Voor sommigen is de horizon een idee; voor Floortje Dessing was hij ineens iets om vanachter glas naar te kijken. Ziekte drukte op pauze, stilte vulde haar dagen. Daarna, heel langzaam, kwam er weer richting in beeld.
Droom op losse schroeven
Jarenlang leefde Dessing uit een koffer: ijzige toendra’s, stoffige grensposten, vergeten dorpen. Vertrekken, luisteren, vastleggen. Toen trapte haar lichaam vol in de rem. Het werk dat haar definieerde moest wachten, terwijl vragen zonder antwoord zich opstapelden.
Hoe lang zou dit duren? En wie ben je, als je niet doet wat je altijd deed? In de pauze kwam onzekerheid dichtbij, gevolgd door het besef: doorgaan is soms even stilstaan, hoe onwennig dat ook voelt.
Een lichaam dat stop zegt
De uiteindelijke diagnose sneed dwars door haar onvermoeibare imago: endometriose, en niet de lichte soort. Pijn die door merg en been ging, uitputting die geen koffie repareerde. Wilskracht hielp niet; het lichaam trok zijn grens.
Wat het extra ingewikkeld maakte: de ziekte had zich verschanst op plekken waar je het nauwelijks verwacht. Niet alleen de buik, maar ook middenrif, lever en zelfs longen deden mee. Een ongenode gast, vastbesloten om te blijven.
Wat endometriose is
Endometriose ontstaat wanneer weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit. Dat veroorzaakt ontstekingen en verklevingen, met pijnklachten die vaak worden onderschat. Soms tast het organen aan en belemmert het dagelijkse dingen die eerder vanzelfsprekend waren.
Bij Dessing liep het uit de hand. De problemen beperkten zich niet tot heftige menstruatiepijn of vermoeidheid; ze kreeg te maken met ontstekingen op meerdere plekken. Daardoor werd elke behandelstap een zorgvuldige afweging tussen risico’s, kwaliteit van leven en tijd.
Zeldzaam en genadeloos
Artsen zagen een agressieve, zeldzame variant, eentje die organisatorisch en emotioneel vraagt om een lange adem. Er volgden onderzoeken, second opinions, eindeloze gesprekken. Niet om te rekken, wel om zeker te weten: wat we doen, doen we goed.
De boodschap bleef dubbel: dit wordt zwaar, maar niet onmogelijk. Dat spanningsveld vroeg om vertrouwen in specialisten, geduld met het proces en de moed om steeds opnieuw te kiezen, ook wanneer de uitkomst nog niet zwart-op-wit vaststond.
De weg naar een plan
Behandeling werd een puzzel van timing, medicatie en operaties. Hoe ver ga je, wat laat je liggen, wanneer is het genoeg? Elke keuze woog dubbel, omdat ze niet alleen patiënt is, maar ook maker die wil blijven vertellen.
Uiteindelijk kwam er duidelijkheid: zonder grote ingreep bleef het aanmodderen. Het team besloot daarom te opereren, met als doel de ziekte terug te dringen en lucht te creëren. Geen garantie op genezing, wel op beweging richting een leefbaarder lijf.
Opereren om vooruit te komen
Tijdens de ingreep verwijderden artsen een deel van haar lever, een zeldzame maar noodzakelijke stap bij deze vorm van endometriose. Het was het kantelpunt: pijnlijk en spannend, maar ook het moment waarop voorzichtig perspectief terug de kamer binnenkwam.
Dessing benadrukte later hoe bepalend goede zorg is. Wonen in Nederland maakte verschil, zei ze dankbaar. Niet om te dramatiseren, juist om te erkennen hoe kennis, toewijding en samenwerking levens echt kunnen veranderen wanneer het erop aankomt.
De stille weken erna
Revalideren klinkt stoer, maar is vooral saai werk: rusten, oefenen, weer rusten. Dagen die op elkaar lijken, met kleine lichtpuntjes die groot voelen. Een trap zonder pauze, een wandeling zonder steken: ze werden de ankers van vooruitgang.
