Humberto Tan kreeg tijdens de feestdagen een storm aan kritiek na zijn lange tv-gesprek met Martijn Krabbé. Vooral Johan Derksen ging er snoeihard in en noemde het gesprek “lijkenpikkerij”. Daarmee laait opnieuw de discussie op: empathie of exploitatie?
Ophef rond interview
Het gesprek, uitgezonden in een extra lange aflevering van RTL Tonight, vond plaats bij Martijn thuis. Geen studiolampen of rumoerig publiek, maar een rustige setting waarin de presentator openhartig sprak over zijn gezondheid, toekomstgevoel en wat werkelijk telt.
Qua nieuwswaarde leverde het niet veel primeurs op; het was vooral een bedachtzaam, emotioneel gesprek dat ruimte gaf aan stilte. Precies het soort televisie waar de één troost in vindt en de ander zich ongemakkelijk bij voelt.
Derksen haalt uit
In de podcast Groeten uit Grolloo drukte Johan Derksen zich ongekend fel uit. Hij vond dat Humberto “over de rug van een doodzieke man” probeerde te scoren en sprak over “typisch Tan”: empathische frons, zachte toon, grote kijkcijfers.
Derksen noemde het zelfs “lijkenpikkerij” en riep op om Krabbé met rust te laten. “Laat hem niet aanschuiven alsof hij morgen overlijdt”, fulmineerde hij. Volgens hem hoort dit onderwerp niet thuis in scoringsdrang of programmatische ijdelheid.
Wat er werd uitgezonden
Wie keek, zag vooral een gesprek over levenslust, kwetsbaarheid en regie houden wanneer het lichaam hapert. Krabbé deelde zijn gedachten en gevoelens in eigen woorden; Tan luisterde, stelde door, maar liet lange antwoorden vaak gewoon staan zonder haastige interrupties.
Het werd geen confronterend interview waarin medische details of ziekenhuisrapporten werden uitgevlooid. Eerder een beschouwende televisieavond die draait om betekenis: wat wil je nog, wie omarm je, wat laat je los als kaarten anders vallen?
Waar het wringt
Juist daar zit de frictie: wanneer wordt een intiem gesprek televisie die raakt, en wanneer wordt het een vehikel om te scoren? De timing – een feestdagspecial, ruim gepromoot – maakt die vraag voor critici extra prikkelend en pijnlijk.
Voorstanders wijzen erop dat televisie ook mag troosten, juist rond de feestdagen. Tegenstanders zien een georkestreerde emotieboog die kwetsbaarheid inzet als programmapunt. De waarheid ligt waarschijnlijk ergens ertussen, maar de toon van Tan blijft onderwerp van debat.
De rol van empathie
Humberto staat bekend om zijn rustige manier van vragen, het zachte tempo, de empathische blik. Voor veel kijkers voelt dat fijn en veilig. Voor anderen oogt het geregisseerd, alsof emoties voorzichtig worden gekneed tot camera-klare kippenvelmomenten.
De vraag is niet of empathie mag, maar of je het mag verpakken als televisieproduct. Zodra de aftiteling rolt, botsen menselijkheid en mediamechaniek. En precies op dat kruispunt plaatst Derksen zijn felste uithalen naar Tan.
Humberto’s tv-handtekening
Wie zijn werk volgt, weet: Humberto zoekt vaker de intimiteit op. Kleine settings, veel oogcontact, ruimte voor stilte. Het zijn kenmerken van zijn talkshows, van late night tot specials, met als doel dichtbij te komen zonder hard te duwen.
Dat werkt niet bij iedereen hetzelfde. Waar de een geraakt is door kwetsbaarheid, voelt de ander zich gemanipuleerd. Het ingewikkelde: dezelfde televisietaal kan tegelijk oprecht zijn en gemaakt ogen, afhankelijk van wie kijkt en waar je zit.
