Met een openhartige post op Instagram staat Ellemieke Vermolen stil bij een dag die voor altijd in haar geheugen gegrift staat: haar stilgeboren zoontje Josha zou deze maandag negen jaar zijn geworden. Liefdevol, rauw en herkenbaar deelt ze haar verhaal.
Een intiem afscheid
Onder de foto zien we een moeder die afscheid neemt van haar kindje, een moment dat zelden wordt getoond maar velen herkennen. Ze beschrijft hoe ze hem niet wilde loslaten, hoe dat laatste samenzijn alles stilzette en oneindig dierbaar werd.
Ze noemt het de laatste rit naar zijn afscheid, een route die sindsdien in haar lijf is gegraveerd. Niet alleen het beeld, ook de geluiden, geuren en het gewicht van de stilte zijn onderdeel van die ene, onvergetelijke herinnering.
De dag die alles veranderde
2 maart 2017 werd voor het gezin een scheidslijn tussen toen en nu. Vanaf dat moment was er het leven vóór Josha en het leven erna, met een leegte die niet verdwijnt, maar wel een andere, zachtere vorm krijgt.
Ze schrijft hoe niets ooit hetzelfde werd en hoe elke keuze, hoe klein ook, sindsdien door dat verlies wordt gekleurd. Rouw is voor haar geen hoofdstuk, maar een laag die meekleurt, meebeweegt en de betekenis van alledaagse momenten verdiept.
Negen jaar zonder, maar nooit zonder liefde
Hij zou nu negen zijn, schrijft ze, en hoewel haar armen leeg blijven, is haar hart nooit zonder hem. In huis en hoofd heeft Josha een vaste plek, een aanwezigheid die niet slijt en nooit ter discussie staat.
Ze benoemt die stille, dagelijkse nabijheid: een gedachte aan de ontbijttafel, een blik op een foto, een fluistering voor het slapengaan. Het zijn de kleine rituelen waarin grote liefde woont en waarin missen draaglijker voelt, al is het nooit makkelijk.
Hoe zou hij nu zijn geweest
Onvermijdelijk volgen de vragen die geen antwoorden hebben: hoe zou hij eruitzien, hoe zou zijn stem klinken, wat voor jongen zou hij geworden zijn? Die nieuwsgierigheid schuurt, maar is ook teder, omdat ze voortkomt uit pure, onuitputtelijke moederliefde.
Ze schrijft dat ze hem nog één keer zou willen vasthouden, even voelen hoe dichtbij voelt. Niet om los te kunnen laten, maar om nog eens voluit te mogen liefhebben. Het is een wens die zacht en tegelijk hartverscheurend klinkt.
Het lichaam herinnert zich
Ieder jaar, zodra maart nadert, lijkt haar lichaam het eerst te weten. Zonder agenda of alarm duiken de herinneringen op, en voelt de huid even dunner, de adem korter. Rouw, zo blijkt, is niet alleen mentaal, maar ook lichamelijk geheugen.
De emoties keren rauw terug, schrijft ze, alsof de tijd zich even omklapt. Alsof verdriet een golvende beweging maakt die je niet tegenhoudt, maar waar je doorheen ademt, wetend dat het ook weer zachter wordt en ruimte laat.
De golf van pijn en het zachte landen
Ze is eerlijk over hoe heftig die dagen zijn, maar ook over hoe de scherpte langzaam afneemt. Na die piek zakt het verdriet iets terug, niet weg, maar naar een plek waar liefde en gemis naast elkaar kunnen bestaan.
Dat vermogen om telkens opnieuw te landen typeert veel rouwende ouders: niet voortgang in rechte lijn, maar een ritme van bewegen, schuren en ademen. Het verlies blijft, en toch blijft ook het leven uitnodigen tot zachtheid, verbinding en betekenis.
Een verjaardag met betekenis
Juist daarom kiest het gezin ervoor zijn verjaardag te markeren. Geen groot spektakel, maar kleine rituelen die licht geven: een kaarsje, woorden aan de keukentafel, misschien een wandeling. Zo krijgt zijn bestaan tastbaar gewicht, jaar na jaar opnieuw.
Het is herdenken én vieren, schrijft ze, omdat zijn komst hun kijk op het leven voorgoed veranderde. Zijn aanwezigheid leerde hen hoe kostbaar kwetsbaarheid is, en hoe in één seconde alles anders kan zijn. Dankbaarheid en verdriet reizen sindsdien samen.
Rouwen en vieren naast elkaar
Voor buitenstaanders klinkt dat misschien tegenstrijdig, maar voor wie een kind verloor is die combinatie vaak helend. Vieren is geen ontkenning van pijn, het is een vorm van nabijheid zoeken, betekenis maken en liefde een duidelijke plek geven.
Zo ontstaat ruimte om herinneringen te laten schitteren zonder het verlies te overschreeuwen. Een kaars aansteken, een naam uitspreken, een foto aanraken: gewone gebaren die groot voelen, omdat ze laten zien dat liefde werkelijk sterker is dan afwezigheid.
Altijd zijn plek in het gezin
In haar woorden is Josha niet alleen een herinnering, maar onmiskenbaar hun zoon en broertje. Dat ouderschap stopt niet bij verlies; het verandert van vorm. Zijn plek aan tafel is misschien leeg, maar in hun hart altijd bezet.
Ze noemt hem hun beschermengel, iemand die met zachte kracht meeloopt in hun dagen. Die gedachte is geen vlucht, maar een manier om verbonden te blijven met een kind dat, hoe kort ook geleefd, een leven lang meegroeit.
Herkenning bij andere ouders
Haar openheid raakt veel volgers, juist omdat zoveel ouders eenzelfde golf herkennen rond belangrijke data. Door het hardop te delen, ontstaat verbinding: verdriet klinkt minder eenzaam, en ervaringen vinden taal die in stilte vaak ongrijpbaar blijft.
Dat Ellemieke haar rouwproces deelt, helpt ook om het onderwerp stilgeboorte uit de schaduw te halen. Het maakt gesprekken mogelijk op schoolpleinen, aan keukentafels en in wachtkamers, waar erkenning soms precies is wat harten nodig hebben om door te kunnen.
De kracht van openheid online
Sociale media kunnen oppervlakkig lijken, maar blijken vaak een veilige plek voor kwetsbare verhalen. Door foto’s en woorden te delen, ontstaat een mozaïek aan ervaringen, steunbetuigingen en rituelen dat laat zien hoe verschillend, en toch verwant, rouw kan zijn.
Bij Ellemieke stroomden reacties binnen van mensen die hun eigen verlies deelden of simpelweg een lichtje aanstaken. Zo wordt een tijdlijn even een plaats van troost, waarin nabijheid wordt gevoeld zonder te hoeven verklaren of te repareren wat onherstelbaar is.
Vooruit kijken met zachtheid
Na negen jaar is het gemis niet kleiner, wel anders van vorm. Het gezin bouwt verder met wat er wél is: liefde, herinneringen, rituelen. In dat bouwwerk krijgt verdriet een veilige kamer, en hoop een raam dat open kan.
Wil je ook iets zeggen tegen of over Ellemieke, of je eigen ervaring delen? Laat het ons weten via onze sociale media: we lezen mee, met respect en open oor. Want gedeelde verhalen maken de last nooit zwaarder, wel menselijker.
Bron: infovandaag.nl/onze-gedachten-zijn-momenteel-bij-ellemieke-vermolen-49/
