De naam Hans Kazàn roept bij velen meteen beelden op van flitsende trucs, warme televisieavonden en aanstekelijke humor. Maar achter dat vertrouwde gezicht gaat een lange, stillere strijd schuil: de zorg om zijn gezondheid. Opvallend is dat Kazàn, ondanks alles wat op zijn pad kwam, het leven met open vizier tegemoet blijft treden. Zijn kompas: nuchterheid, acceptatie en elke dag zoeken naar wat er wél kan.
Een leven vol verwondering en veerkracht
Generaties groeiden op met zijn magie en zijn ontwapenende persoonlijkheid. Hij was nooit alleen de man van de trucs, maar ook van de glimlach en het rake woord. Juist daarom raakt zijn verhaal nu zo veel mensen: het is menselijk, herkenbaar en zonder opsmuk.
Achter de schermen vocht hij al jaren met gezondheidsklachten, maar het etiket ‘zielig’ past hij zichzelf niet toe. Kazàn blijft werken, reizen en genieten waar het kan. Zijn levenshouding is geen stoptruc, maar een bewuste keuze voor veerkracht en perspectief.
Vroege signalen en de ziekte van dupuytren
Al rond zijn zeventiende kreeg Hans te maken met de ziekte van Dupuytren, waarbij bindweefsel in de hand verhardt en vingers krom trekken. Voor een goochelaar, die juist leunt op souplesse en precisie, is dat een stevige handicap.
Toch paste hij zijn werk, routines en handelingen aan zonder de magie te verliezen. Hij leerde leven met beperkingen en hield de regie over wat mogelijk bleef. Niet de aandoening bepaalde het verhaal, maar zijn inventiviteit en doorzettingsvermogen.
Nieuwe tegenslagen kort na elkaar
De afgelopen jaren volgden nieuwe medische hobbels elkaar snel op. Ernstige maagklachten vergden behandeling, en later doemde er een aneurysma op, iets dat vanzelfsprekend schrik aanjaagt. Zulke diagnoses komen nooit gelegen, laat staan in korte tijd.
Toch spreekt er geen bitterheid uit zijn woorden. Hij verliest zich niet in ‘waarom ik?’ en zoekt ook geen zondebok. Volgens hem leveren schuldvragen en boosheid alleen extra spanning op, terwijl rust en focus juist broodnodig zijn.
Een nuchtere blik op ziekte
Kazàn vertelt openhartig dat hij nu leeft met een “nare ziekte”, maar kiest ervoor die niet te specificeren. Geen geheimzinnigheid, wel een bewuste keuze om de aandacht te verleggen. Niet naar het label, maar naar de kwaliteit van zijn dagen.
Zijn vraag is steeds: wat kan er vandaag nog wel, en hoe maak ik dat zo prettig mogelijk? Die nuchtere instelling geeft ruimte. Ruimte om te improviseren, om grenzen te verkennen en om de regie te houden over tempo, energie en plezier.
Acceptatie als begin van rust
Voor Hans begint het bij accepteren wat niet te veranderen is. Niet uit berusting, maar uit helderheid: wie de realiteit erkent, verspilt minder energie aan verzet. Die energie kan naar oplossingen, slimme aanpassingen en de momenten die er wél toe doen.
Dat geluk zit vaak in de kleine dingen: een ochtendzon, een fijn gesprek, een goede dag zonder gehaast. Acceptatie haalt de ruis weg. Wat overblijft is overzicht, keuzevrijheid en het vermogen om te genieten, ook als niet alles meezit.
Spanje als tweede adem
Samen met zijn vrouw Wendy vond Hans in Marbella een ritme dat past bij deze levensfase. Het mildere klimaat en het rustige tempo brengen letterlijk lucht. Minder verplichtingen, meer vrijheid: precies wat hij nodig heeft om goed te blijven functioneren.