Tegelijk kwamen twijfel en trots hand in hand. De ene dag winst, de volgende twee stappen terug, daarna onverwacht licht. Leren luisteren naar grenzen bleek geen zwakte, maar een vaardigheid die je traint, net zo geduldig als spieren en longen.
Hoop met richting
Midden in dat herstel ontstond een bescheiden plan: wat als reizen weer kan, ooit, ergens? Niet als drukmiddel, wel als kompas. Een richting die de oefeningen betekenis gaf, zonder dat de lat onnodig hoog werd gelegd.
Ze hield zichzelf simpel voor: als het lijf meewerkt, ga ik. Geen heroïek, wel eerlijkheid. Zo werd hoop tastbaar in kleine stappen, elke dag opnieuw, tot de horizon niet langer wegweek, maar voorzichtig terug op zijn plek schoof.
Weer op pad, met zeezicht
De eerste echte reis voelde als een wondertje. Niet omdat alles moeiteloos ging, maar omdat ze weer mocht doen wat haar maakt wie ze is: mensen ontmoeten, luisteren, en de veelkleurigheid van de wereld zorgvuldig vastleggen.
Het lijf protesteerde soms en de energie bleef broos, dus werd reizen een route met rustpunten. Minder sprinten, meer doseren. Het plezier bleef, net als de twinkeling van avontuur die ooit begon en duidelijk nog lang niet dooft.
Een serie met zeezicht
De nieuwe serie kreeg een naam die naar vrijheid ruikt: Floortje over de oceaan. Bestemming van formaat: de Koraaldriehoek, het kloppende hart van mariene biodiversiteit tussen Indonesië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea, waar riffen en eilanden uitpuilen van leven.
Vanaf 3 november kunnen kijkers meereizen. Niet als triomftocht, wel als ode aan veerkracht. Met ruimte voor pauzes, zonder haast, maar met dat open vizier waarmee Dessing al jaren de wereld tegemoet treedt: nieuwsgierig, empathisch en trefzeker.
De koraaldriehoek onthuld
De Koraaldriehoek wordt vaak het Amazonegebied van de zee genoemd: driekwart van alle koraalsoorten leeft hier. Van schildpadden en rifhaaien tot piepkleine organismen; samen vormen ze een bruisend web waar miljoenen mensen direct van afhankelijk zijn.
Maar dat paradijs is kwetsbaar. Opwarming, vervuiling en overbevissing knagen aan wat zo kostbaar is. Juist daarom is kijken, luisteren en documenteren geen luxe, maar noodzaak: laten zien wat er op het spel staat, met nuance en respect.
Mensen, keuzes en veerkracht
Onderweg ontmoet Dessing wetenschappers die koralen tellen, duikers die riffen herstellen en activisten die illegale visserij blokkeren. Ook spreekt ze met nomadische gemeenschappen die al generaties lang leven met stromingen, getijden en seizoenen, kennis als levend erfgoed.
Hun verhalen gaan over aanpassen, beschermen en soms onvermijdelijke offers. Wat behoud je, wat laat je los? Precies daar, tussen hoop en pijn, ontstaat de menselijke nuance die Dessings televisie zo dichtbij, geloofwaardig en ontroerend maakt.
Betekenisvol en realistisch
Voor Dessing is de serie meer dan zendtijd vullen. Het is bewijs dat je na een klap opnieuw kunt bouwen: niet groots en meeslepend, wel aandachtig, met ruimte voor rafelranden. Juist die eerlijkheid geeft de beelden extra gewicht.
Ze zegt openlijk dat ze nog niet de oude is, en dat grenzen nu bij het werk horen. Rust nemen, doseren, soms nee zeggen: routine. Wat raakt jou in haar terugkeer? Deel je reactie op onze sociale kanalen.
Bron: faqts.net
