In zijn laatste aflevering van De Jensen Show sprak Robert Jensen opvallend openhartig over zijn gezondheid. Enkele dagen later overleed hij onverwacht aan een hartstilstand. Zijn woorden klinken daardoor zwaarder dan ooit: eerlijk, kwetsbaar, maar ook strijdlustig en vol voornemens.
Laatste uitzending vol openheid
Tijdens de uitzending schetste Jensen hoe zijn wereld het afgelopen jaar op zijn kop stond. Hij had nooit eerder serieuze kwalen, zei hij, en plots doken er obstakels op die aandacht, onderzoek en geduld vroegen.
Hij vertelde dat artsen en specialisten hem van top tot teen hadden nagekeken. RTL Boulevard meldde dat hij al langere tijd kampte met wat hij zelf “medische uitdagingen” noemde. Intens, soms beangstigend, maar bedoeld om te begrijpen wat er speelde.
Een heftig jaar
Jensen noemde 2025 zonder omwegen een klotejaar. Niet om medelijden te vragen, benadrukte hij, maar om eerlijk te zijn over hoe grillig gezondheid kan zijn, zelfs als je denkt dat je lijf en leven redelijk voorspelbaar zijn.
Die eerlijkheid maakte indruk, juist omdat hij zijn kwetsbaarheid koppelde aan veerkracht. Hij gaf toe dat het veel vroeg, fysiek en mentaal, maar vertrouwde erop dat tijd, rust en goede begeleiding een pad vooruit konden bieden.
Medicijnen en een moeilijke keuze
Artsen adviseerden medicatie om mogelijke complicaties te voorkomen. Jensen aarzelde. Hij wilde het liefst zo min mogelijk pillen slikken, en benadrukte dat hij sterk reageerde op middelen, waardoor bijwerkingen niet theoretisch, maar onmiddellijk en stevig voelbaar waren.
Die spanning tussen voorzorg en eigen tolerantie maakte elke afweging lastig. Hij wilde verstandig zijn, maar ook luisteren naar zijn lichaam. Het tekende een zoektocht waarin vertrouwen, autonomie en medische expertise voortdurend met elkaar in gesprek waren.
Gevoelig voor medicatie
Jensen vertelde dat hij extreem gevoelig reageerde op medicijnen. Een dosering die voor een ander mild voelde, kon hem uit balans brengen. Daardoor werd elk experiment spannend en elk succesje iets om voorzichtig te koesteren en te evalueren.
Zijn verhaal raakte, juist omdat hij niets romantiseerde. Geen groot gebaar, geen wondermiddel, slechts stapjes, terugslagen en weer doorgaan. Dat nuchtere, menselijke perspectief maakte de uitzending herkenbaar voor iedereen die ooit onzekerheid rond gezondheid heeft ervaren.
Kracht en perspectief
Naast zorgen was er hoop. Jensen sprak over lessen, dankbaarheid en het leren loslaten. Hij zei dat de ervaringen hem krachtiger maakten, alsof hij mentaal een nieuwe ruggensteun vond waarmee hij de komende decennia weerbaar en aanwezig wilde blijven.
Sterker nog, hij formuleerde een uitgesproken doel: klaar zijn om het op te lossen en er vol tegenaan te gaan, twintig tot vijfentwintig jaar lang. Het klonk strijdvaardig, maar niet stoerdoenerig, eerder vastberaden en persoonlijk, zonder franje.
De laatste show als mijlpaal
Showkenner Guido den Aantrekker besprak de uitzending in Shownieuws. Volgens hem maakte de aflevering diepe indruk. Jensen presenteerde op oudejaarsavond weer op zijn eigen platform, voor het eerst sinds lange tijd, en – zo bleek achteraf – voor het laatst.
Die constatering geeft de beelden een andere lading. Je ziet een maker die terug is op zijn plek, zichtbaar betrokken bij zijn publiek, en tegelijk een man die zich bewust toont van de wendingen die het leven soms onverwacht neemt.
Emotie en verbinding met fans
Aan het einde van de aflevering las Jensen een ontroerend bericht voor van een zieke fan. De emotie was voelbaar. Er klonk dankbaarheid richting zijn kijkers en luisteraars, mensen die hem al die tijd waren blijven volgen en steunen.
Bij rustige muziek, met natuurbeelden in beeld, klonk zijn laatste boodschap: "Geniet van hoe mooi deze wereld is." Een eenvoudige zin, maar precies daardoor raak. Het zijn woorden die blijven hangen, nu misschien meer dan ooit tevoren.
Woorden met terugwerkende betekenis
Terugkijkend voelen sommige uitspraken bijna profetisch. Niet omdat hij zijn einde zag aankomen, maar omdat hij zo duidelijk sprak over obstakels en vastberadenheid. Guido den Aantrekker zag een man “in een soort controle” die stappen wilde zetten.
Die lezing maakt de uitzending niet zwaarder, maar wel intenser. Je hoort een stem die wil leven, leren en doorgaan, ook als de route hobbelig is. Juist daarom komt het nieuws van zijn plotselinge overlijden zo rauw en onwerkelijk binnen.
Reacties en schok in medialand
Het bericht sloeg in als een bom bij kijkers en collega’s. Online deelden mensen herinneringen aan zijn shows, maar vooral steunbetuigingen aan familie, vrienden en vaste volgers. De verbazing en verslagenheid liepen als een draad door al die berichten.
Tegelijk klinkt waardering voor zijn stijl: uitgesproken, eigenzinnig en zonder omhaal. Je hoefde het niet altijd met hem eens te zijn om te voelen dat hij meningen durfde te toetsen, vragen stelde en zijn publiek serieus nam.
Gezondheid in de schijnwerpers
Bekende mensen die hun medische zorgen delen, zetten een deur open. Niet om drama te maken, maar om het gesprek normaler te maken. Jensen deed dat zonder opsmuk: eerlijk over angst, eerlijk over twijfels, en eerlijk over hoop en herstel.
Die openheid helpt. Ze maakt ruimte voor nuance: niet elk traject is lineair, niet elke keuze eenvoudig. Het leven is gelaagd, zeker als gezondheid wankelt. Precies die gelaagdheid voelde je in zijn woorden, afwegingen en stiltes tussen de zinnen.
De erfenis van een stem
Robert Jensen was jarenlang een vaste waarde op radio en televisie. Liefhebbers prezen zijn scherpe interviews en eigen koers, critici wezen op zijn uitgesprokenheid. Dat spanningsveld maakte hem onmiskenbaar aanwezig in het medialandschap en leverde discussies én trouwe volgers op.
Juist daarom voelt zijn laatste aflevering als meer dan een slotakkoord. Het is een momentopname waarin de presentator, de mens en de vechter samenkomen. Een aflevering die, hoe wrang ook, een afsluitende bladzijde lijkt in een intens hoofdstuk.
Wat achterblijft
Wat blijft, zijn woorden die je meeneemt: geniet, ook als het tegenzit; wees eerlijk; blijf in beweging. Niet als tegeltjeswijsheid, maar als zacht duwtje. Een herinnering dat kwetsbaarheid en kracht prima naast elkaar kunnen bestaan in één adem.
Moge zijn familie, vrienden en fans troost vinden in die laatste boodschap. Deel gerust jouw herinnering of gedachte op onze sociale media; het is precies dat gesprek waar zijn shows altijd ruimte voor maakten: betrokken, eerlijk en zonder drempels.
Bron: sgxl.nl
