Fit blijven is voor Marijke Helwegen al jaren een vanzelfsprekendheid. De 77-jarige icoon staat bekend om haar strakke discipline, dagelijkse wandelingen en energieke uitstraling. Afgelopen week sloeg het noodlot toe tijdens zo’n routine, met een val die veel veranderde.
Een alledaagse routine met een nare wending
Zoals zo vaak trok Marijke aan het einde van de middag haar jas aan voor een rondje. Het was rond half zes, de schemer viel in, en het tempo lag hoog. Een uitstekende stoeptegel maakte daar abrupt een einde aan.
Ze struikelde, verloor haar evenwicht en kwam ruim een meter verderop neer. Het ging zó snel dat er geen reflex meer aan te pas kwam. In één klap veranderde een gezonde gewoonte in een pijnlijk en angstig moment.
De schrik en de eenzaamheid na de val
Tijdens de val schoot één gedachte direct naar de voorgrond: haar gezicht en tanden. Jaren werkten ze samen aan dat herkenbare gezicht; beschadiging zou hartverscheurend zijn. Wonder boven wonder bleef haar gezicht ongedeerd, maar de schrik kwam hard binnen.
Er was niemand in de buurt om meteen te helpen. Marijke lag vier tot vijf minuten op de grond, versuft en verbouwereerd, voor ze overeind kon komen. Dat gevoel van machteloosheid bleef hangen en zette alles in een vreemd perspectief.
De medische diagnose en de impact op haar hand
In het ziekenhuis kwam de duidelijke conclusie: een gebroken botje in haar rechterhand. Geen dramatisch letsel voor een ander, maar voor een rechtshandige als Marijke een forse klap. Ze moet zeven weken in het gips, met alle praktische gevolgen vandien.
Schrijven, typen, een kopje vastpakken, de rits dichtdoen: ineens wordt alles een kleine hindernisbaan. Make-up aanbrengen gaat niet zoals ze gewend is, achter de computer kost alles meer tijd, en niets voelt nog echt vanzelfsprekend.
Dagelijks leven op zijn kop
Dat is slikken voor iemand die houdt van onafhankelijkheid en tempo. Een leven dat normaal zo efficiënt loopt, verandert plots in stapjes en omwegen. Het vraagt geduld, creativiteit en soms simpelweg accepteren dat morgen beter gaat dan vandaag.
Marijke kan veel, maar links blijft links. De kleinste handelingen worden proefwerkjes: een knoop dichtdoen, een glas inschenken, een berichtje tikken. Het dwingt tot vertragen, iets waar ze normaal niet om bekendstaat, en precies daar zit de uitdaging.
De steun thuis en leren hulp te vragen
Gelukkig staat haar man Harry naast haar, letterlijk en figuurlijk. Hij helpt met de dingen die nu onhandig of onmogelijk zijn. Marijke noemt hem met een glimlach haar rechterhand, en die bijnaam voelt deze weken opvallend toepasselijk.
Tegelijk is het confronterend om afhankelijk te zijn. Wie gewend is het tempo te bepalen, moet nu om hulp vragen en wachten. Dat is geen zwakte, eerder een vaardigheid. Marijke oefent dagelijks in loslaten, vertrouwen en streng zijn voor zichzelf.
Kritiek uit de omgeving en eigen reflectie
De reacties na het ongeluk waren betrokken, maar soms ook scherp. Waarom zo hard lopen in het donker? Waarom die avondkilometers aanhouden? Die vragen doen pijn, en toch begrijpt ze ze. Achteraf noemt ze haar aanpak onverstandig en te risicovol.
Ze wilde koste wat kost die 8.000 tot 10.000 stappen halen, liefst in een stevig tempo. Ambitie is mooi, zegt ze nu, maar gezondheid is geen wedstrijd. De boodschap aan zichzelf: bewegen ja, maar met licht, alertheid en marge.
Veiligheid boven stappen: lessen voor avondwandelaars
Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeker bij schemer en slecht zicht. Uitstekende tegels, hoogteverschillen, bladeren, losliggende steentjes: het is snel overzien. Een zaklamp, reflectie, rustiger tempo en bekende routes maken ’s avonds écht het verschil.
Ook handig: laat thuis weten welke route je loopt, zet het geluid van je telefoon hoorbaar, en kies desnoods voor een rondje overdag. Bewegen blijft belangrijk, maar veiligheid verdient altijd prioriteit. Dat is geen angst, maar verstandig plannen.
Toch één publiek moment: de rode loper
Ondanks alles maakt Marijke één uitzondering. Ze staat maandag op de première van Ons pap wil bij de revue, een afspraak die ze wil nakomen. Met mitella, rustiger tempo en een scherp luisterend oor naar wat haar lichaam aangeeft.
Geen overdadige glamour deze keer, maar wel zichtbaar doorzettingsvermogen. Juist door er te zijn, wil ze laten zien dat je je niet volledig door tegenslag hoeft te laten tegenhouden, zolang je keuzes maakt die herstel niet in de weg zitten.
Een waarschuwing voor ons allemaal
Het verhaal van Marijke is geen uitzondering, maar een herkenbare waarschuwing. Ook wie fit is, blijft kwetsbaar. Zeker bij minder licht kan één verkeerde stap verstrekkende gevolgen hebben. Dat benoemen is niet dramatisch, het is simpelweg eerlijk.
Daarom deelt ze haar ervaring openhartig, inclusief de fouten en de twijfel. Als iemand erdoor besluit een hoofdlamp mee te nemen, het tempo iets te verlagen of een route te vermijden, dan is deze pijnlijke les voor iets goeds geweest.
Vooruitkijken: herstel, geduld en veerkracht
De komende weken staan in het teken van gips, fysiotherapie waar nodig en vooral rust. Marijke wil verstandig opbouwen, de signalen van haar lichaam serieus nemen en gaandeweg weer zelfstandigheid terugpakken. Niet stoer doen, maar slim herstellen, stap voor stap.
Ze kijkt alvast vooruit naar het moment dat de mitella af mag en de gipszaag klaarstaat. Tot die tijd blijft haar motto helder: fit blijven is belangrijk, maar veiligheid belangrijker. Deel gerust je eigen tips en ervaringen op onze socials.
Bron: infovandaag.nl
