Op 3 november 2026 deelde de familie van Debby de Jonge-van Rijn via het Instagramaccount Kankrsterk dat zij is overleden. Het bericht sloeg in bij duizenden volgers, die haar kenden om haar ongefilterde, hoopvolle verhalen over leven met uitgezaaide borstkanker.
Een bericht dat stilviel
Voor veel mensen was Debby meer dan een accountnaam; ze was een baken van eerlijkheid. Haar updates gingen over pijn én plezier, over kleine overwinningen, maar ook over twijfel. Met haar stem bracht ze licht in een moeilijke wereld.
Dat licht doofde niet zomaar met haar overlijden; het bleef nagloeien in reacties, herinneringen en gedeelde foto’s. Velen schreven hoe Debby hen hielp om zachter naar zichzelf te kijken, zelfs wanneer het leven hard en oneerlijk voelde.
De eerste signalen
Begin 2024 bracht ze haar jongste zoon Jimmy ter wereld. Kort daarna voelde ze een bult in haar borst. Eerste onderzoeken stelden gerust, maar haar onderbuikgevoel knaagde. Debby vertrouwde op dat gevoel en duwde voorzichtig, maar vastberaden, door.
Ze wilde meer duidelijkheid en zocht een second opinion. Een keuze die, achteraf gezien, haar lot zou bepalen. Ze kwam uit bij het Groene Hart Ziekenhuis, waar een chirurg verder keek dan de geruststellende rapporten die ze meebracht.
De tweede mening en de schok
Tijdens het lichamelijk onderzoek voelde de arts iets dat niet klopte. Een nieuwe echo toonde afwijkingen die eerder waren gemist. De radioloog prikte meteen, nam een biopt af, en Debby onderging die benauwende minuten zonder iemand naast zich.
Op 4 juni 2024 volgde het vonnis: borstkanker. Een paar dagen later kwam het hardste nieuws, met uitzaaiingen in botten en lever. Genezing was niet meer mogelijk, zeiden haar artsen, en ineens kreeg elk uur extra gewicht.
Leven na de diagnose
Debby zette haar werk on hold en koos ervoor de tijd te nemen voor wat ertoe deed: haar gezin, haar vrienden, zichzelf. Ze structureerde haar weken bewust, zodat ruimte ontstond voor rust, verbinding, praktische zaken en mooie, kleine plannen.
Twee keer per week hield ze zogeheten Debby-dagen vrij, gereserveerd voor meditatie, gesprekken met haar psycholoog, schrijven en verwerken. Het werd haar manier om grip te houden, terwijl het leven iets onvoorspelbaars en soms beangstigends was geworden.
Open over angst en afscheid
Ze sprak, zonder omwegen en zonder dramatiek, over de dood. Niet haar eigen sterven maakte haar bang, zei ze, maar het achterlaten van haar man en kinderen. Daarover schreef ze helder, soms breekbaar, altijd liefdevol en eerlijk.
Haar oudste zoon Revi stelde vragen die je niemand gunt, zeker een kind niet. Debby antwoordde rustig en eerlijk, zonder te belasten. Zelfs de uitvaart besprak ze alvast, omdat betrokkenheid kinderen houvast kan geven als afscheid dichterbij komt.
Een droom die uitkwam
Haar omgeving wist van één grote wens: trouwen. Voor het programma De Beste Wensen werd in het diepste geheim een complete bruiloft geregeld. Met een smoes naar een restaurant, een aanzoek, de droomjurk, en diezelfde dag ja zeggen.
Achteraf noemde Debby die dag het stralende hoogtepunt sinds haar diagnose. Tussen zorgen door voelde ze dankbaarheid: voor liefde, voor vriendschap, voor samenzijn. “Een jaar dat ik, hoe gek het klinkt, niet had willen missen,” zei ze.
Behandelingen en hoop
In de maanden na de diagnose startte ze met antihormoontherapie. Toen dat onvoldoende werkte, volgde chemotherapie in overleg met haar oncoloog. In maart 2026 gloorde hoop: een scan liet een bijna schoon beeld zien, alsof de storm eindelijk luwde.
