Geert Wilders vierde op X een opmerkelijke overwinning: volgens de nieuwste peiling van Maurice de Hond is de PVV, ondanks de interne scheuring en het vertrek van zeven Kamerleden, geen zetel kwijt. Klopt, maar de verklaring is minder triomfantelijk.
De partij lijkt teruggebracht tot haar kernpubliek: loyale kiezers die vooral op de leider stemmen, niet op een organisatie. Daardoor blijft de teller staan. Intussen merken de afsplitsers dat naamsbekendheid nauwelijks meeverhuist zodra je het moederlogo verlaat.
Wilders juicht, maar waarom blijft het stil in de peilingen
Wilders vatte het samen met “Mensen zijn niet gek” en “Heb er zin in!”. Zijn frame: de PVV doorstaat elke storm. Feit is echter dat peilingen vooral laten zien dat er weinig meer te verliezen valt voor de partij.
Na eerdere pieken is de lucht uit de ballon. De strategische stemmer is vertrokken, de twijfelaar eveneens. Over zijn blijft een hechte achterban die zelden wisselt, ook niet als de fractie scheurt of kopstukken elkaar openlijk bekritiseren.
De harde kern houdt stand
Die ‘harde kern’ schommelt rond zeventien zetels, precies waar de PVV nu vaak op uitkomt. Het zijn kiezers die zich primair identificeren met Wilders’ persoon en toon. Programma’s, lijsten en interne verhoudingen wegen beduidend minder zwaar in hun keuze.
Dat verklaart waarom een geruchtmakende breuk nauwelijks rimpels veroorzaakt in de grafieken. Je kunt niet van de vloer vallen. Waar de rek eruit is aan de bovenkant, staat de bodem stevig verankerd in loyaliteit en herkenbare, harde standpunten.
De prijs van een eenmanspartij
Een partij die om één figuur draait, wint aan wendbaarheid, maar verliest aan schaal. Besluiten gaan snel, boodschappen zijn eenduidig, campagnes persoonlijk. Tegelijkertijd blijft alles leunen op dezelfde schouders, waardoor verbreding, kweekvijvers en opvolging structureel ingewikkelder worden.
In die context is een afsplitsing geen aardbeving maar een personeelswisseling. De merknaam blijft overeind, de stemintenties blijven waar ze waren. Kiezers die op de kapitein stemmen, stappen niet plots over naar matrozen die een eigen sloep beginnen.
De scheuring in perspectief
Gidi Markuszower en enkele collega’s kozen voor de uitgang, officieel uit onvrede over koers en interne verhoudingen. In de Haagse wandelgangen werd het nieuws groot, op talkshows eveneens. Maar in cijfers was het effect nagenoeg onmeetbaar: wijzers bewogen niet.
Dat steekt voor wie vertrekt met het idee iets los te maken. Politieke relevantie vraagt naast overtuiging vooral bereik en organisatie. Zonder herkenbaar platform blijkt het moeilijk om aandacht vast te houden, laat staan om kiezers daadwerkelijk mee te nemen.
De illusie van de afsplitsers
Veel afsplitsers overschatten hun eigen gewicht. In de PVV stonden ze op de lijst dankzij de leider en zijn campagne. Buiten die schaduw blijkt het podium kleiner, de microfoon zachter en de agenda aanzienlijk lastiger te bepalen of te vullen.
Wie hoopt dat kiezers automatisch volgen, botst op de realiteit van merkwaarde. Je kunt inhoudelijk gelijk hebben, maar zonder vlag, grond en vrijwilligersapparaat is het lastig marcheren. Dat zien we vaker bij splinters: rumoer, weinig duurzame beweging in de peilingen.
Naam en bekendheid tellen
Politieke communicatie draait om herkenbaarheid. In stelsels met lijsten en fracties valt dat vaak samen met één gezicht. Bij de PVV is dat Wilders; hij is het merk, de boodschap en de belofte. Zonder dat herkenningspunt valt veel weg.
