Je kent het wel. Je fietst ergens in het buitenland, het zonnetje doet zijn best, de wijn van gisteravond heeft nog geen definitief afscheid genomen en precies dán meldt je lichaam zich. Niet met een subtiele hint, maar met een dwingend verzoek. Nú.
Geen toilet. Geen café. Geen camping. Geen bosje dat echt voelt als privacy. Alleen een muurtje, een jas, wat snelle rekensommetjes in je hoofd en de stille hoop dat niemand precies op dit moment besluit om ook even van het uitzicht te genieten.
Dat overkwam dus ook Puck Moonen. En nee, dit is geen verhaal over wildplassen an sich. Dit is een verhaal over alles wat er omheen hangt. Over pottenkijkers. Over camera’s. Over een wereld waarin zelfs een menselijke basisbehoefte niet meer onopgemerkt blijft.
Wanneer nood breekt, breekt alle etiquette
Wildplassen is zo oud als de mensheid zelf. Sinds we rechtop zijn gaan lopen en besloten hebben dat een toilet iets is wat je bouwt in plaats van tegen een boom doet, is het eigenlijk altijd gedoe geweest.
Voor mannen vaak nog relatief simpel. Even omdraaien, doen alsof je je schoenveter strikt, klaar. Voor vrouwen is het een ander verhaal. Meer logistiek. Meer timing. Meer kwetsbaarheid.
Het is hurken. Balans houden. Jas strategisch plaatsen. En ondertussen hopen dat je geen oogcontact maakt met een toevallige voorbijganger, want dan wordt het ineens heel ongemakkelijk.
Privacy bestaat alleen nog in theorie
Wat dit soort momenten tegenwoordig extra ingewikkeld maakt, is niet alleen dat iedereen overal kan zijn, maar vooral dat iedereen altijd iets bij zich heeft. Een telefoon. Een camera. Of erger nog: een drone.
Vroeger was wildplassen iets tussen jou en het landschap. Hooguit een schaap dat je wat meewarig aankeek. Nu is er altijd de kans dat iemand besluit dat dit “content” is.
Niet omdat het zo bijzonder is, maar omdat alles bijzonder wordt zodra je het filmt en online gooit.
Van mens naar object in drie seconden
Het probleem is niet dat iemand ziet dat je moet plassen. Het probleem is wat er daarna gebeurt.
Want in het geval van bekende vrouwen verandert een menselijk moment razendsnel in iets anders. Dan is het geen noodsituatie meer, maar een “moment”. Geen privacy, maar een kans. Geen vrouw, maar een beeld.
En precies daar zit de ongemakkelijke kern. Waarom vinden sommige mensen het nodig om zulke momenten vast te leggen? Wat maakt dat iemand denkt: dit moet ik filmen, dit moet ik delen, dit is van mij?
Pottenkijken als hobby
Pottenkijkers zijn er altijd al geweest. Alleen hebben ze nu een podium.
Waar het vroeger bleef bij stiekem gluren en snel wegkijken, is het nu filmen, inzoomen en uploaden. Liefst met een caption die net doet alsof het allemaal heel onschuldig is.
“Je ziet ook alles tegenwoordig.”
“Gewoon pech.”
“Had ze maar naar een toilet moeten gaan.”
Alsof de wereld vol toiletten staat. Alsof lichamen zich aan schema’s houden. Alsof noodsituaties iets zijn wat je plant.
Bekend zijn betekent blijkbaar altijd bekeken worden
Wat hier extra wringt, is het idee dat bekende vrouwen hun privacy automatisch hebben ingeleverd. Alsof zichtbaarheid betekent dat alles van jou publiek bezit is.
Je sport. Je werkt. Je leeft. En zelfs als je letterlijk even moet hurken om mens te zijn, is er iemand die vindt dat hij daar recht op heeft.
Niet om te helpen. Niet om weg te kijken. Maar om vast te leggen.
De omgekeerde wereld
Stel je even voor dat dit andersom was. Dat iemand zijn camera pakt omdat jij struikelt. Huilt. Overgeeft. Flauwvalt.
Ook allemaal menselijke dingen. Ook allemaal momenten waarop je niet gefilmd wilt worden.
Maar blijkbaar ligt de grens bij een volle blaas ineens ergens anders. Alsof schaamte vermaak is geworden.
Sociale media maken alles groter en kouder
Wat sociale media doen, is afstand creëren. Tussen mens en moment. Tussen actie en gevolg.
De filmer ziet geen persoon meer, maar een shot. De kijker ziet geen situatie, maar entertainment. En de vrouw in kwestie mag daarna de schade opruimen.
Reacties. Meningen. Oordelen. Allemaal over iets wat nooit bedoeld was om gezien te worden.
Misschien moeten we weer leren wegkijken
Het klinkt ouderwets, maar misschien is dat precies wat ontbreekt. Wegkijken. Doorlopen. Doen alsof je niets zag.
Niet alles hoeft vastgelegd te worden. Niet alles is content. En niet elk moment dat zich aandient, is van jou om te claimen.
Wildplassen is geen uitnodiging. Geen spektakel. Geen rechtvaardiging voor pottenkijken met een camera.
Bekijk de video hier:
Menselijkheid is geen show
Aan het eind van de dag gaat dit niet over plassen. Het gaat over grenzen. Over respect. Over het verschil tussen kijken en staren, tussen zien en vastleggen.
Iedereen kan een keer pech hebben. Iedereen kan een moment hebben waarop het lichaam harder roept dan de omgeving toelaat.
Misschien is het tijd dat we dat weer gewoon menselijk vinden. Zonder camera. Zonder drone. Zonder publiek.
Want sommige momenten zijn niet bedoeld om gedeeld te worden. Ze zijn bedoeld om zo snel mogelijk vergeten te worden. Door iedereen. Behalve misschien dat ene muurtje.
