenodigd om mee te praten en de discussie voort te zetten op Facebook.
