Het persoonlijke leven van Marjolein Faber is deze week zichtbaar geraakt door verdrietig nieuws: haar geliefde paard Max is ingeslapen. De oud-minister deelde het bericht op X, waar de reacties massaal en meelevend waren, ver buiten de politieke bubbel.
Een verlies dat binnenkomt
Faber koos voor een korte, heldere boodschap, vergezeld van een foto van Max. Juist die soberheid raakte veel volgers. In weinig woorden liet ze zien hoeveel jaren van vertrouwen, zorg en plezier in één band pasten.
Binnen enkele uren stroomden de reacties binnen: sterktewensen, herinneringen aan eigen dieren en warme woorden over Max. Het was een toonmoment waarop online scherpe randen tijdelijk zachter werden en plaatsmaakten voor iets wat simpelweg menselijk voelde.
Liefde voor paarden
Wie Faber volgt, weet dat haar hart al jaren op de Veluwe te vinden is. Daar maakt zij kilometers met de mensport: rijden met koets en leidsels, waar vertrouwen, precisie en subtiele aansturing tussen mens en dier samenkomen.
Die uitlaatklep gaf haar, naast het politieke werk, rust en focus. Buiten het Binnenhof speelt het leven zich af in bossen en op zandpaden, met hoeven die ritme slaan en een horizon die altijd nét iets verder lonkt.
Jarenlange band met Max
Max was al sinds zijn geboorte bij Faber. Negentwintig jaar lang groeiden ze samen op, van jonge energie tot bedaarde routine. Zo’n onafgebroken band maakt een afscheid intenser: je neemt niet alleen afscheid van een dier, maar van tijd.
Hun tochten over de Veluwe leverden een archief aan herinneringen op: modderspetters, zon die tussen dennen doorvalt, onverwachte omwegen en die stille momenten waarbij één blik genoeg was. Voor Faber is dat het houvast waar verdriet en dankbaarheid elkaar ontmoeten.
Woorden die blijven hangen
In haar bericht noemde Faber Max stoer, grappig en eigenwijs, met een hart van goud. Ze schreef hoe ze urenlang samen zwierven over de Veluwe en bedankte hem voor alles wat hij had gegeven. Eenvoudig, eerlijk, raak.
Veel volgers herkenden die mengeling van trots en pijn. En wie ooit een dier heeft laten inslapen, weet hoe zwaar de beslissing is, ook wanneer het het beste is. Liefde uit zich soms in loslaten, hoe moeilijk ook.
Reacties uit de politiek
De steun kwam niet alleen van anonieme lezers. PVV-leider Geert Wilders liet snel van zich horen en wenste Faber sterkte. Daarmee kreeg het bericht een bredere weerklank: rouw stopt nu eenmaal niet bij partijgrenzen.
Onder het bericht verschenen reacties uit uiteenlopende hoeken: politieke tegenstanders, lokale supporters, onbekenden met eigen verhalen. Een zeldzaam moment waarop persoonlijke empathie zwaarder woog dan debatten, dossiers en dagkoersen. Het gesprek ging even ergens anders over.
Bekend gezicht in Den Haag
Voor veel Nederlanders is Faber vooral de politicus die vaak in het nieuws kwam. Als minister van Asiel en Migratie in het kabinet Schoof I stond zij tussen 2 juli 2024 en 3 juni 2025 volop onder het vergrootglas.
Wie haar beleid volgde, herinnert zich de stevige debatten en felle kritiek. Tegelijk bleef haar privéleven grotendeels buiten beeld. Juist daarom voelde het afscheid van Max voor veel mensen als een onverwachte, kwetsbare inkijk in de mens achter de functie.
Een omstreden periode
De zogeheten lintjesaffaire, uitgesproken standpunten over het COA en passages uit haar boek Mij krijgen ze niet klein: het droeg allemaal bij aan een gepolariseerd beeld. Voor- en tegenstanders spraken zich luid uit, vaak zonder tussenruimte.
