Zelden sprak André Hazes jr. zo open over zijn grootste wens als nu. Samen met vriendin Noa Braaf hoopt de 32-jarige zanger zijn gezin uit te breiden, maar de weg ernaartoe blijkt weerbarstig—eerlijk, kwetsbaar en soms ronduit zwaar.
Kinderwens onder een vergrootglas
André en Noa zijn sinds vorig jaar samen en delen inmiddels grotendeels één thuis. Zonder omwegen vertelt hij dat ze proberen zwanger te worden. “We zijn ermee bezig,” zegt hij, “maar het gaat niet vanzelf.” Die nuchtere eerlijkheid typeert hun fase.
Het is de periode van hopen, plannen en telkens afwachten. Terwijl om hen heen baby’s geboren worden, schuurt het des te meer dat het bij hen nog niet lukt. Dat gevoel is menselijk, zegt André, maar daarom niet minder pittig.
Waarom het nu zo speelt
Volgens André staat alles klaar: een stabiele basis, rust in huis en liefde in overvloed. “Nu is het moment,” klinkt het vastberaden. Hij voelt zich volwassener en gezetter dan een paar jaar terug, en juist daardoor groeit de wens.
Toch knaagt het wanneer hij ziet hoe anderen, soms midden in chaos, wél een kind krijgen. “Hoe kan het universum hen nu kinderen geven?” vraagt hij zich af. Die vergelijking maakt de eigen worsteling soms net even zwaarder dan gehoopt.
Noa en André samen op weg
Als stel vormen ze een hecht front. Ze vieren elk lichtpuntje en vangen elkaar op bij twijfel. Thuis heerst een mix van routine, humor en rust—precies wat je nodig hebt wanneer wachten je dagelijkse metronoom wordt.
Ze praten veel, maar laten het onderwerp niet alles bepalen. Samen sporten helpt, net als uitwaaien met familie. Er is ruimte voor een traan, voor schateren om niets en voor opnieuw beginnen—een ritme dat troost geeft zonder loze beloftes.
De wens: vier kinderen
André droomt van een groot gezin. Vier kinderen, zegt hij helder: drie erbij naast zijn oudste zoon. Het klinkt misschien ambitieus, maar voor hem voelt het vooral als compleet—een warm huis waar drukte en liefde vanzelfsprekend door elkaar lopen.
Tegelijk blijft hij realistisch. Eerst één keer goed nieuws, daarna ziet hij verder. Voor nu draait het om gezond leven, blijven lachen en hopen op dat moment—de test, het bericht, de zucht van opluchting waar alles mee begint.
Nog geen medische zoektocht
Waarom het nog niet lukt, is niet onderzocht. André en Noa ervaren zich als jong en gezond, en gunnen de natuur eerst de tijd. Pas wanneer gevoel en timing samenvallen, overwegen ze vervolgstappen met artsen of onderzoekstrajecten.
Open praten over deze tussenfase voelt gewaagd, maar ook bevrijdend. Het haalt de druk van geheimhouding en maakt ruimte om eerlijk te zeggen: dit is moeilijk, we doen ons best en we hopen dat het snel onze kant opvalt.
De blik op de omgeving
Wie verlangt naar een kind, ziet ineens overal kinderwagens en zwangerschapsaankondigingen. Sociale media versterken dat gevoel nog eens. Voor André is het soms slikken en tegelijk meeleven—een evenwichtsoefening tussen gunnen, voelen en weer terugkeren naar hun eigen tempo.
Commentaar van buitenaf, hoe goedbedoeld ook, kan hard binnenkomen. Daarom trekken ze een heldere lijn: delen wat goed voelt, zwijgen wat privé hoort te blijven. Dichtbij hoort genoeg; de rest mag vooral vriendelijk meeduimen, zonder druk of speculatie.
Vadersgevoel voor Dré
André is al vader van zoon Dré, geboren in 2016. Met zichtbaar gevoel zegt hij dat hij vandaag sommige dingen anders zou doen dan vroeger. Dat besef snijdt een beetje, juist omdat hij het zijn oudste óók had gegund.
Dat schuldgevoel is kleiner geworden, maar nooit helemaal weg. Het hoort bij groeien en terugkijken. Belangrijker vindt hij dat hij er nu is—present, betrokken en met volle aandacht. Elke minuut samen telt en krijgt zijn eigen gewicht.
Elke week de snelweg op
Wonen doet hij aan de kant van Amsterdam; Dré aan de kant van Rotterdam. Dus rijdt André meerdere keren per week heen en weer. “Ik rijd letterlijk zes keer,” zegt hij. Vermoeiend, zeker. Maar voor hem is het de enige logische keuze.
Onderweg belt hij, luistert muziek of een podcast, regelt werk en plant afspraken. De rit is routine geworden, soms zelfs een rustpunt. Boven alles telt: aanwezig zijn. De kilometers zijn een kleine prijs voor echt meedoen.
De band met Monique
Over de verdeling spreekt hij zich bedachtzaam uit. André wil Monique niets vragen dat voelt als het afkopen van oude schuld. Liever draagt hij zélf wat extra, dan dat er een compromis ontstaat dat niet oprecht of houdbaar is.
Die houding schept rust. Het kader is helder, het kind staat centraal en binnen die lijnen beweegt iedereen mee. Geen machtsspelletjes, geen rekken of trekken—gewoon doen wat nodig is zodat Dré zich gezien, gehoord en veilig voelt.
Tijd, druk en kwetsbaarheid
In het openbaar praten over vruchtbaarheid vraagt lef. Het is intiem, onvoorspelbaar en zelden maakbaar. Door zijn verhaal te delen, normaliseert André iets waar veel stellen mee worstelen: soms duurt proberen lang, met hoop, twijfel en alles daartussen.
Hij blijft behoedzaam: geen grote schema’s of beloften, alleen telkens de volgende stap. Wie hierin zit, herkent het vast—de slingerbeweging tussen optimisme en stilte. Precies daarin schuilt troost: je bent niet alleen, ook al voelt het soms zo.
Wat als het straks lukt
Als het lukt, ziet hij een warm, druk huis voor zich, met vaste ritmes en ruimte voor vrolijke chaos. Co-ouderschap blijft, maar krijgt vanzelf een nieuw evenwicht. Werk en muziek bewegen mee, zoals ze dat eerder ook al deden.
Voor nu is het toekomstmuziek, maar zeker niet ondenkbaar. De basis staat. Met Noa naast zich, familie dichtbij en een zoon die hij ziet, lijkt de puzzel grotendeels gelegd. Alleen dat ene stukje mist nog—en daar duimen wij met liefde voor mee.
Heb jij hier gedachten of ervaringen bij die je wilt delen? Laat het ons weten op onze sociale media-kanalen.
Bron: faqts.net
