Jarenlang zweeg Simon Keizer over een nacht die zich in zijn lijf had vastgezet. De Volendamse nieuwjaarsbrand was een bladzijde die hij niet durfde om te slaan, laat staan hardop te lezen. Tot tijdens zijn theatertour iets kantelde: hij voelde dat het moment daar was om te spreken. Wat hij op het podium voorzichtig openvouwde, groeide uit tot een luisterboek: Wat moed dat moet. Niet om sensationeel terug te kijken, maar om eindelijk lucht te geven aan wat te lang was ingehouden, en daarmee misschien ook anderen ruimte te gunnen.
Het gesprek dat hij lang uit de weg ging
Simon beschrijft hoe woorden jarenlang vastzaten achter zijn ribben. In Volendam, waar iedereen elkaar kent en veel werd verzwegen, was zwijgen soms eenvoudiger dan voelen. Toch hoorde hij tijdens de theatertour ineens een innerlijke stem die zei: nu is het tijd. Die stem negeren voelde onmogelijk.
Hij stapte op het podium, keek het publiek in en vertelde voor het eerst over die nacht. De zaal reageerde warm, betrokken, bijna opgelucht. Niet met nieuwsgierigheid naar details, maar met herkenning voor het zwijgen. Dat gaf hem het duwtje: dit verhaal moest verder reizen.
De nacht die Volendam tekende
Oud en nieuw, vuur, rook en paniek: de Volendamse nieuwjaarsbrand liet diepe sporen na. Simon en zijn muzikale partner Nick waren die nacht aanwezig. De klap werkte nog jaren door, niet alleen in littekens en rouw, maar ook in een hardnekkig stilzwijgen.
In het dorp werd er nauwelijks over gesproken, alsof het verleden de adem afsneed. Voor Simon werd die stilte regime, bijna een tweede natuur. Maar weggestopte gevoelens verdwijnen niet; ze verplaatsen zich, worden zwaarder en duiken op op momenten dat je ze het minst verwacht.
Waarom het nu wél verteld werd
De 25e herdenking kwam dichterbij en met die mijlpaal groeide de drang om woorden te vinden. Toen Simon het onderwerp voorzichtig in zijn voorstelling aansneed, voelde hij direct: deze openheid verbindt. Niet het trauma staat centraal, maar de mens daarachter.
Publieksreacties waren warm, soms schoorvoetend, soms uitbundig. Mensen zeiden: dank je dat je dit zegt. Het gaf Simon het vertrouwen om zijn verhaal vast te leggen, voor wie het nodig heeft en wanneer het uitkomt. Zo ontstond het plan voor een luisterboek.
De stap naar een luisterboek
Een traditioneel boek bleek niet haalbaar op korte termijn, maar een luisterboek voelde juist. Zijn eigen stem, zijn eigen tempo, zonder haast of ruis. Het beginpunt was helder: de brand. De rest ontvouwde zich al vertellend, laag voor laag.
Wat begon als een afgebakend hoofdstuk veranderde in een levensverhaal. Herinneringen bleken schakels van dezelfde ketting: verlies, vriendschap, twijfel, vaderschap. In audio kon hij ademen tussen de zinnen door. Precies die ruimte had het verhaal nodig, en hij ook.
Vader worden en niets voelen
Acht jaar geleden werd hij vader. Je verwacht vuurwerk in je borstkas, maar bij Simon bleef het stil. Dat verwarde hem en schaamte sloop naar binnen. Hoe kon dit bij zo’n groot moment? Was er iets mis met hem?
Die stilte werd een spiegel. Hij besloot te onderzoeken waar het gevoel was gebleven. Het antwoord lag niet bij zijn kinderen, maar bij hemzelf. Iets in hem had de volumeknop van emoties ooit omlaag gedraaid, en vergeten hem weer te verhogen.
Wat therapie aan het licht bracht
In gesprekken en therapie ontdekte hij een bekende maar pijnlijke waarheid: afstompen helpt je door moeilijke tijden, maar kost je later tederheid. Onder de mottenballen van zijn zwijgen lagen jeugdherinneringen, schrikreacties, onaffe rouw en schuldgevoel dat niemand vroeg.