Maar kanker houdt zich niet aan onze verhaallijnen. In juni dook het weer op, met nieuwe uitzaaiingen in haar lever. Het voelde als een achtbaan: van euforie naar schrik, en toch telkens opnieuw de schouders eronder zetten.
De zware terugslag
Op 19 augustus 2026 schreef ze op Instagram dat de situatie ernstig was verslechterd. De kanker was weer gegroeid, met uitzaaiingen in lever en botten. Ironisch genoeg leek haar borst schoon, maar elders had de ziekte terrein gewonnen.
Omdat Carboplatin niet langer werkte, stapte ze over op Trodelvy, een nieuw middel met mogelijk zwaardere bijwerkingen. Debby deelde ook die onrust. Eerst voelen, schreef ze, doorleven en verdrietig zijn. Dat hoort erbij, en mag bestaan.
Delen met duizenden
Door alles heen nam ze haar volgers mee. Ze schreef over pijn, hoop, angst, humor en kracht, vaak in één adem. Die openheid maakte dat duizenden meeleefden en reageerden, met berichten die soms voelden als een collectieve omhelzing.
In hun afscheidsbericht bedankte de familie iedereen voor die stroom aan liefde. Het deed Debby goed, schreven ze, en ook hen als naasten. Online woorden kunnen niets oplossen, maar ze troosten wél, en gaven draagkracht op moeilijke dagen.
Liefde van dichtbij
Voor wie haar het dichtst kenden, was Debby natuurlijk veel meer dan haar ziekte. Ze was partner, moeder, dochter, zus, vriendin; iemand met humor die mensen samenbracht, en die ondanks alles bleef zoeken naar wat licht geeft.
Haar familie schreef over een leegte die niet in woorden past, maar ook over trots. Trots op wie ze was, hoe ze volhield, en hoe ze bleef stralen, zelfs toen het uitzicht kleiner en kleiner werd.
Een nalatenschap van eerlijkheid
Debby’s nalatenschap is niet alleen inspiratie in grote woorden, maar ook praktische moed. Het zit in eerlijk praten met kinderen, moeilijke gesprekken voeren, een uitvaart voorbereiden, werk loslaten, en tegelijk blijven kiezen voor liefde, humor en kleine alledaagse vreugdes.
Voor veel lezers werd haar stem een kompas: als het echt belangrijk is, zeggen wat je voelt en doen wat je kunt. Niet groter leven, maar juist bewuster, met aandacht voor tijd die je samen hebt.
De kracht van gemeenschap
Haar verhaal liet zien hoe waardevol een online gemeenschap kan zijn. Ziekte maakt vaak eenzaam, maar digitale nabijheid kan tastbaar voelen. Een berichtje op het juiste moment, een herkenbaar verhaal, of simpelweg weten: je hoeft het niet alleen te dragen.
De dankwoorden van haar familie onderstrepen die impact. Rouw is grillig en ongelijk, maar gedragen worden helpt. Het maakt het verlies niet kleiner, wel iets minder koud, en laat zien hoeveel sporen één mensenleven kan trekken.
Wat we kunnen meenemen
Haar pad leert ook iets praktisch: vertrouw op je onderbuikgevoel, vraag desnoods een tweede blik, en geef jezelf ruimte om te vertragen. Je hoeft niet stoer te zijn om moedig te leven; zachtmoedigheid is óók kracht.
Debby liet zien dat kiezen voor liefde een daad is, geen bijzaak. Van een meditatiemoment tot een spel met je kind: het zijn beslissingen. Zo dichtte ze, dag na dag, kleine gaten in een onzekere toekomst.
Reageren en herinneren
Wil je iets kwijt, of een herinnering delen aan Debby of iemand zoals zij? Laat het ons weten op onze sociale media. Samen praten, luisteren en bewaren maakt verhalen levend, en helpt verdriet draaglijker te maken.
Rust zacht, Debby. Wie jij was blijft in mensen rondzingen: eerlijk, warm, strijdlustig en tegelijk mild. We dragen je les mee, in kleine daden. Vandaag, morgen, en op elke dag dat liefde het wint van angst.
Bron: infovandaag.nl
