Het overlijden van Robert Jensen op 12 januari 2026 sloeg in als een mokerslag. De radio- en televisiemaker overleed op 52-jarige leeftijd aan een hartstilstand in een Spaans ziekenhuis. Zijn familie rouwde eerst in stilte, waarna het nieuws dagen later via Instagram naar buiten kwam.
Schok binnen familie en daarbuiten
Het bericht werd op de donderdag na zijn overlijden gedeeld door broer Frank Dane. Die bewuste vertraging gaf de familie lucht om het allereerste verdriet te dragen. Pas daarna kon het bredere publiek, dat Robert jarenlang volgde, meeleven.
De schok reikte verder dan zijn naasten. Collega’s, luisteraars en kijkers herinnerden zich een man die polariserend kon zijn, maar altijd gedreven. De stilte rond de bekendmaking voelde voor velen passend: eerst de mensen die het hardst geraakt zijn.
Waarom er gewacht werd met delen
Volgens de familie paste die rust bij Robert. Hij hield niet van opsmuk, wel van regie. Door enkele dagen te wachten, konden praktische zaken en de eerste emoties een plek krijgen voordat camera’s, microfoons en meningen het verhaal zouden kleuren.
Dat besluit maakte de uiteindelijke boodschap niet minder intens. Integendeel: de melding voelde zorgvuldig, met respect geformuleerd door Frank. Daarmee werd een toon gezet die de rest van de week zou blijven hangen: ingetogen, eerlijk en dicht bij huis.
Wie Robert was
Robert Jensen bouwde in drie decennia een carrière op waarin radio, televisie en online elkaar afwisselden. Hij hield van scherpe randjes en stevige gesprekken, maar bovenal van zijn vrijheid. Vrienden beschrijven hem als loyaal, nieuwsgierig en warm achter de schermen.
Dat dubbele beeld – uitgesproken aan tafel, zacht in kleine kring – verklaart waarom reacties uiteenliepen. Wie hem professioneel kende, zag de vakman. Wie hem privé kende, zag vooral de broer en zoon die altijd oplette of iedereen oké was.
Het gesprek met Story
In het blad Story vertelde zijn oudere broer Daan open over de laatste dagen. Geen groot vertoon, maar heldere zinnen. Hij beschreef hoe hij kalm reageerde op het overlijden – precies zoals hij denkt dat Robert het zou hebben gewild.
Die kalmte is geen afstandelijkheid, benadrukte hij, maar een keuze. Verdriet mag bestaan zonder uitroeptekens. Het gaf woorden aan een rouw die stil is en daardoor niet minder echt: vasthouden aan herinneringen, zonder de man te versimpelen tot headlines.
Rust als bewuste keuze
Daan legde uit dat zijn rustige toon past bij hoe Robert leefde: met focus, zonder omwegen. Niet elk gevoel hoeft luid te zijn om diep te voelen. Het werd een gesprek dat kalm bleef, en veelzeggend over hun band.
Achter die beheersing schuilt ook liefde. Door recht te doen aan Robert als mens, niet alleen als bekende Nederlander, maakte Daan het verlies tastbaar. Het zette een streep onder wat de familie wil nalaten: warmte, waardigheid en oog voor elkaar.
Verdriet en inspiratie
Het meest opvallend was misschien wel dat Daan naast het verdriet ook inspiratie noemde. Robert leefde volgens hem voluit, achtervolgde zijn passie en nam risico’s. Dat is pijnlijk om nu te zeggen, maar het geeft hun rouw wel richting.
Het is een manier om iemands verhaal niet alleen met tranen te vertellen, maar ook met bewondering. Wie terugkijkt op Robert, ziet een man die keuzes durfde te maken. Ook dat is een nalatenschap: trouw blijven aan je eigen kompas.
Publiek en privé
Waar het publiek soms vooral de scherpe presentator zag, zag de familie de zachte kant. Daan zei het eenvoudig: hij herinnert zijn broer als de liefste jongen. Dat beeld verraste sommigen, maar klonk voor intimi meteen herkenbaar en waarachtig.
