Boosheid bij Joep Wennemars, bij vader Erben en in vrijwel het hele ijsstadion van Milaan. Na een chaotische wissel met de Chinees Lian Ziwen moest Joep binnen een half uur opnieuw starten voor een reskate op de 1.000 meter. Het voelde oneerlijk, gehaast en, vooral, onmenselijk strak geregeld.
Boosheid op het ijs
De herstart kwam razendsnel na de oorspronkelijke 1.000 meter, die ontspoorde toen Lian Ziwen in de binnenbocht in de weg reed. Wennemars moest uitwijken, verloor ritme en kans, en kreeg vervolgens het ‘cadeau’ van een herkansing.
Klinkt fair, maar er zat amper tijd tussen: een dikke dertig minuten. Wennemars zei dat hij ‘ontzettend kwalijk’ vond dat hij zo snel weer moest. Wie het ook beslist, ISU of IOC, het zou simpelweg niet moeten.
Regel die schuurt
De frustratie botst frontaal met de letter van de wet. In de reglementen van de Internationale Schaatsunie staat dat een reskate binnen een half uur moet plaatsvinden. Wedstrijdschema’s zijn krap, maar dat is een arbitraire, harde grens.
Coach Jac Orie vroeg om uitstel, desnoods een paar minuten. Het antwoord: geen minuut extra. Volgens Orie wisten ze dit vooraf, maar hij vindt dat je in zulke uitzonderlijke situaties ruimte moet maken voor sportieve rechtvaardigheid.
Publiek als twaalfde man
Dat gevoel leefde ook in de hal. De schaatshal klonk als een voetbalstadion: massaal boegeroep bij het uitrijden van Lian en even later een warm, opzwepend ‘Joep, Joep, Joep’ toen de Nederlander opnieuw naar de start gleed.
Publiek kan geen seconde cadeau doen, maar wel moraal. Je voelde hoe het stadion als één blok achter hem ging staan. Soms tilt zo’n golf je, soms is de tank gewoon leeg; dit keer het laatste.
Flashback naar de vrouwenrace
Opvallend genoeg was het al twee dagen eerder gekkenhuis op dezelfde 1.000 meter, bij de vrouwen. Met camera’s op Jutta Leerdam, Femke Kok én influencer Jake Paul voelde het als topsport plus realityshow in de catacomben.
Woensdag herhaalde dat decor zich: journalisten renden, ploegen zochten verklaringen, emoties gierden. De context maakt duidelijk hoe uitzonderlijk de situatie rond Wennemars was, en hoeveel druk en ruis er om één enkele herstart heen kan hangen.
Wat de winnaarscamp zegt
Ook het kamp van winnaar Jordan Stolz keek mee. Coach Bob Corby hoorde direct dat er een herkansing kwam en zei na afloop dat zelfs Stolz in een half uur niet zó had kunnen pieken. Dat is topsportfysiologie, geen zwaktebod.
Corby voegde eraan toe dat Wennemars zonder die obstructie onderweg gewoon had meegedaan om het podium. Een eerlijke inschatting, én een ongelukkig compliment: je kunt er weinig mee als je net een medaille door je vingers voelt glippen.
Analyse van de kenners
Analist Mark Tuitert zei het nuchter: alles boven de 500 meter is kansloos als je meteen weer moet. Zeker aan het einde van een programma, wanneer vermoeidheid optelt. Het lichaam vraagt herstel, anders rijd je simpelweg tegen je eigen grenzen.
Iedereen kent de regel, benadrukte hij, maar dat maakt haar nog niet heilig. Een half uur is logistiek handig, sportief discutabel. Als sport wil je voorkomen dat het toeval van timing zwaarder weegt dan pure snelheid en kunde.
Respect uit het peloton
Kjeld Nuis, zesde in de uitslag, keek met bewondering naar die tweede race van de 23-jarige. Hij noemde Wennemars een dappere strijder, iemand die tóch gaat. Alleen: dapperheid betaalt geen medailles als de omstandigheden je sloopwerk aandoen.
Voor de sport is het pijnlijk, voor het publiek frustrerend, voor de atleet intens wrang. Nuis’ woorden raakten precies die snaar: respect enorm, opbrengst nul. Het verhaal past in die lange rij onrechtvaardige momenten die topsport soms onverbiddelijk maakt.
Excuses uit het Chinese kamp
Jan Bos, bondscoach van China en daarmee ook coach van Lian, klonk schuldbewust. ‘Het is zijn fout,’ zei hij, maar benadrukte dat het niet expres ging. Hij weet als oud-topper hoe naar zo’n situatie is voor iedereen.
Volgens Bos gebeurt dit vaker in wereldbekers, alleen branden daar zelden zóveel lampen op. Dat is waar, en toch voelt dit anders. Olympisch of niet: juist op dit toneel wil je dat regels recht doen aan het gevecht.
Mentaal en fysiek herstel
Tuitert ziet vooral een mentale opdonder. Fysiek, zegt hij, is zo’n extra kilometer binnen een dag verteerd. Belangrijker is rust vinden in het hoofd: accepteren, bijslijpen, doorgaan. Want de 1.500 en 500 meter wachten alweer om de hoek.
Donderdag staat de 1.500 meter op het menu, zaterdag de 500. Als Wennemars de teleurstelling kan kanaliseren, kan juist die opgekropte energie iets moois opleveren. Maar dan wel met voldoende lucht, niet met een stopwatch in de rug.
Wat dit betekent voor de sport
De vraag die blijft hangen: moet die dertigminutenregel op de schop? Niemand wil eindeloze uitloop, maar er is een middenweg denkbaar. Geef jurypanels ruimte om, bij evidente hinder, de herstart later op de avond te plannen.
Zo win je weinig tijd en veel rechtvaardigheid. Schaatsen draait om snelheid, techniek en koelbloedigheid, niet om wie het beste herstelt van bestuurlijke haast. Tot die discussie is gevoerd, blijft dit soort naschokken aan het sportieve geweten knagen.
Wat vind jij: moet de ISU flexibeler omgaan met herkansingen na hinder? Laat het ons weten op onze socials — we lezen mee en praten graag verder!
Bron: nos.nl