Eerdere kritiek en lof
Derksen heeft vaker stevige woorden over Tan, en andersom wordt Derksen door Tan zelden gespaard. Hun tv-geschiedenissen zijn innig vervlochten met meningsverschillen. Het zorgt steevast voor reuring, clicks en – eerlijk is eerlijk – prima televisie-gesprekstof.
Tegelijkertijd is Humberto ook regelmatig geprezen voor zijn interviews met nabestaanden, artiesten in crisis of sporters in lastige periodes. Wanneer het goed valt, heet het invoelend; wanneer het schuurt, heet het sentimenteel. Het blijft koorddansen boven kritiek.
De ethische grens
Journalistiek draait om toestemming, zorgvuldigheid en context. Als iemand zélf wil spreken, is dat een relevant verhaal. Maar toestemming heft morele vragen niet op: timing, montage en marketing bepalen hoe integer het eindresultaat voelt voor kijkers.
In dit geval lag de gevoeligheid extra hoog. Een gesprek over de laatste levensfase, hoe breed of voorzichtig ook geformuleerd, wordt door sommigen direct gelezen als sensatie. Anderen noemen het juist belangrijk: taboes slechten, angst benoemen, kwetsbaarheid zichtbaar durven maken.
Reacties bij publiek
Op sociale media stonden de reacties recht tegenover elkaar. De een zag een warm, waardig gesprek dat dichtbij kwam. De ander vond het opportunistisch en ongemakkelijk. De polarisatie zegt vooral veel over hoe we televisie emotioneel binnenlaten of resoluut buitenhouden.
Mediacourant plaatste er een stelling bij: is de kritiek op Humberto terecht of was het een prima interview? Zulke polls vangen sentiment, geen feiten, maar ze laten wel zien hoe gelaagd en gevoelig deze discussie inmiddels is geworden.
Wat zegt rtl
RTL zelf deed er geen grote mededelingen over, behalve de uitzending zelf en de gebruikelijke promotie. Voor zover bekend is er geen officiële reactie op de scherpe woorden van Derksen, die inmiddels breed zijn opgepikt door media en publiek.
Dat past bij hoe omroepen vaak omgaan met opinies van buiten: ze laten programma’s en makers voor zich spreken. De volgende uitzending, het volgende gesprek, de volgende gast. In de tv-wereld is het podium meestal het antwoord, niet het persbericht.
Het perspectief van krabbé
Te midden van alle meningen is er één perspectief dat telt: dat van Martijn zelf. Hij koos ervoor te praten, in zijn eigen huis, op zijn eigen tempo. Dat verdient ruimte, ook als kijkers verschillen in hoe ze dit beleven.
Of je de uitzending nu ontroerend of ongemakkelijk vond: het gesprek was er, en het raakte veel mensen. Misschien is dat uiteindelijk de paradox van dit soort televisie: ze mag bestaan, maar vraagt voortdurend om zorgvuldigheid, reflectie en grenzen.
Wat blijft hangen
Van Derksens tirade blijft vooral de formulering hangen: “lijkenpikkerij”. Hard, ongenuanceerd, effectief. Het zet het mes in een gevoelige discussie en dwingt tot positie kiezen. Dáár zit zijn kracht als commentator, en precies daarom botst hij zo met Tan.
Wat na-ijlt, is een bredere vraag aan alle talkshows: hoe ver ga je met kwetsbare gasten, hoeveel promoruis bouw je eromheen, en wie profiteert er uiteindelijk? Publieke omroep of commerciële zender, die vraag blijft aan de oppervlakte dobberen.
Praat met ons mee
Wij zijn benieuwd waar jij staat in deze discussie. Vond je het gesprek verstild en waardevol, of vooral ongemakkelijk en onnodig? Laat het ons weten: jouw ervaring zegt vaak meer dan welke kijkcijfergrafiek of soundbite dan ook.
Reageer via onze socials en praat mee onder de post. Hou het vriendelijk, eerlijk en nieuwsgierig. We modereren stevig op respect, maar laten ruimte voor stevige meningen. Dank voor het meedenken – en vooral: voor het kijken met open blik.
Bron: mediacourant.nl