Dat wil niet zeggen dat personen onbelangrijk zijn, maar dat timing, thema’s en organisatie minstens zo zwaar wegen. Je ziet het bij BBB en FVD: leiderschap trekt, maar zonder stabiele structuur en duidelijke positie glijdt steun net zo makkelijk weg.
Peilingen zijn geen verkiezingen
Peilingen meten sentimenten op een momentopname. Ze geven richting, geen uitslag. Toch leggen ze patronen bloot: langdurige daling bij brede partijen, consolidatie bij nichepartijen, en een base die nauwelijks reageert op incidenten wanneer het leiderschap centraal staat.
De komende weken kan media-aandacht kleine golfjes veroorzaken, maar het fundament verandert pas met nieuwe gebeurtenissen: crises, campagnes, of een strategische herpositionering. Tot die tijd blijft ‘stabiel’ vooral betekenen dat de vaste achterban blijft doen wat zij altijd al deed.
Wat dit zegt over de kiezer
De PVV-kiezer is minder gevoelig voor interne drama’s dan voor thema’s: migratie, veiligheid, kosten, en een afkeer van bestuurlijke drukte. Wie die agenda helder bedient, oogst loyaliteit. Dat is de kern van het huidige evenwicht in de peilingen.
Voor afsplitsers betekent het dat onderscheid niet zit in personele ruzies, maar in inhoud, discipline en bereik. Voor Wilders betekent het dat zijn persoonlijke geloofwaardigheid bepalend blijft, zolang hij de thema’s die zijn achterban drijven consequent prioriteert en zichtbaar agendeert.
De verdampte premierbonus
Een jaar geleden lonkte macht. De PVV profiteerde van momentum, een brede proteststem en de suggestie van bestuurlijke verantwoordelijkheid. Die ‘premierbonus’ doofde na formatieperikelen en interne spanningen. Wat resteert, is de solide kern die in de oppositiestand moeiteloos overeind blijft.
Zonder uitzicht op regeringsdeelname is het moeilijk om aan te haken bij kiezers die pragmatiek boven protest zetten. Daar ligt de uitdaging: verbreden zonder de eigen identiteit te verdunnen. Een delicaat evenwicht waarbij kleine verschuivingen grote effecten kunnen hebben.
Strategie richting volgende stemming
Voor de PVV lijkt de korte termijn helder: eigen achterban mobiliseren, thema’s claimen en het contrast scherp houden. Elke dag die niet over interne perikelen gaat, is winst. In die rust zijn politici doorgaans op hun best én meest overtuigend.
Voor de afsplitsers is er maar één route: onderscheiden op inhoud, bewijzen in dossiers, en geduld hebben. Als er al ruimte is, zal die langzaam groeien via dossiersucces, mediaoptredens en onmiskenbare meerwaarde in debatten. Anders dooft het vlammetje vanzelf.
Wat de kamer eraan heeft
Voor de Tweede Kamer betekent dit meer versnippering en ingewikkelder meerderheden. Een kleinere PVV-fractie plus een nieuwe splinter geeft extra spreektijd, moties en amendementen, maar zelden extra stabiliteit. Het regeerbaar maken van complexe dossiers wordt er zelden eenvoudiger op.
Tegelijk kan scherpe oppositie ook kwaliteit brengen: betere controle, heldere alternatieven en meer aandacht voor vergeten onderwerpen. De vraag is of fracties die rol duurzaam kunnen invullen. Dat vergt voorbereiding, focus en samenwerking, met partijen waarmee je fel oneens bent.
Hoe dit verhaal verder kan lopen
Drie scenario’s dienen zich aan. De splinter ebt weg of sluit zich aan bij een verwante fractie. Wilders hervindt momentum via een thema of een crisis. Of alles blijft zoals het is, met peilingen die nauwelijks trillen op het scherm.
Wat we weten: de kiezer is niet gek, maar ook niet snel te verleiden. Stabiliteit in de peilingen betekent niet stilstand in de politiek, wel hard werken voor elke zetel. Wat vind jij? Praat met ons mee op sociale media.
Bron: dagelijksestandaard.nl
