Roxeanne Hazes laat openhartig zien hoe het is om moeder te zijn en tegelijk worstelen met angstige gedachten. In de podcast ADHAZES vertelt ze over de momenten dat haar zorgen haar overspoelen, vooral als het gaat om haar zoon Fender Hazes.
Al van jongs af aan worstelt Roxeanne met angstige gedachten, maar sinds ze zelf moeder is, hebben die angsten vooral betrekking op haar gezin. Ze zegt: „Het is heel gek. Ik heb het niet zo naar mezelf, maar ik heb het zó naar mijn gezin. En laatst had ik dat ineens heel erg met jou. Ik ben altijd bang dat er iets met jullie gebeurt.” Haar woorden laten zien hoe intens de verantwoordelijkheid voor haar kind op haar drukt.
Angstige scenario’s
Hoewel Roxeanne zichzelf geen hypochonder noemt, erkent ze dat haar gedachten soms met haar op de loop gaan. Vooral wanneer het om Fender gaat, kan ze zich de meest extreme situaties voorstellen. „Ik vraag echt de bevestiging aan mensen: als we neerstorten zijn we toch wel allemaal dood? Ik zou het vreselijk vinden als Fender het als enige van ons overleeft en ons dan zo ziet liggen. Daar kom je niet meer overheen,” deelt ze.
Deze kwetsbaarheid laat zien hoe diep de band tussen moeder en kind is en hoe eenzaamheid in zulke scenario’s intens kan voelen. Het zijn geen gedachten die ze makkelijk van zich afschudt, en het constant herhalen van zulke doemscenario’s kan emotioneel zwaar zijn.
Samen praten helpt
Gelukkig is Roxeanne niet de enige die met deze angsten worstelt. Haar broer, André Hazes, blijkt net zo gevoelig voor zorgen over hun kinderen. In de podcast legt ze uit dat ze regelmatig samen over deze angsten praten. „Wij kunnen er best goed met elkaar over praten dat wij heel erg bang zijn voor de dood van onze kinderen. Wij kunnen ’s nachts wakker liggen, doem-scenario’s bedenken, echt vreselijk,” vertelt ze.
Door deze gesprekken kunnen ze elkaar steunen en herkennen ze dat ze niet alleen staan in hun gevoelens. Het delen van angsten kan helpen om het draaglijker te maken, al verdwijnen de zorgen niet volledig.
Verschil in coping-stijlen
Opvallend is dat haar verloofde, Erik Zwennes, op een heel andere manier met dit soort angsten omgaat. Terwijl Roxeanne en André soms blijven malen over mogelijke tragedies, lijkt Erik zich daar veel minder druk over te maken. Roxeanne merkt dat op en zegt: „Ik merk dat Erik dat echt niet heeft, hij leeft zoals een normaal mens hoort te leven. Ik kan er met jou altijd wel goed over praten.”
Dit contrast laat zien dat iedereen een andere manier heeft om met angst en zorgen om te gaan. Voor Roxeanne is praten met familie een belangrijke manier om met die gevoelens om te gaan, terwijl anderen er minder door worden beïnvloed.
Het leven als moeder
De openheid van Roxeanne benadrukt hoe intens het ouderschap kan zijn, zeker voor iemand die van nature gevoelig is. Haar angsten zijn niet constant verlammend, maar komen op momenten van onzekerheid of bij confrontatie met mogelijke gevaren naar voren.
Ze illustreert hoe liefde voor je kind soms samengaat met een constante staat van alertheid. De bescherming van haar zoon staat centraal, maar het heeft ook een emotionele tol. Wakker liggen, over scenario’s nadenken en emoties delen met een vertrouwd persoon helpt, maar lost de angsten niet volledig op.
Samen sterker
Wat duidelijk naar voren komt, is dat Roxeanne steun vindt in de band met haar broer. Door samen te praten over hun angsten, kunnen ze elkaar begrijpen en relativeren. Het laat zien hoe belangrijk familie en open communicatie zijn bij het omgaan met moeilijke emoties en het ouderschap.
Hoewel haar gevoelens soms overweldigend zijn, zoekt Roxeanne manieren om er mee om te gaan. Ze erkent haar angsten, deelt ze met mensen die ze vertrouwt en probeert tegelijkertijd een stabiele omgeving voor haar gezin te creëren.
Conclusie
Roxeanne Hazes biedt een eerlijk en herkenbaar inkijkje in het leven van een ouder die worstelt met angstige gedachten. Haar openheid over de zorgen om haar zoon Fender laat zien dat moederliefde gepaard kan gaan met intense emoties en nachten van piekeren.
Het contrast tussen haar gevoeligheid en de nuchtere houding van haar verloofde benadrukt dat er verschillende manieren zijn om met angst om te gaan. Voor Roxeanne helpt praten met familie en het delen van gevoelens om steun te vinden en het gevoel van isolatie te verminderen.
Uiteindelijk toont haar verhaal hoe het ouderschap naast vreugde ook verantwoordelijkheden en zorgen met zich meebrengt. Door open te zijn over deze gevoelens, laat Roxeanne zien dat het oké is om kwetsbaar te zijn en dat steun van familie en dierbaren van onschatbare waarde is.
