Gerard Joling raakte maandagavond een gevoelige snaar met een persoonlijk bericht op Instagram. Vier jaar na het overlijden van zijn moeder Janny deelt hij opnieuw hoe dichtbij het gemis voelt. Een liefdevolle foto, enkele eerlijke zinnen, en duizenden warme reacties volgden.
Persoonlijk bericht
In zijn bericht toont Gerard zich zoals veel mensen hem waarderen: open, warm en ongefilterd. Hij schrijft dat hij zijn moeder nog elke dag mist, en dat gevoel wordt door talloze volgers meteen herkend. Het zijn woorden die zacht binnenkomen.
De foto die hij plaatste ademt liefde en dankbaarheid. Geen grootse woorden of opsmuk, maar simpele eerlijkheid. Juist daardoor komt de boodschap zo raak over. Het laat zien hoe rouw meebeweegt met het leven, zonder echt uit beeld te verdwijnen.
Een rouw die blijft
Het verliezen van een ouder is een ijkpunt dat je nooit helemaal achter je laat. Vier jaar klinkt lang, maar wie zo’n verlies meemaakte, weet hoe de tijd grillig werkt. Het ene moment voelt dichtbij, een ander moment lijkt verder weg.
Bij Gerard is die kwetsbaarheid zichtbaar, en dat maakt zijn bericht betekenisvol. Rouw is geen rechte lijn en kent geen einddatum. Het gemis slijt soms wat aan de randen, maar blijft een vaste metgezel bij mijlpalen en stille momenten.
Band met zijn moeder
Uit alles blijkt hoe hecht de band tussen Gerard en Janny was. Hij omschreef haar eerder als warm, sterk en met een groot hart voor haar gezin. Die eigenschappen klinken door in zijn herinneringen, maar ook in hoe hij nu over haar praat.
Janny was langer dan negen decennia een anker in het leven van haar kinderen. Haar humor en nuchterheid, haar steun op lastige dagen en haar trotse blik bij successen: het zijn precies die kleine dingen die later zo groot blijken.
Reacties en herkenning
Onder de post ontstond meteen een golf van herkenning. Volgers deelden hun eigen verhalen, schreven troostrijke woorden en bedankten Gerard voor zijn openheid. Velen lieten weten dat zijn boodschap precies verwoordt wat zij moeilijk onder woorden krijgen.
Er waren reacties van mensen die nog maar net afscheid namen, en van anderen bij wie het verlies jaren terugligt. De rode draad is hetzelfde: liefde stopt niet. De herinneringen blijven, vaak scherp als glas, soms zacht als een warme deken.
Collega’s en openheid
Ook uit de entertainmentwereld kwamen bemoedigende berichten. Collega’s prezen zijn eerlijkheid en kwetsbaarheid, juist omdat die in een publieke wereld niet altijd vanzelfsprekend zijn. Door zijn gevoel te delen, geeft hij ruimte aan anderen om hetzelfde te durven.
Het doet goed als iemand met een groot bereik laat zien dat verdriet er mag zijn. Geen stoer masker, geen snelle grap om de stilte te vullen, maar een oprecht moment. Het maakt het gesprek over rouw normaler, menselijker en een tikje lichter.
De laatste periode
Janny overleed in 2022, op 92-jarige leeftijd, na een dubbele longontsteking. Gerard liet destijds weten dat het niet om corona ging. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis, waar volgens hem met veel aandacht en zorg naar haar werd omgekeken.
Die betrokkenheid van artsen en verpleegkundigen maakte indruk op de familie. Het gaf rust in een onrustige tijd. Dankbaarheid speelt daarom steeds mee in Gerards herinneringen: voor de jaren die ze samen kregen, en voor de liefdevolle zorg tot het einde.
Het afscheid
Gerard bleef die laatste nacht bij zijn moeder, hand in hand, tot het moment van afscheid. Samen met zijn broer en zus nam hij liefdevol afscheid. Zwaar, zei hij toen, maar ook troostrijk om naast haar te kunnen blijven.
Wie zulke uren van dichtbij meemaakt, weet hoe intens en kostbaar ze zijn. Het zijn momenten die zich vastzetten in je geheugen. Pijn en liefde liggen dan dicht bij elkaar, en precies daarover schrijft Gerard nu opnieuw zo ingetogen.
Dankbaarheid en trots
Tussen de regels door klinkt trots. Trots op wie Janny was, en op hoe ze haar gezin op de eerste plaats zette. Gerard benadrukte eerder hoe bijzonder het is dat zij zo lang, en grotendeels gezond, deel van hun leven mocht zijn.
Dankbaarheid en verdriet gaan herkenbaar samen. Je mist iemand hevig, precies omdat je zoveel mooie momenten deelde. En je voelt tegelijk dankbaar dat je ze had. Die dubbele laag maakt rouw soms ingewikkeld, maar ook betekenisvol en draaglijker.
Herinneringen dichtbij
Herinneringen blijken vaak de beste brug tussen toen en nu. In foto’s, verhalen en kleine rituelen leeft iemand verder. Een recept dat naar vroeger smaakt, een liedje op de radio, een vertrouwde uitspraak: plotseling staat die persoon weer even naast je.
Gerard doet precies dat: herinneringen levend houden. Niet door vast te klampen, maar door te koesteren. Zo blijft de liefde die er was actief aanwezig. Het is geen terugkijken in zwart-wit, maar een kleurige collage die meegroeit met de tijd.
Rouw in perspectief
Veel mensen worstelen met de vraag hoe lang rouw eigenlijk mag duren. Het eerlijke antwoord is: zolang als nodig is. Rouw is persoonlijk, met pieken en dalen. Soms ben je even oké, soms slokt het gemis je pardoes weer op.
Door openhartig te delen, helpt Gerard die onzichtbare last zichtbaar te maken. Het haalt de druk weg om te moeten herstellen volgens andermans klok. Het laat zien dat gemis kan veranderen, verzachten, verschuiven, maar niet per se hoeft te verdwijnen.
Waarom delen helpt
Verdriet delen betekent niet dat het kleiner wordt, maar het wordt wel lichter te dragen. Er ontstaat ruimte om te ademen, om te lachen om herinneringen, om tranen te laten zonder schaamte. Dat werkt aanstekelijk: kwetsbaarheid nodigt kwetsbaarheid uit.
Daarom voelt zijn bericht troostrijk; niet alleen voor hemzelf, maar voor iedereen die meeleest. Het is een uitnodiging om eerlijk te zijn over lastige gevoelens. Geen handboek, wel een hart onder de riem. Precies wat je nodig hebt op zulke dagen.
Liefde die blijft
Hij sluit opnieuw af met dezelfde zin als voorgaande jaren: ik mis haar nog elke dag. Eenvoudig, maar veelzeggend. Het vouwt een heel verhaal samen in zeven woorden, en laat precies zien hoe diep die band verankerd zit.
Sommige verbindingen zijn sterker dan tijd en afstand. Je draagt ze mee in wie je bent en wat je doet. Dat is misschien wel de kern van rouw: niet alleen verliezen, maar ook behouden. In daden, in woorden en in stille trouw.
Samen praten
Heb jij ook iemand verloren, recent of jaren geleden? Misschien herken je wat Gerard beschrijft. Praat erover met mensen om je heen, of schrijf het van je af. Er is geen juiste manier, wel jouw eigen, persoonlijke tempo.
Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal en gedachten. Wat helpt jou op moeilijke dagen, en welke herinnering maakt je juist blij? Deel het met ons op onze sociale media; wie weet biedt jouw ervaring een ander precies de steun die nodig is.
Bron: zelfmaak-ideetjes.nl
