De Russische president Vladimir Poetin is uitgenodigd om toe te treden tot een nieuwe vredesraad voor Gaza, een initiatief van de Amerikaanse president Donald Trump. Het Kremlin bevestigt de uitnodiging en zegt het voorstel op dit moment zorgvuldig te bestuderen.
Ook de Belarussische leider Aleksandr Loekasjenko ontving een uitnodiging, meldt het staatsbureau Belta. Volgens het Belarussische ministerie van Buitenlandse Zaken is het voorstel aan de president voorgelegd en positief ontvangen, al blijft het onduidelijk welke vervolgstappen daarop volgen.
Uitnodiging aan poetin en loekasjenko
De uitnodigingen aan Poetin en Loekasjenko springen in het oog, omdat beide leiders internationaal omstreden zijn en geregeld botsen met het Westen. Toch lijken ze op de lijst te staan van Trumps ambitieuze ‘Board of Peace’.
Volgens het Kremlin is er nog geen definitieve beslissing genomen. Eerst wil Moskou duidelijkheid over het mandaat, de samenstelling en de spelregels van de raad. Belarus houdt de kaarten eveneens tegen de borst en wacht verdere details af.
Wie er nog meer op de lijst staan
Naast Poetin en Loekasjenko zijn volgens diverse berichten meer internationale zwaargewichten benaderd. Onder hen de Hongaarse premier Viktor Orbán, de Jordaanse koning Abdullah, de Argentijnse president Javier Milei en de Turkse president Recep Tayyip Erdogan.
Ook de Poolse president Karol Nawrocki wordt genoemd. De mix van democratische en autoritaire leiders maakt duidelijk dat Trump inzet op een breed, geopolitiek spectrum. Dat kan de slagkracht vergroten, maar tegelijk de onderlinge consensus bemoeilijken.
Wat de raad precies moet doen
De raad zou moeten toezien op de reconstructie en het bestuur van de Gazastrook, die zwaar is getroffen door de oorlog. Het gaat dan om wederopbouw, basale infrastructuur, hulpverlening en mogelijk een rol in het tijdelijke civiele bestuur.
Opvallend: in een conceptversie van het handvest, ingezien door The New York Times, zou ‘Gaza’ niet expliciet worden genoemd. Dat kan duiden op een ruimer, wereldwijd mandaat, maar schept ook vragen over focus en legitimiteit.
Een ambitieuze ‘board of peace’
Trump beschreef de raad op sociale media als “de grootste en meest prestigieuze raad die ooit is samengesteld, op welk moment en welke plaats dan ook”. Daarmee zet hij hoog in en positioneert hij het initiatief als een prestigeproject.
De toon verraadt ambitie, maar ook een zekere marketingdrive. Een breed gezelschap met uiteenlopende belangen bijeenbrengen is één ding; het vertalen naar concrete, gecoördineerde acties in een conflictgebied is een tweede.
Betalen voor een stoel aan tafel
Volgens verschillende berichten zouden landen kunnen betalen voor een permanent lidmaatschap, met een prijskaartje dat oploopt tot 1 miljard dollar. Dat roept onmiddellijk vragen op over beïnvloeding, toegang en de onafhankelijkheid van besluitvorming.
Ondersteuners zullen zeggen dat financiële bijdragen noodzakelijk zijn om grootschalige wederopbouw te financieren. Critici vrezen een ‘pay-to-play’-model, waarbij rijke staten meer gewicht krijgen dan hun verantwoordelijkheid of expertise rechtvaardigt.
Reacties uit moskou en minsk
Uit Moskou klinkt voorzichtige diplomatie. Rusland zegt het voorstel te analyseren en benadrukt dat elk initiatief voor vrede beoordeeld wordt op effectiviteit en respect voor internationaal recht. Tegelijkertijd past deelname in Moskou’s streven naar invloed in het Midden-Oosten.
Belarus toont zich ontvankelijk, maar zwijgzaam over details. Voor Loekasjenko kan zichtbaarheid in een internationale raad status opleveren. De vraag is of Minsk, afgezien van symboliek, daadwerkelijk middelen of expertise kan inbrengen.
Trump positioneert zich op het wereldtoneel
Met dit voorstel presenteert Trump zich als ondernemer-diplomaat: minder VN-proces, meer ‘deal making’. Voorstanders zien frisse energie en snelle besluitvorming. Tegenstanders vrezen parallelle structuren die bestaande afspraken en instituties ondermijnen.