Spanje voelt als thuiskomen en als vooruit kijken tegelijk. Het stel noemt het een van hun mooiste periodes samen en ziet een terugkeer naar Nederland niet snel gebeuren. Marbella is geen toevlucht, maar een bewuste, liefdevolle keuze.
Een huiskamergesprek op televisie
Onlangs bezochten Frans Bauer en Mariska Bauer hem in Spanje voor een tv-uitzending. Geen steriele studio, wel een persoonlijk gesprek aan huis. Dat leverde geen spektakel op, maar iets veel waardevollers: een openhartig portret zonder haast en zonder franje.
In die sfeer kon Hans vertellen over zijn gezondheid, zijn keuzes en zijn focus op het hier en nu. Het was precies de setting waarin zijn nuchterheid en warmte samenkwamen: dichtbij, eerlijk en met aandacht voor wat ertoe doet.
In beweging blijven, letterlijk en figuurlijk
Stilzitten is voor Hans geen optie. Beweging, al is het bescheiden, helpt lijf en hoofd. Het houdt ritme in de dag en geeft een gevoel van regie. Je voelt: ik doe iets, ik kan iets, ik leef niet op de pauzeknop.
Die activiteit hoeft niet groot te zijn. Een wandeling, een klusje, wat oefenen of plannen maken voor morgen. Het gaat om de beweging zelf. Die voorkomt dat de ziekte het tempo dicteert en voedt het vertrouwen dat er altijd iets kan.
Kijken naar wat er wél is
Dankbaarheid is een terugkerend thema in zijn verhaal. Niet turen naar wat ontbreekt, maar tellen wat aanwezig is: liefde, familie, een fijne plek, een nieuwe ochtend met licht. Het klinkt eenvoudig, maar het is een krachtige lens.
Wie alleen verlies ziet, raakt verbitterd. Wie ook overhoudt wat nog glanst, houdt perspectief. Dat betekent niet dat je pijn of zorgen wegwuift. Het betekent wel dat je ze niet de hoofdrol geeft als er ook bijrollen met licht zijn.
Inspiratie voor lotgenoten en naasten
Niet iedereen deelt zijn aandoeningen, bijna iedereen kent tegenslag. Daarom raakt zijn verhaal zoveel mensen. Het is geen medisch advies, maar een houding: accepteren, aanpassen, en blijven zoeken naar geluk binnen nieuwe, soms krappe, maar beweeglijke grenzen.
Die houding maakt grenzen werkbaar en dagen betekenisvol. Je hoeft niet alles groot te winnen om je goed te voelen. Kleine overwinningen, eerlijk tempo en milde humor vormen samen een fundament dat stevig genoeg is voor wisselvallig weer.
Regie houden zonder schijnvertoon
Wat Hans onderscheidt, is dat hij weigert te versmelten met zijn diagnose. Hij erkent de realiteit, maar laat die niet bepalen wie hij is. Openheid en optimisme gaan bij hem hand in hand, zonder opgeplakte positiviteit.
Kwetsbaarheid toont hij zonder dramatiek; kracht zonder borstklopperij. Dat mengsel werkt ontwapenend en geloofwaardig. Het laat zien dat je tegelijk eerlijk en hoopvol kunt zijn, en dat regie soms begint met eenvoudigweg toegeven wat is.
Conclusie: leven met grenzen, niet zonder plezier
Hans Kazàn bewijst dat gezondheid geen zwart-witschema volgt. Je kunt ziek zijn en toch vrijheid ervaren, beperkingen hebben en toch genieten. Spanje, zijn nuchtere blik en zijn focus op acceptatie vormen samen een even realistische als hoopvolle routekaart.
Zijn verhaal is geen sprookje, maar wel een uitnodiging: kijk naar wat kan, bescherm wat waardevol is en koester de dagen die meewerken. Wat raakt jou in zijn aanpak? Deel je gedachten en ervaring met ons op social media; we lezen graag mee.
Bron: trendyvandaag.nl
