De marathon van New York is normaal gesproken een feest van vijf stadsdelen, juichende buren en wildvreemden die elkaar naar de finish schreeuwen. Dit jaar bleef er iets anders hangen: het verhaal van een 24-jarige loopster die de eindstreep nooit haalde.
Rachel Apa overleed enkele uren na de wedstrijd, nadat ze ruim vier kilometer voor de finish in elkaar was gezakt. Haar vader volgde haar race op dat moment nog vol trots vanuit zijn zetel.
De tracker die plots niet meer bewoog
Wie een marathonloper volgt, kent het ritueel: om de zoveel minuten de app verversen en kijken hoever hij of zij is. Bij Steve Apa bleef dat stipje op een gegeven moment gewoon staan.
Eerst leek het een storing, zoals zo vaak gebeurt bij die trackers. Maar al snel werd duidelijk dat er iets heel anders aan de hand was. Rachel lag op het parcours, ter hoogte van Central Park.
Twee toeschouwers die meteen ingrepen
Volgens Amerikaanse media schoten twee mensen langs de kant van de weg onmiddellijk te hulp. Zij begonnen te reanimeren, midden tussen de duizenden supporters die daar normaal alleen maar staan te juichen.
Daarna ging het razendsnel richting een ziekenhuis in de buurt. Rachel, een voormalige hockeyspeelster, was op dat moment al zo’n achtendertig kilometer onderweg in wat haar grote dag had moeten worden.
Zes uur lang vechten in het ziekenhuis
In het ziekenhuis probeerden artsen zes uur lang haar leven te redden. Zes uur waarin haar familie moest wachten, hopen en bidden, terwijl de rest van de stad langzaam terugkeerde naar de orde van de dag.
Het mocht niet baten. Rachel overleed, enkele uren na een race waarin ze zich volgens haar eigen woorden nog uitstekend had gevoeld. Haar vader moest in het ziekenhuis afscheid nemen van zijn dochter.
De berichtjes die ze onderweg stuurde
Aan ‘The New York Times’ liet Steve Apa de gesprekken zien die hij tijdens de marathon met zijn dochter voerde. Om de paar kilometer liet ze iets van zich horen, zoals ze had beloofd.
Na een vijftiental kilometer klonk ze euforisch: “Ik voel me fantastisch! Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld.” Precies het soort bericht waar elke ouder langs de zijlijn op hoopt.
Hoe de toon stilaan veranderde
Verderop in de race werden haar berichten korter. “Ugh”, stuurde ze op een bepaald moment. En toen ze de kaap van negenentwintig kilometer rondde, volgde er niet meer dan: “Ow ow.”
Herkenbaar voor iedereen die ooit een marathon liep, want ergens na dertig kilometer begint het echte werk. Niemand die op dat moment ook maar iets vermoedde van wat er zou komen.
“Het laatste stukje”, schreef haar vader nog
Steve antwoordde met de aanmoediging die hij al die kilometers had volgehouden: “Het laatste stukje.” Een vader die zijn dochter over de streep wilde praten, vanop afstand, met vier woorden op een scherm.
Of dat bericht haar ooit nog bereikte, weet niemand. Er kwam geen antwoord meer. De stilte die daarop volgde, bleek achteraf alles te zeggen over wat er op het parcours gebeurde.
Haar allereerste marathon ooit
Wat het verhaal extra wrang maakt: dit was voor Rachel haar eerste marathon. De 42 kilometer door New York, met dat gekke gebrul op First Avenue en de slotkilometers door het park, als debuut.
Ze was sportief, kerngezond en in perfecte conditie, zegt haar vader. Precies dat maakt het voor de familie zo onbevattelijk. Er was geen enkele aanwijzing dat deze dag zo kon aflopen.
Ze liep voor haar grootvader
Rachel had zich ingeschreven om geld op te halen voor de ‘Parkinson Foundation’. Dat was geen willekeurige keuze: haar grootvader overleed aan die ziekte. Hij was, in de woorden van haar vader, een van haar rolmodellen.
Daarmee werd haar debuut meer dan een sportieve uitdaging. Elke kilometer had een naam en een gezicht. Ze liep niet alleen voor zichzelf, maar vooral voor de man die haar inspireerde.
De teller die blijft oplopen
Haar streefdoel stond op 4.000 dollar en dat bedrag had ze al voor de start overschreden. Een mooi resultaat voor een eerste inzamelactie, zeker voor iemand van vierentwintig die nog volop aan het begin stond.
Na haar overlijden ging het hard. De teller klom vlot naar meer dan 27.000 dollar, zo’n 24.000 euro. Geld voor haar opa, maar intussen net zo goed een eerbetoon aan Rachel zelf.
Een vader die de woorden nauwelijks vindt
“Het is onbegrijpelijk. Ze was kerngezond, in perfecte conditie, 24 jaar oud”, klinkt het bij Steve Apa. Zinnen van iemand die het verhaal nog steeds niet rond krijgt in zijn hoofd.
Hij beschrijft haar als iemand die altijd bezig was. “Het maakte niet uit of het om school, sport of wat dan ook ging. Het is onvoorstelbaar, maar we moeten erdoor”, zei hij.
Ook de organisatie reageert aangeslagen
De ‘New York Road Runners’, de organisatie achter de marathon, liet intussen van zich horen. “We zijn diep bedroefd door het overlijden van een van onze hardlopers na de race van gisteren”, klonk het.
Daarbij ging er ook een woord naar de nabestaanden: “Onze gedachten gaan uit naar de familie en vrienden van Rachel en de hele hardloopgemeenschap.” Woorden die op zo’n moment altijd tekortschieten.
Wat er van deze editie overblijft
Voor tienduizenden lopers was deze marathon de dag van hun leven, met een medaille rond de nek en blaren als souvenir. Voor één familie werd het de zwaarste dag die er bestaat.
Rachel Apa liep haar eerste marathon voor iemand anders, en haalde de finish net niet. Wat ze achterlaat, is een opgelopen teller, een reeks berichtjes en een vader die trots blijft.
Bron: hln.be
