De aanloop naar de finale van de Afrika Cup stond niet alleen in het teken van sportieve spanning, maar ook van uitstraling en presentatie. Hélène Hendriks wist opnieuw de aandacht op zich te vestigen door te verschijnen in een traditionele Marokkaanse takshita tijdens haar werkzaamheden voor Ziggo Sport.
Enkele weken eerder ging zij al viraal bij de start van het toernooi, toen beelden van haar presentatie wereldwijd werden gedeeld. Die eerste indruk bleek geen toeval. Ook richting de finale koos Hendriks bewust voor een outfit die nauw aansluit bij de cultuur van het gastland.
De symboliek van de Marokkaanse takshita
De takshita is meer dan een stijlvolle jurk. Het kledingstuk staat symbool voor traditie, vakmanschap en ceremonie binnen de Marokkaanse cultuur. Door deze keuze liet Hendriks zien dat presentatie rondom sport verder kan gaan dan een studio en een autocue.
Op sociale media werd haar verschijning massaal besproken. Reacties varieerden van bewondering voor de elegante uitstraling tot waardering voor het respect richting Marokko. Vooral internationale kijkers benadrukten hoe zeldzaam het is dat buitenlandse presentatoren zo bewust aansluiten bij lokale gebruiken.
Studio Afrika als podium voor cultuur en sport
Tijdens Studio Afrika op Ziggo Sport lag de focus niet alleen op het voetbal, maar ook op het verhaal achter het toernooi. De combinatie van analyses, sfeerbeelden en culturele verwijzingen gaf het programma een bredere lading.
De presentatie van Hendriks speelde daarin een zichtbare rol. Haar kledingkeuze werd onderdeel van het totaalplaatje en zorgde voor extra betrokkenheid bij kijkers buiten Nederland. Daarmee groeide het programma uit tot meer dan een standaard voorbeschouwing.
De finale in Rabat vol spanning en emotie
Sportief gezien kende de eindstrijd een intens verloop. In de Marokkaanse hoofdstad Rabat nam het gastland het op tegen Senegal tijdens de Afrika Cup. De druk was enorm, zeker omdat Marokko hoopte voor het eerst in vijftig jaar opnieuw de titel te pakken.
De wedstrijd bleef lang doelpuntloos. Beide ploegen speelden met veel inzet, maar kansen werden schaars. Naarmate de tijd verstreek, groeide de nervositeit op de tribunes en langs het veld.
De beslissende strafschop en het kantelpunt
Vlak voor het einde van de reguliere speeltijd leek Marokko het lot naar zich toe te trekken. Diep in blessuretijd wees de scheidsrechter naar de stip na een duel in het strafschopgebied. Het stadion hield de adem in.
Brahim Díaz, topscorer van het toernooi met vijf treffers, nam zijn verantwoordelijkheid. Zijn inzet werd echter gekeerd, wat leidde tot ontlading bij Senegal en ongeloof bij het thuispubliek. Het moment bleek cruciaal voor het verdere verloop van de finale.
Chaos, protest en lange onderbrekingen
Na het toekennen van de strafschop liep de spanning verder op. Senegal ging uit protest tijdelijk van het veld, mede omdat kort daarvoor een doelpunt van hun zijde was afgekeurd. Het zorgde voor chaos, langdurige onderbrekingen en felle reacties op de tribunes.
Supporters lieten luidkeels van zich horen en de wedstrijd lag geruime tijd stil. De sfeer in het stadion sloeg om van gespannen verwachting naar pure frustratie, wat het slotstuk van de finale extra beladen maakte.
Verlenging en de beslissende treffer
In de verlenging nam Senegal het initiatief. Al vroeg in de extra tijd sloeg de ploeg toe. Pape Gueye haalde van afstand uit en zag zijn schot achter de Marokkaanse doelman verdwijnen. Het bleek de enige treffer van de avond.
Marokko probeerde nog alles om langszij te komen, maar de energie leek weg te vloeien na de gemiste strafschop en de hectiek ervoor. Senegal hield stand en stelde zo de titel veilig.
De nasleep buiten het veld
Na afloop ging de aandacht niet alleen uit naar de overwinning van Senegal, maar ook naar alles wat de finale losmaakte. Discussies over arbitrale beslissingen, protesten en emoties domineerden het nieuws. Tegelijkertijd bleef ook de presentatie rondom het toernooi onderwerp van gesprek.
De keuze van Hendriks om opnieuw in takshita te verschijnen werd door velen gezien als een rustpunt te midden van de sportieve chaos. Het contrast tussen de elegante studio en het verhitte stadionverloop was opvallend.
Een finale die blijft hangen
De Afrika Cup-finale in Rabat zal herinnerd worden als een avond vol contrasten. Sportieve teleurstelling voor Marokko, vreugde voor Senegal en controverse rondom beslissingen op het veld wisselden elkaar af.
Daartegenover stond een presentatie die juist verbinding en waardering uitstraalde. De beelden van Hendriks in traditionele Marokkaanse kleding gingen opnieuw de wereld over en voegden een extra laag toe aan het verhaal van dit toernooi. Praat mee over de finale, de beslissende momenten en de opvallende presentatie en deel je mening op Facebook.
Dit bericht op Instagram bekijken
مقدمة الاستديو التحليلي في قناة ziggo الهولندية .#ENDM pic.twitter.com/HB7us7uC9m
— ENDM (@ENDM_Twit) January 18, 2026
Hélène Hendriks in een Marokkaanse jurk bij Ziggo. Onbegrijpelijk. We leven en werken in Nederland. Denk je echt dat ze op de Marokkaanse tv ooit een Oranje-shirt aantrekken? Volledig de weg kwijt . #Ziggosport #Marokko #Gekwijf
— Rick Maas wij willen ons land terug (@RickMaast) January 18, 2026
Wat is dit voor een overdreven Marokkanen geknuffel!? #ziggosport pic.twitter.com/FymI1ApwSo
— The Dawn…in Fryslân! (@thedawn_3121) January 18, 2026
Kan ik de #afcon-finale ook ergens op een neutrale manier kijken? #ziggosport
— Joey Mansveld (@JoeyMansveld) January 18, 2026
