André Hazes junior spreekt zich ongewoon open uit over zijn kinderwens. In een gesprek met Linda vertelt de 32-jarige zanger dat hij dolgraag zijn gezin wil uitbreiden met vriendin Noa Braaf (26), maar dat de weg ernaartoe moeizaam is.
Kinderwens onder een vergrootglas
Sinds vorig jaar zijn André en Noa samen en inmiddels wonen ze praktisch onder één dak. Hij bevestigt zonder omwegen dat ze proberen zwanger te worden. “We zijn ermee bezig,” zegt hij, “maar het gaat niet vanzelf. Dat is pittig.”
Die eerlijkheid is typerend voor de fase waarin ze zitten: hopen, plannen en telkens weer afwachten. Hun omgeving krijgt in rap tempo baby’s, vertelt André, en juist daardoor schuurt het extra dat het bij hen nog niet wil lukken.
Waarom het nu zo speelt
André zegt dat alles klaarstaat: een stabiele thuissituatie, aandacht en liefde in overvloed. “Nu is het moment,” klinkt het beslist. De timing voelt ideaal, juist omdat hij zich rustiger en volwassener voelt dan een paar jaar geleden.
Toch wringt het als hij ziet hoe anderen, soms midden in onrust of chaos, wél een kind krijgen. “Hoe kan het universum hen nu kinderen geven?” vraagt hij zich af. Die vergelijking maakt de eigen worsteling soms iets zwaarder.
Noa en André samen op weg
Sinds ze elkaar vonden, vormt het stel een hecht team. Ze delen vreugde en teleurstellingen, houden elkaar vast in de twijfel en vieren elk lichtpuntje. Thuis is er rust, humor en routine, wat je nodig hebt wanneer het wachten voortduurt.
De twee praten er veel over, maar proberen het onderwerp niet hun hele dag te laten bepalen. Samen sporten helpt, net als uitwaaien met familie. En ja, soms is er een traan, maar steeds weer ook nieuwe moed.
De wens: vier kinderen
Helder uitgesproken: André droomt van een gezin met vier kinderen. Drie erbij dus, naast zijn oudste. Dat klinkt groot, maar voor hem voelt het vooral als compleet. Tegelijkertijd weet hij dat je zulke plannen niet volledig kunt afdwingen.
Hij probeert realistisch te blijven. Eerst één keer goed nieuws, daarna zien ze verder. Wat hem betreft is het een kwestie van doorgaan, gezond leven, lachen waar het kan en blijven hopen op het telefoontje, de test, die opgeluchte zucht.
Nog geen medische zoektocht
Waarom het nog niet lukt, is niet onderzocht. André en Noa ervaren zich als jong en gezond, en willen de natuur eerst de kans geven. Pas als tijd en gevoel daar rijp voor zijn, overwegen ze vervolgstappen met artsen.
Open praten over zo’n tussenfase is spannend, maar ook verademend. Het haalt de druk van een geheim en biedt ruimte om eerlijk te zeggen: dit is moeilijk, we doen ons best, en we hopen dat het snel onze kant opvalt.
De blik op de omgeving
Wie met een kinderwens rondloopt, ziet overal kinderwagens en zwangerschapsaankondigingen. Sociale media versterken dat gevoel. Voor André is het soms slikken en tegelijk glimlachen, meeleven met anderen en daarna weer terugkeren naar hun eigen, kwetsbare tempo.
Commentaar van buitenaf, goedbedoeld of niet, kan hard binnenkomen. Daarom kiezen ze voor een duidelijke grens: delen wat goed voelt, zwijgen waar het privé hoort. Wie dicht bij ze staat, hoort genoeg. De rest mag vooral vriendelijk meeduimen.
Vadersgevoel voor Dré
André is al vader van zoon Dré, geboren in 2016 en nu tien. Met zichtbaar gevoel zegt hij dat hij sommige dingen vandaag anders zou doen. Dat besef snijdt een beetje, juist omdat hij het zijn oudste ook had gegund.
Het schuldgevoel dat hij daarover voelde, is minder geworden, maar nooit helemaal weg. Het hoort bij groeien, bij ouder worden en terugkijken. Belangrijker nog: hij is er, present en betrokken, en probeert van elke minuut samen iets te maken.
Elke week de snelweg op
Hij woont aan de kant van Amsterdam, Dré aan de kant van Rotterdam. Dus pakt André meerdere keren per week de auto. “Ik rijd letterlijk zes keer,” zegt hij. Het is inspannend, maar het is de enige logische keuze.
Onderweg belt hij, luistert muziek of een podcast, regelt werk en plant afspraken. De rit is routine geworden, soms zelfs rustpunt. Belangrijkste blijft: aanwezig zijn. De kilometers zijn een kleine prijs voor het gevoel echt mee te doen.
De band met Monique
Over de verdeling spreekt hij zich voorzichtig uit. André wil Monique niets vragen wat voelt als afkopen van oude schuld. Liever draagt hij het zelf, dan dat er een compromis komt dat niet oprecht of duurzaam aanvoelt.
Dat standpunt schept ook rust. Het kader is helder, het kind staat centraal, en binnen die lijnen beweegt iedereen mee. Geen machtsstrijdjes, geen rekken of trekken: gewoon doen wat nodig is zodat Dré zich gezien en veilig voelt.
Tijd, druk en kwetsbaarheid
In het openbaar praten over vruchtbaarheid vergt lef. Het is intiem en vaak onvoorspelbaar. Door zijn verhaal te delen, normaliseert André iets waar veel stellen mee worstelen: dat proberen soms lang duurt, met hoop, twijfel en alles ertussenin.
Tegelijk blijft hij behoedzaam. Geen grote beloften, geen schema’s: alleen de volgende stap zetten. Wie zelf in zo’n traject zit, herkent het vast. Dat maakt zijn openheid misschien wel troostrijker dan elk advies of elk succesverhaal ooit kan zijn.
Wat als het straks lukt
Als het lukt, ziet hij een druk, warm huis voor zich, met vaste ritmes en ruimte voor chaos. Co-ouderschap blijft, maar krijgt vanzelf een nieuw evenwicht. Werk en muziek passen zich aan, zoals ze dat eerder ook al deden.
Voor nu is het toekomstmuziek, maar niet ondenkbaar. Er staat een stevige basis. Met Noa naast zich, familie in de buurt en een zoon die hij ziet, lijkt de puzzel al grotendeels gelegd. Er mist alleen nog dat ene stukje.
Wat dit moment zegt
De openheid van André vertelt iets over waar hij nu staat: vol verlangen, maar ook met meer rust, verantwoordelijkheid en zelfkennis dan voorheen. Hij vraagt geen medelijden, alleen begrip voor het feit dat sommige paden nu eenmaal langer kronkelen.
Totdat het zover is, blijven André en Noa doorgaan op hun manier: samen, nuchter en hoopvol. Wij duimen mee. Heb jij hier gedachten of ervaringen bij die je wilt delen? Laat het ons weten op onze sociale media-kanalen.
Bron: socialnieuws.nl
