Het gaat steeds slechter met de gezondheid van Jade Kops. De 19-jarige uit het Westland is al jaren ongeneeslijk ziek en deelt haar verhaal openhartig op sociale media. In een nieuwe update laat ze weten dat haar lichaam verder achteruitgaat.
Toch probeert ze zich vast te houden aan een klein beetje hoop.
Op Instagram schrijft ze dat ze blijft hopen dat er misschien toch nog iets onverwachts gebeurt. Dat haar lichaam een andere weg inslaat dan artsen voorspellen.
„Hoop dat er misschien toch nog een wonder gebeurt”, schrijft ze. „Dat mijn lichaam onverwacht een andere weg vindt dan dat de artsen voorspellen.”
Al sinds haar veertiende ziek
Jade kreeg op jonge leeftijd te maken met kanker. Toen ze veertien jaar oud was, kreeg ze de diagnose die haar leven volledig veranderde.
Sindsdien bestaat een groot deel van haar leven uit behandelingen, ziekenhuisbezoeken en medische controles.
De afgelopen jaren werd ze behandeld in het Prinses Máxima Centrum, het gespecialiseerde kinderoncologisch centrum in Nederland. Daar kreeg ze intensieve begeleiding van artsen en zorgverleners.
Voor Jade voelde het ziekenhuis uiteindelijk als veel meer dan alleen een plek voor medische zorg.
Het ziekenhuis voelde als een tweede thuis
In haar bericht vertelt Jade dat het Prinses Máxima Centrum de afgelopen jaren een belangrijk onderdeel van haar leven was.
Ze noemt het zelfs haar tweede thuis. De artsen en verpleegkundigen die haar behandelden kregen een speciale plek in haar hart.
Juist daarom voelt de volgende stap in haar ziekteproces extra zwaar.
De zorg vanuit het ziekenhuis is namelijk overgedragen aan haar huisarts en de thuiszorg. Dat betekent dat ze niet langer regelmatig naar het centrum gaat waar ze jarenlang werd behandeld.
„Dit is iets waar ik al sinds ik ongeneeslijk ziek ben tegenop zag”, schrijft ze.
Een moeilijke maar logische stap
Volgens Jade komt de verandering op een moment dat haar gezondheid sterk achteruitgaat.
Hoewel het emotioneel zwaar is om het ziekenhuis los te laten, begrijpt ze dat de situatie daarom vraagt.
De focus ligt nu vooral op zorg thuis.
Daar krijgt ze ondersteuning van haar huisarts en zorgverleners die haar helpen met de dagelijkse medische zorg.
Toch blijft het voor haar een verdrietige stap. Het betekent namelijk dat een belangrijke fase in haar behandeling definitief wordt afgesloten.
Een ziekenhuisbed in de woonkamer
De achteruitgang van haar gezondheid is inmiddels ook zichtbaar in huis.
In de woonkamer staat nu een speciaal ziekenhuisbed, zodat Jade daar comfortabel kan rusten en verzorgd kan worden.
Dat moment vond ze confronterend.
„Ook dit voelt héél confronterend”, schrijft ze in haar bericht.
Het bed is nodig omdat ze steeds vaker moet liggen en minder energie heeft om activiteiten te doen die eerder vanzelfsprekend waren.
Steeds meer lichamelijke klachten
In haar update beschrijft Jade ook eerlijk welke klachten ze momenteel ervaart.
Ze vertelt dat een bult onder haar oor steeds groter wordt. Daarnaast merkt ze dat haar zicht aan haar linkeroog achteruitgaat.
Ze ziet daar inmiddels alles wazig.
Ook ademhalen wordt moeilijker. Door haar neus ademen lukt niet meer.
Daarnaast kan ze niet lang meer rechtop zitten, omdat ze dan druk in haar hoofd voelt ontstaan.
Het dagelijks leven verandert
Door de fysieke klachten wordt haar wereld steeds kleiner.
Waar ze eerder nog activiteiten kon ondernemen of langer uit bed kon blijven, lukt dat nu steeds minder.
Veel dingen die ooit vanzelfsprekend waren, kosten inmiddels veel energie of zijn simpelweg niet meer mogelijk.
Dat besef is zwaar.
„De dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, kosten nu veel moeite of lukken helemaal niet meer”, schrijft ze openhartig.
Dit bericht op Instagram bekijken
Toch blijft er hoop
Ondanks de zware realiteit probeert Jade een klein sprankje hoop vast te houden.
Ze weet dat de medische vooruitzichten niet positief zijn, maar toch blijft ze hopen dat er misschien iets onverwachts gebeurt.
Dat haar lichaam een andere weg vindt dan artsen verwachten.
Die hoop is klein, maar voor haar nog steeds belangrijk.
„Hoop dat er misschien toch nog een wonder gebeurt”, schrijft ze.
Leven tussen hoop en realiteit
Tegelijkertijd is Jade zich ook bewust van hoe ernstig haar situatie is.
Ze beschrijft haar gevoel als een donkere tunnel zonder zichtbaar licht aan het einde.
Die woorden laten zien hoe moeilijk deze fase voor haar is.
Het is een periode waarin hoop en verdriet dicht naast elkaar bestaan.
Soms voelt ze hoop op betere dagen, soms overheerst het verdriet om wat ze verliest.
Dag voor dag leven
In deze moeilijke periode probeert Jade haar leven zo goed mogelijk dag voor dag te nemen.
Ze richt zich op kleine momenten en probeert bewust om te gaan met de tijd die er nog is.
Dat betekent niet dat het makkelijk is. Haar lichaam levert steeds meer in en haar wereld wordt kleiner.
Maar ondanks alles probeert ze de tijd die er nog is zo waardevol mogelijk te maken.
Bewust omgaan met de tijd
In haar bericht sluit Jade af met een gedachte die veel mensen raakt.
Ze schrijft dat ze de dagen neemt zoals ze komen, met alles wat daarbij hoort.
Soms met hoop. Soms met verdriet.
Maar altijd met het verlangen om de tijd die er nog is bewust te beleven.
„Het is een zware fase waarin mijn wereld steeds kleiner wordt en mijn lichaam vaak moet inleveren”, schrijft ze.
„Ik probeer het dag voor dag te nemen, met alles wat daarbij hoort.”
En ondanks alles blijft er één wens centraal staan: de tijd die nog rest zo bewust en waardevol mogelijk leven.
