De familie Bauer gaat door een ingrijpende, emotionele fase. Oma Wies, de moeder van zanger Frans en oma van Christiaan, woont sinds kort in een verzorgingstehuis. Dementie dwingt hen tot lastige keuzes, maar ook tot nieuwe manieren om dichtbij te blijven.
Verhuizen uit liefde
Niemand verhuist zijn moeder graag naar een tehuis; Frans en zijn familie al helemaal niet. Toch werd het onvermijdelijk. De vergeetachtigheid van Wies nam toe, kleine incidenten werden risico’s. Liefde betekende hier: ingrijpen, zodat ze veilig, gezien en verzorgd blijft.
Er waren momenten waarop sleutels verdwenen, de voordeur openbleef of een wandeling langer duurde dan verantwoord. De familie overlegde met artsen en zorgverleners, wikte en woog, en nam met pijn in het hart de beslissing die niemand wil nemen.
De realiteit van dementie
Dementie sluipt een huis binnen en verandert de regels zonder waarschuwing. Herinneringen vervagen, routines haperen, emoties worden grillig. Het is geen rechte lijn maar een golfbeweging, waardoor elke dag anders aanvoelt en families voortdurend moeten aanpassen, leren, herhalen.
Toch doet de ziekte niets af aan iemands waarde. Mensen blijven wie ze zijn, al wordt toegang tot die persoon soms ingewikkelder. Zorg draait dan om geduld, veiligheid en humor, en om vasthouden aan wat wél nog lukt.
De keuze van Frans
Frans vertelde eerder dat de signalen zich opstapelden: zoekgeraakte spullen, onverwachte uitstapjes, momenten van verwarring. Hij zag hoe het kwetsbaar werd. Als zoon moest hij begrenzen, niet om af te nemen maar om te beschermen wat er overblijft.
Die keuze is rauw, want je levert een stukje vertrouwd thuis in. Tegelijk geeft professionele zorg structuur, medicatie op tijd, toezicht en gezelschap. Dat brengt rust, voor Wies én voor de familie die eindelijk even kan ademhalen.
Dichtbij huis
Kleinzoon Christiaan houdt het dichtbij. Het verzorgingstehuis zit letterlijk om de hoek, in de straat achter het ouderlijk huis. Daardoor kan hij bijna dagelijks langslopen, zonder organisatie of gedoe, gewoon tussen werk, boodschappen en het leven door.
Juist die laagdrempelige bezoekjes geven houvast. Soms is het een kwartiertje, soms langer. Er wordt gelachen of gezwegen, wat de dag vraagt. In zorgsituaties weegt aanwezigheid zwaarder dan grote woorden; nabijheid vertelt alles wat nodig is.
Pijn van niet-herkennen
De hardste momenten zijn die waarop oma hem niet herkent. De ene dag licht haar blik op en noemt ze zijn naam; de andere dag is hij ‘die aardige jongen’. Het schuurt, telkens weer, en toch blijft hij komen.
Christiaan leerde de lat te verleggen. Bezoek is geslaagd als er een glimlach is, een hand die terugknijpt, een liedje dat ze mee neuriet. Herkenning is mooi, maar niet allesbepalend; veiligheid en rust wegen inmiddels zwaarder.
Ritme en houvast
Om houvast te creëren bouwt de familie aan ritme. Vaste bezoektijden, bekende geuren, oude foto’s op het nachtkastje. Christiaan neemt soms een gebakje mee of speelt een favoriet nummer af. Kleine rituelen werken als ankers in een veranderende zee.
De zorgmedewerkers trekken mee op. Ze kennen haar voorkeuren, houden een oogje in het zeil en tippen als iets verandert. Die samenwerking tussen familie en team maakt het verschil: thuisgevoel creëren in een huis dat voor iedereen nieuw is.
Lichtpuntjes in het tehuis
Er zijn gelukkig lichtpuntjes. Wies voelt zich steeds vertrouwder in haar nieuwe omgeving en schuift graag aan bij het koor. Samen zingen, klappen en lachen opent deuren waar woorden tekortschieten. Bovendien heeft ze vriendinnen gemaakt die haar tempo begrijpen.
De dagen hebben er een prettig ritme: op tijd eten, medicijnen, een praatje, een spelletje, soms een wandeling met begeleiding. Dat voorspelbare patroon reduceert onrust en maakt ruimte voor plezier, hoe klein ook. Want plezier, dat mag blijven bestaan.
Zorg en veiligheid
Waar thuis improvisatie nodig was, biedt het tehuis professioneel vangnet. Als ze ’s nachts onrustig is, staat er iemand klaar. Als ze valt, is hulp dichtbij. Kleine sensoren en routines voorkomen dat losse momenten uitgroeien tot echte gevaren.
Voor de familie betekent dit minder waken en meer aanwezig zijn als partner, kind of kleinkind. De zorglast verschuift, de liefderol blijft. Dat geeft lucht om gesprekken te voeren, foto’s te bekijken, herinneringen zachtjes te laten landen.
Familie als fundament
De Bauers staan bekend om hun hechte clan, en juist nu blijkt die kracht. Iedereen draagt een stukje: plannen, rijden, bellen, troosten. Zo blijft de familie een veilige basis waarop Wies kan leunen, wat de ziekte ook vraagt.
Christiaan verwoordt het simpel: elke dag opnieuw kiezen om langs te gaan. Niet uit plicht, maar uit liefde. Die liefde is niet afhankelijk van herkenning of perfecte gesprekken; ze zit in het komen, blijven, en weer komen de volgende dag.
Kleine gebaren, groot verschil
Een extra kussen, een zachte trui, het raam net iets open tijdens het middagdutje: kleine dingen maken comfort. Soms is het een boeket tulpen op maandag of een nieuw fotolijstje. Zichtbare liefde verandert een kamer in iemands plek.
Muziek helpt ook. Een melodie kan herinneringen openen die woorden niet bereiken. Het koor in het tehuis doet wonderen, en thuis zongen ze altijd al. Samen neuriën is genoeg; daar woont de herkenning even, warm en zonder haast.
Vooruitkijken met mildheid
De toekomst is niet maakbaar, maar wel bewoonbaar. Door verwachtingen bij te stellen en mild te blijven voor elkaar, ontstaat ruimte om te genieten van vandaag. Dat is geen zoetsappigheid, het is praktische wijsheid voor wie met dementie leeft.
Voor de familie Bauer betekent het: elke dag opnieuw kiezen voor nabijheid, humor en geduld. Hun verhaal is pijnlijk en hoopvol tegelijk, herkenbaar voor velen. Hoe kijk jij hiernaar? Deel je gedachten en ervaringen op onze sociale media.
Bron: muziekzine.nl
