De afgelopen dagen stonden voor fans van Xander de Buisonjé in het teken van verlies en verbinding. De zanger nam afscheid van zijn vader, Robèrt de Buisonjé, een moment dat diep doorwerkt in zijn familie, zijn muziek en zijn publiek.
Een week vol verlies en verbondenheid
Rouw is nooit netjes te timen, maar bij Xander voelt het alsof alles tegelijk binnenkomt: herinneringen, steun, stilte. De leegte is groot, de nabijheid van familie groter. Samen zoeken ze houvast in kleine rituelen en gedeelde verhalen.
Wie Xander volgt, ziet geen pose maar een mens die zijn verlies probeert te dragen. Geen grote gebaren, wel eerlijke woorden, open blikken en muziek die iets vangt wat je niet in een gesprek gezegd krijgt.
De aanwezigheid van Robèrt in Xanders leven
Uit alles blijkt hoe bepalend Robèrt was: vader, raadgever, nuchtere spiegel. Niet luid, wel altijd daar. In interviews noemde Xander hem een rots, iemand die zonder veel woorden begreep wat er op het spel stond.
Die nabijheid gaf richting, zowel privé als professioneel. Het is de soort steun die je pas écht begrijpt wanneer hij wegvalt. En precies daarom voelt dit afscheid zo scherp: het snijdt door gewoontes heen die nooit bijzonder leken, tot nu.
Woorden die blijven: trots van een vader
Robèrt zei ooit in de Volkskrant hoe trots hij was op zijn zoon: dat Xander een liefdevolle vader is, zeker en zonder twijfel. Een zin die bleef hangen, omdat hij zo eenvoudig en raak de kern raakte.
In deze dagen klinkt die zin opnieuw. Niet als echo van vroeger, maar als kompas voor nu. Want wat je overneemt van een ouder, zit vaak niet in instructies, maar in toon, voorbeeld en aandacht die je dagelijks voelt.
Een vader die richting gaf aan het vaderschap
Xander heeft vaak verteld hoe de lessen van zijn vader doorwerken in zijn eigen gezin. Niet perfectie, wel aanwezigheid. Niet altijd gelijk hebben, wel luisteren. Ruimte laten en toch dichtbij blijven: het soort balans waar je je leven op oefent.
Daar zit ook iets troostends in: weten dat Robèrts manier van kijken blijft voortleven. In gesprekken aan de keukentafel, in bedtijdroutines, in hoe conflicten worden opgelost. Het zijn die kleine, alledaagse sporen die rouw een zachtere rand geven.
Vaderschap in verschillende fases
Over Sem, Dex en Céla-Lynn sprak Xander open. Zijn rol bij Sem was anders, simpelweg omdat het leven destijds anders liep. Minder dagelijks, meer momenten. Hij noemde zichzelf toen weleens een suikeroom, maar de band werd desondanks stevig.
Met de jongste kinderen ziet het vaderschap er weer anders uit: dichter op het ritme, meer kleine gewoontes. Niet beter of slechter, gewoon een andere werkelijkheid. Liefde blijft hetzelfde, de vorm verandert met het leven dat zich aandient.
De bijzondere band tussen vader en Sem
Dat zij elkaar vonden in muziek, zegt alles. Vader en zoon maakten samen een nieuwe versie van Hou me vast, een klassieker die opeens een extra laag kreeg: vasthouden, ook wanneer het leven je dwingt om los te laten.
Het project bracht hen dichterbij, maar ook rust. Samen zingen is samen ademen, samen tempo kiezen. In die harmonie schuilt iets waar woorden soms tekortschieten: een zekerheid dat je elkaars taal spreekt, zelfs als alles om je heen verandert.
Samen muziek maken als lijm
Voor Xander is muziek nooit alleen werk geweest. Het is ook een plek om emoties te ordenen. Afscheid krijgt er contouren, herinneringen vinden er vorm. Niet om pijn weg te poetsen, maar om haar draaglijker te maken.
De remake van Hou me vast klinkt daardoor anders dan vroeger. Je hoort niet alleen nostalgie, maar ook het nu: de rouw, de trots, de kwetsbaarheid. Muziek als veilige kamer, waar je kunt blijven totdat het buiten weer lukt.
De klap voor het gezin
Robèrt werd 82. Voor Xander betekent zijn overlijden een groot gemis, maar ook voor Sem, die zijn opa verliest, en voor Marlies, die na een lang leven samen verder moet. Rouw raakt iedereen op een eigen, vaak onverwachte manier.
Binnen het gezin werken steun en verlies tegelijk. Er is de schok, maar ook een soort heldere focus: zorgen voor elkaar, regelen wat geregeld moet worden, tijd maken voor verhalen, foto’s en stiltes die zeggen wat niemand hardop kan.
Rouw die gedeeld wordt met publiek
Als bekende artiest rouw je nooit helemaal privé. Fans sturen berichten, collega’s reageren, optredens verschuiven. Het is warm en soms overweldigend. De boodschap is duidelijk: neem de tijd, kies je momenten, laat je niet opjagen door verwachtingen.
Die publieke kring kan steun bieden, zeker als de woorden eerlijk blijven. Geen platitudes, wel menselijkheid. In reacties lees je herkenning: mensen die hun eigen ouder verloren, weten hoe een liedje, foto of geur ineens de hele dag kan veranderen.
Muziek als plek voor herinnering
Xanders repertoire draagt al langer sporen van zijn leven. Liefde, gemis, hoop: het zit er allemaal in. Dat maakt zijn liedjes voor velen herkenbaar en troostend. Nu, met het verlies van Robèrt, zal dat gevoel alleen maar dieper klinken.
Niet omdat muziek verdriet oplost, maar omdat ze je meeneemt naar plekken waar je even kunt ademen. Je zet een nummer op en denkt: daar was hij, zo lachte hij. Het zijn herinneringen die blijven, zorgvuldig bewaard tussen akkoorden.
Hoe dit verlies zijn werk zal kleuren
Een ouder verliezen laat sporen achter in hoe je zingt, schrijft, spreekt. Verwacht geen plotselinge koerswijziging, wel een ander licht op bekende thema’s. Misschien worden stiltes langer, teksten eerlijker, melodieën net een fractie geduldiger.
Zo werkt rouw: niet als filter dat alles somber maakt, maar als lens die nuance toevoegt. Voor publiek voelt dat vaak dichtbij. Alsof je even naast hem zit, luisterend naar iemand die niet speelt, maar deelt.
Ruimte voor stilte en samenzijn
In tijden als deze is er ook simpelweg rust nodig. Even geen spotlights, alleen de mensen die ertoe doen. Samen koken, wandelen, verhalen herhalen. De dingen die niets hoeven op te leveren, behalve nabijheid en een beetje lucht.
Die ruimte maakt het mogelijk afscheid vorm te geven. Foto’s uitzoeken, muziek kiezen, woorden zoeken die passen. Rituelen die helpen, niet om af te sluiten, maar om een nieuw hoofdstuk te beginnen zonder te doen alsof er niets gebeurde.
Vooruitkijken met het verleden in het hart
Het gemis zal onverwacht terugkomen: in een backstage-moment, bij een kinderopvoering, tijdens een autorit. Zo werkt liefde. Ze blijft. En daardoor blijft ook Robèrt dichtbij, in wie Xander is en hoe hij liefheeft.
Voor nu is er vooral tijd nodig: om te rouwen, te herinneren en voorzichtig verder te gaan. Deel jouw gedachten of herinnering aan Xanders muziek op onze sociale media; we lezen mee en horen hoe zijn liedjes jou raken.
Bron: muziekzine.nl