Tegen die achtergrond krijgt een persoonlijk bericht extra lading. Het herinnert eraan dat politieke spraakmakendheid en individuele kwetsbaarheid prima naast elkaar kunnen bestaan. Je kunt het hartstochtelijk oneens zijn, en toch meeleven wanneer het leven pijn doet.
Minder bekende passies
Behalve paarden speelt ook jiujitsu een rol in Fabers leven. Die Japanse verdedigingskunst draait om controle, techniek en mentale scherpte. Het is dezelfde combinatie van discipline en souplesse die je ook terugziet langs bospaden en menhindernissen.
Wie haar kent, noemt haar gedreven en standvastig. Dat karakter komt in de sport en in de politiek tot uiting, maar ook in zorg voor dieren: consequent, liefdevol en duidelijk. Eigenschappen die in verdrietige tijden juist troost kunnen bieden.
Rouw buiten de politiek
Het overlijden van een dier maakt een huis stiller. Voor wie jarenlang een stal binnenstapte en begroet werd door dezelfde blik, voelt het als afscheid van een gezinslid. Dat is niet minder waar voor publieke personen.
Op sociale media deelden mensen uit allerlei hoeken hun medeleven, vaak met foto’s en korte verhalen over eigen viervoeters. De gedeelde kwetsbaarheid werkte verbindend: verdriet herkent verdriet, ook wanneer je elkaars standpunten doorgaans op grote afstand volgt.
Menselijkheid in een harde tijd
Het nieuws over Max ging niet over beleid, cijfers of grafieken. Het ging over trouw, herinneringen en het lef om op tijd te stoppen. Precies die menselijke laag gaf het verhaal betekenis, voorbij het politiek theater.
Soms is een foto en enkele zinnen genoeg om de toon te veranderen. De tijdlijn vertraagt, men luistert in plaats van te roepen. Even valt het decor weg en staat de persoon centraal, met alles wat daarbij hoort.
Een ingetogen afscheid
Faber nam afscheid zonder groot gebaar of lange verklaring. De foto, de woorden, de stilte ertussen: samen vertelden ze het hele verhaal. Max bereikte de respectabele leeftijd van 29, en zijn naam blijft nu verbonden aan herinnering.
Wie ooit met teugels in handen heeft gezeten, weet: echte samenwerking is stil. Je voelt elkaar, nog voordat je vraagt. Die taal raak je niet kwijt. Ook niet wanneer het paard weg is en alleen de echo achterblijft.
Wat dit moment ons vertelt
Publieke figuren verliezen weleens de ruimte om persoonlijk te zijn. Toch is dat precies wat ons verbindt: iemand die rouwt om een dier, zoals zovelen dat doen. Langs die lijn ontstaat begrip, zonder gelijke mening te eisen.
Het herinnert ook aan de rol die dieren in Nederland spelen: van manege tot menvereniging, van kinderboerderij tot buitenrit. Ze bieden structuur, plezier en contact met de natuur. Dat gemis voel je in elke routine die plots wegvalt.
Hoe nu verder
Wat Faber de komende tijd precies doet, is aan haar. Misschien zoekt ze de stilte van het bos op, misschien het gezelschap van bekenden. Zeker is dat er tijd nodig is om te rouwen, en om dankbaar terug te kijken.
Intussen blijven de vele berichten staan als een digitaal condoleanceboek. Ze zeggen iets over Max, maar ook over de band die mensen met hun dieren opbouwen. En over hoe we, ondanks al het rumoer, elkaar kunnen vinden in medemenselijkheid.
Laat je reactie achter
We wensen Marjolein Faber veel sterkte met dit verlies en koesteren het verhaal van Max als herinnering aan trouw en vriendschap. Wil je iets kwijt of een eigen herinnering delen? Laat het ons weten via onze sociale kanalen.
We lezen graag mee, met respect voor ieders verhaal en toon. Samen houden we het gesprek open, menselijk en vriendelijk. Deel je gedachten, anekdotes of steunbetuiging, zodat ook anderen zich gezien weten in wat een moeilijk moment kan zijn.
Bron: menszine.nl