Stukje bij beetje durfde hij die dozen open te maken. Niet heldhaftig, wel eerlijk. Hij leerde dat moed niet schreeuwt; moed is blijven zitten waar het schuurt. Of zoals de titel zegt: “Wat moed dat moet.” En precies dat deed hij.
Jaren met Nick en de tol van succes
Met Nick stond hij jarenlang in het oog van de storm. Nick & Simon werden groter dan hun eigen schaduw. Succes is schitterend, maar ook vermoeiend: hotels, camera’s, verwachtingen, agenda’s die geen nee dulden. De tol bleef vaak onzichtbaar.
Juist daarom was Nick degene die hem het best begreep. Eén blik was genoeg; ze zaten in hetzelfde vliegtuig, met dezelfde turbulentie. Die jaren brachten dankbaarheid en vriendschap, maar ook vragen. Waar ben ik als het applaus wegsterft, en wat blijft er over?
Los van het duo, zoeken naar eigen stem
Drie jaar geleden kozen ze ieder hun eigen pad. Geen drama, eerder een volwassen afscheid van een tijdperk. Nick richtte zich op zijn solocarrière, Simon zocht een route die meer ruimte liet voor wie hij inmiddels geworden was.
Ze zien elkaar nog bij gezamenlijke vrienden en bijzondere momenten, verder bouwt ieder eigen ritme. Dat voelt niet als verlies, maar als logisch vervolg. Zoals je een deur sluit zonder spijt, omdat je weet dat erachter niet leegte ligt, maar een andere kamer.
Muziek die dichterbij komt
Alleen schrijven veranderde de muziek. Vroeger dacht hij onbewust: voelt Nick dit ook? Zo niet, dan schoof hij zinnen op, maakte ze algemener. Nu hoeft dat niet. Zijn album Ruimte klinkt zoals de titel belooft: open, persoonlijk, ongefilterd.
De liedjes gaan over vaderschap, liefde, verlies en hoop. Niet groter dan het leven, juist precies groot genoeg. Zachter soms, eerlijker vooral. Je hoort iemand die zijn eigen kompas terugvond, en daarmee de moed om te blijven waar het stil is.
Delen om ruimte te maken
Met Wat moed dat moet wil Simon niet enkel vertellen, maar uitnodigen. Kwetsbaarheid is geen zwaktebod; het is een deurklink. Door te spreken ontstaat plek voor andermans verhaal. Je hoeft geen perfect einde te hebben om zinvol te beginnen.
Het luisterboek is sinds 30 december te horen bij Storytel. Geen maskers, geen opsmuk, alleen een stem die teruggekeerd is. Niet om medelijden te vragen, maar om los te laten. Wie luistert, mag ook even stilstaan bij het eigen verleden.
Wat dit betekent voor wie luistert
Misschien herken je die dichte lade in jezelf: de map met uitgestelde gesprekken, onaffe zinnen, foto’s die je liever overslaat. Simons verhaal is geen handboek, wel een aanmoediging. Kleine stappen zijn ook stappen; zachter kijken is óók beweging.
En als spreken nog te groot voelt, begin dan met luisteren. Iemand anders horen twijfelen kan wonderen doen voor je eigen moed. Soms heb je niet meer nodig dan een zin die blijft hangen, en een ademteug extra.
Een plek geven, niet wegpoetsen
Herdenken is nooit alleen terugkijken; het is ook erkennen wat blijft meereizen. De Volendamse brand is deel van Simons verhaal, maar definieert hem niet. Door dat onderscheid hardop te maken, wordt rouw minder muur en meer raam met uitzicht.
Zo werkt het vaak met pijn: niet laten verdwijnen, wel een plek geven. In muziek, in gesprekken, in stiltes die je durft te laten vallen. Precies daar, tussen woorden en adem, kan iets zachts terugkeren dat je dacht kwijt te zijn.
Benieuwd hoe jij hiernaar kijkt? Deel je gedachten op onze sociale media: wat raakt je, waar herken je jezelf, welke vraag blijf je meedragen? We lezen graag mee en reageren waar we kunnen.
Bron: infovandaag.nl