Het laat zien hoe publieke figuren vaak in hokjes belanden. De nuance – dat iemand fel kan discussiëren én zorgzaam kan zijn – verdwijnt snel. Juist nu is die nuance van waarde, omdat ze recht doet aan wie Robert was.
Trots binnen de familie
Opvallend was de trots die door alle woorden van Daan schemerde. Hij benadrukte dat Robert altijd goed is geweest voor hun vader, voor hem, voor Frank. Dat gevoel zal, denkt hij, alleen maar groter worden naarmate de tijd voortschrijdt.
Het gaat niet om carrières of kijkcijfers, maar om hoe je voor elkaar zorgt. In die eenvoudige maatstaf scoorde Robert hoog, volgens zijn familie. Dat maakt het gemis zwaarder, maar de herinneringen voller en liefdevoller dan een tv-fragment kan zijn.
Het laatste telefoontje
Een dag voor zijn overlijden spraken de broers elkaar. Daan belde uit zorg: hoe ging het echt? Robert was aanspreekbaar, maar klonk zwak. Hij vertelde dat hij zich slecht, slap en vermoeid voelde. Signalen die achteraf onheilspellend bleken.
Het gesprek werd door Daan als beladen beschreven. Je hoort aan iemands stem: er is iets niet in orde. Dat gevoel liet hem niet los. In de uren daarna volgden stappen die logisch leken, maar de afloop niet konden keren.
Zorgwekkende signalen
Daan nam de klachten serieus, en Robert zelf ook. Hij gaf aan dat hij zich zwak voelde en geen kracht meer had. In normale omstandigheden zou je rust nemen en afwachten, maar iets aan zijn toon maakte wachten geen optie.
Het is tragisch hoe helder zulke signalen later worden. Je herkent elke pauze, elk zweempje van vermoeidheid terug in je herinnering. Het laat zien hoe kwetsbaar gezondheid is, en hoe belangrijk het is om bij twijfel hulp te zoeken.
Naar de arts in Spanje
Robert zocht medische hulp in Spanje. Dat besluit kwam voort uit hetzelfde nuchtere besef: er moest iets gebeuren. De stap was logisch en verstandig, maar de situatie bleek ernstiger dan gedacht. Kort daarna volgde de hartstilstand die hem fataal werd.
Het verloop was abrupt en voelde onwerkelijk voor de mensen om hem heen. Alsof een film ineens stopt, midden in een scène. Het maakt de behoefte aan houvast groter: feiten, herinneringen, en het verhaal zoals de familie het wil vertellen.
Ingetogen afscheid
Het afscheid is klein en bedachtzaam, precies zoals Daan het schetste. Geen grote gebaren, wel liefde. De familie richt zich op wat telde in het leven van Robert: zijn passie, zijn humor, zijn trouw aan de mensen om hem heen.
Daarmee wordt zijn nalatenschap geen standbeeld, maar een verhaal dat je kunt doorvertellen. Het zijn de kleine scènes die blijven hangen: een telefoontje, een grap, een blik. Ze maken gemis draaglijker, en houden de persoon achter de naam levend.
Wat ons bijblijft
Als je alle reacties naast elkaar legt, ontstaat een consistent beeld. Robert was iemand die keuzes maakte, soms tegen de stroom in, en daarmee anderen aanzette om hetzelfde te doen. Die eigenzinnigheid en warmte vormen samen misschien zijn grootste erfenis.
Het herinnert eraan dat je als publiek maar een deel ziet. Achter de schermen leeft een mens met familie, twijfels en liefde. Dat maakt het delen van dit verhaal waardevol: het geeft die werkelijkheid even het podium dat hij verdient.
Laatste woorden aan de lezers
Voor wie zich betrokken voelt: neem vandaag iets van Robert mee. Bel iemand die je al te lang niet sprak. Volg een ingeving. Of laat weten wat je waardeerde. Zo blijft het leven, ondanks alles, in beweging en in verbinding.
Wil je jouw herinnering of gedachte delen, of gewoon een boodschap achterlaten voor de familie en fans? We horen je graag op onze sociale media. Deel je reactie, lees die van anderen, en steun elkaar waar woorden even tekortschieten.
Bron: menszine.nl
