Het debat over veiligheid, geweld en asielzoekers in Nederland is de afgelopen weken opnieuw geëscaleerd. Aanleiding was een tragisch incident in Abcoude, waar een zeventienjarig meisje om het leven kwam. Het verdriet en de woede waren groot – maar ook de manier waarop het gesprek zich vervolgens ontwikkelde, zorgde voor stevige verdeeldheid.
Waar sommigen pleitten voor meer bescherming en betere preventie, verschoof de aandacht bij anderen al snel naar de afkomst van de verdachte. Die focus leidde tot verhitte discussies op sociale media en in commentaren onder nieuwsartikelen. Tussen al die stemmen klonk echter ook een opvallend tegengeluid.
Een Nederlandse vrouw sprak zich uit op sociale media en raakte daarmee een gevoelige snaar. Haar boodschap werd massaal gedeeld en besproken:
“Als je femicide en seksisme wil oplossen met racisme, ben je onderdeel van het probleem.”
Een uitspraak die inslaat
Met die ene zin legde ze de vinger op een pijnlijke plek. Volgens haar wordt het echte probleem – geweld tegen vrouwen – niet aangepakt door het debat te verleggen naar afkomst of etniciteit. Integendeel: door racisme aan de discussie toe te voegen, raakt de kern juist verder uit beeld.
Haar woorden gingen razendsnel rond op sociale media en leidden tot duizenden reacties. Voorstanders noemden haar boodschap moedig en noodzakelijk. Zij benadrukten dat geweld tegen vrouwen een structureel probleem is dat niet stopt bij grenzen, paspoorten of culturele achtergronden.
Tegenstanders reageerden kritisch. Zij vonden dat ze de realiteit tekortdoet en dat herkomst en cultuur wel degelijk besproken moeten kunnen worden. Volgens hen sluit het één het ander niet uit. Juist die botsing van perspectieven laat zien hoe gepolariseerd het onderwerp inmiddels is.
Waarom haar boodschap raakt
Femicide en seksueel geweld zijn in Nederland al jarenlang een hardnekkig probleem. Jaarlijks worden tientallen vrouwen gedood door (ex-)partners en worden veel meer vrouwen geconfronteerd met intimidatie, mishandeling en seksueel geweld. Dat patroon bestaat los van afkomst, religie of verblijfsstatus.
Door dit geweld structureel te koppelen aan één specifieke groep, waarschuwt de vrouw, ontstaat een gevaarlijke vertekening. Niet alleen worden hele groepen gestigmatiseerd, ook blijven de onderliggende oorzaken onbesproken: machtsongelijkheid, falende signalering, gebrekkige bescherming en een cultuur waarin seksisme nog altijd te vaak wordt genormaliseerd.
Haar oproep is dan ook helder: richt je op de echte oorzaken en zoek oplossingen die werken voor iedereen. Racisme biedt geen bescherming – preventie, beleid en bewustwording wel.
Verdeelde reacties uit de samenleving
De uitspraak werd breed opgepikt door opiniemakers, activisten en journalisten. Veel mensen herkennen het patroon dat zij schetst: maatschappelijke problemen worden regelmatig verbonden aan migratie of asiel, terwijl vergelijkbare problemen al decennialang bestaan binnen de bredere samenleving.
Tegelijk klinkt er ook kritiek. Sommigen vinden dat ze te kort door de bocht gaat en dat culturele verschillen niet per definitie taboe zouden moeten zijn. Zij vrezen dat het gesprek wordt gesmoord als bepaalde onderwerpen niet benoemd mogen worden.
Toch blijft de kern van haar boodschap overeind: geweld tegen vrouwen wordt niet opgelost door groepen tegenover elkaar te zetten. Integendeel, die polarisatie leidt af van maatregelen die daadwerkelijk verschil kunnen maken.
Een debat dat steeds weer ontspoort
Het asieldebat in Nederland is al jaren beladen. Bij incidenten waarbij iemand uit een opvanglocatie betrokken is, verschuift de discussie vaak razendsnel van het individuele geval naar het hele systeem. De vraag naar opvang, integratie en grenzen overschaduwt dan al snel alles.
De boodschap van deze vrouw laat zien hoe riskant die reflex is. Door de nadruk te leggen op afkomst, verdwijnt het oorspronkelijke probleem – in dit geval geweld tegen vrouwen – naar de achtergrond. Slachtoffers raken ondergesneeuwd in een politieke strijd die weinig met hun veiligheid te maken heeft.
Wat haar woorden duidelijk maken
De kracht van haar uitspraak zit in de eenvoud. Wie racisme toevoegt aan een debat over geweld, draagt niet bij aan oplossingen maar aan verdere verdeeldheid. In plaats van een veiligere samenleving te creëren, worden groepen tegenover elkaar gezet en blijven structurele problemen bestaan.
Ze pleit voor een eerlijker en menselijker gesprek. Een gesprek dat draait om vragen als: hoe herkennen we signalen van gevaar eerder? Hoe beschermen we vrouwen beter? En hoe zorgen we ervoor dat daders daadwerkelijk worden tegengehouden, ongeacht wie ze zijn of waar ze vandaan komen?
Bekijk de video hier:
Conclusie
De uitspraak “Als je femicide en seksisme wil oplossen met racisme, ben je onderdeel van het probleem” is confronterend, maar raakt de kern van het debat. Ze laat zien hoe snel discussies over veiligheid kunnen ontsporen in polarisatie, terwijl de werkelijke oplossingen elders liggen.
Haar boodschap is duidelijk: racisme is geen route naar veiligheid. De echte opdracht ligt in het bestrijden van geweld, het doorbreken van seksisme en het beschermen van kwetsbaren – zonder onderscheid naar afkomst, geloof of achtergrond.
Juist door de focus te houden op de kern van het probleem kan de samenleving stap voor stap veiliger en rechtvaardiger worden voor iedereen.