Het initiatief valt samen met diplomatieke dynamiek rond Gaza, waar regionale en internationale spelers elkaar zoeken. Een nieuwe raad zou die druk kunnen opvoeren, maar ook spanningen vergroten als rollen en mandaten niet helder zijn afgebakend.
Hoe deze raad zich verhoudt tot de vn
De Verenigde Naties hebben formele structuren voor wederopbouw en humanitaire hulp. Een losstaande raad kan aanvullend zijn, mits duidelijk afgebakend en afgestemd met VN-organisaties, ngo’s en lokale autoriteiten in de Palestijnse gebieden.
Zonder afstemming dreigt fragmentatie: parallelle geldstromen, overlappende projecten en onnodige bureaucratie. Succes staat of valt met coördinatie, transparantie en het serieus betrekken van partijen ter plaatse, inclusief Palestijnse vertegenwoordigers en buurlanden.
De situatie in gaza en de wederopbouw
Gaza kampt met verwoeste infrastructuur: elektriciteit, water, ziekenhuizen, scholen en woningen. Wederopbouw vraagt miljarden, jaren aan inzet en betrouwbare veiligheidsgaranties. Zonder stabiele omgeving lopen projecten vast of worden ze opnieuw beschadigd.
Daarnaast is bestuur cruciaal. Wie beslist over welke aanbestedingen, welke partners en welke prioriteiten? Een raad met macht zonder lokale inbedding werkt zelden. Lokale expertise en draagvlak zijn randvoorwaarden om blijvende vooruitgang te boeken.
Wat bondgenoten en critici kunnen vrezen
Bondgenoten van de Verenigde Staten zullen willen weten hoe de raad omgaat met mensenrechten, transparantie en toezicht. Ook zal worden gekeken naar evenwichtige vertegenwoordiging, zodat niet één geopolitiek blok de agenda domineert.
Critici kunnen aanvoeren dat een ‘betaalde’ zetel spanning oplevert met het idee van gelijke stem. Zonder solide governance, heldere auditregels en publieke verantwoording neemt het risico toe op schijn van belangenverstrengeling.
Waarom sommige landen wel oren hebben naar deelname
Voor landen als Hongarije, Turkije of Argentinië kan deelname prestige, invloed en toegang tot grote wederopbouwprojecten betekenen. Dat kan economisch lonen en diplomatiek gewicht toevoegen, zeker als de raad zichtbare resultaten boekt in Gaza.
Voor Jordanië speelt regionale stabiliteit en humanitaire verlichting. Een constructieve rol in Gaza kan druk op de regio verminderen en binnenlandse steun genereren, mits concrete verbeteringen in veiligheid en levensomstandigheden snel zichtbaar worden.
De onduidelijkheden rond het handvest
Het concept-handvest, dat volgens The New York Times is ingezien, roept vragen op: waarom wordt Gaza niet expliciet genoemd? Wil men flexibiliteit of een breder werkterrein? Onheldere doelen kunnen later tot onderlinge ruzies leiden.
Zonder heldere missie, tijdpad en meetbare resultaten is het lastig draagvlak op te bouwen. Donoren en partners willen weten waar hun geld naartoe gaat, wat de governance is en hoe wordt omgegaan met gevoelige politieke dossiers.
Wat dit kan betekenen voor diplomatie rond gaza
Als de raad erin slaagt geld, expertise en politieke wil te bundelen, kan hij een katalysator zijn voor wederopbouw. Succes vereist wel nauwe samenwerking met bestaande instellingen en duidelijke spelregels voor inkoop, toezicht en evaluatie.
Mislukt de afstemming, dan dreigt versnippering en verliest het initiatief geloofwaardigheid. Voor de bewoners van Gaza telt maar één ding: dat hulp, veiligheid en perspectief tastbaar verbeteren, niet alleen op papier, maar in straten en huizen.
Hoe het nu verder gaat
Voorlopig wachten betrokken hoofdsteden op nadere uitwerking: wie krijgt welke rol, hoe worden besluiten genomen en hoe wordt rekenschap afgelegd? Pas dan volgt duidelijkheid over wie daadwerkelijk aan tafel schuift en met welke inzet.
Tot die tijd blijven de grote vragen rondom legitimiteit, geldstromen en effectiviteit boven de markt hangen. Wat vind jij van zo’n internationale vredesraad met betaalde zetels? Laat het ons weten via onze sociale media-kanalen.
Bron: metronieuws.nl
