Dionne Stax (41) beweegt zich door een periode waarin werk en verlies onafwendbaar door elkaar heen lopen. Terwijl de camera draait, zoekt ze thuis naar nieuwe houvast sinds haar moeder in juni overleed na een lange, slopende ziekte.
Op televisie zie je vooral de vertrouwde professional: rustig, scherp, geconcentreerd. Achter de schermen is rouw geen schakelaar maar een golf, die tussen afspraken, repetities en draaidagen door telkens opnieuw de aandacht opeist en plannen herschikt.
Tussen camera en stilte
Wie haar de laatste maanden zag presenteren, zag vakmanschap en kalmte. Maar zodra de lampen doven, wordt het verhaal complexer: verdriet past niet in call sheets, en stilte klinkt harder dan ooit wanneer de setdeur achter je dichtvalt.
Dionne bouwt haar dagen voorzichtig opnieuw op en kiest per moment wat kan. Soms lukt het om door te pakken, soms niet, en dat is oké; er is geen toneelstukje meer waarin ze zichzelf hoeft te forceren.
Rouw die niet te plannen is
In Televizier vertelde ze hoe onmogelijk het is om met één zin te zeggen hoe het gaat. Sinds het overlijden van haar moeder voelt elke dag anders, en die grilligheid laat zich niet vangen in sportieve doelen of schema’s.
Ze forceert emoties niet en zet zichzelf geen deadlines. In plaats daarvan hanteert ze kleine ankers: wandelen, koffie met een vertrouwd gezicht, even ademhalen voor een opname, en per dag bekijken wat haalbaar is zonder zichzelf te verliezen.
Leven met de dag als houvast
Ze ziet heus dat haar leven mooi blijft, maar vreugde landt zachter. Op de achtergrond drukt verdriet mee, en soms prikt een geur, zin of liedje ineens door een zorgvuldig opgebouwde werkdag heen en legt alles even stil.
Dat ritme accepteren is misschien wel het moeilijkste. In plaats van te vechten tegen de golven kiest Dionne voor aanwezigheid: vandaag is belangrijk genoeg, en morgen zien we wel weer verder, met net zoveel mildheid als er nodig is.
Jubileum op tv, privé geen feest
Juist nu viert Van onschatbare waarde een jubileumseizoen. In het programma brengen mensen bijzondere objecten en verhalen mee, ontmoet Dionne experts en eigenaren, en ontstaan gesprekken die soms ineens persoonlijk worden, omdat een voorwerp altijd iets van een leven meedraagt.
Normaal zou ze dat succes breeduit vieren, nu voelt het anders. Op de set is er focus en energie, maar thuis is er leegte; je kunt niet meer even bellen om te vertellen hoe een draaidag voelde of klonk.
Werk als steun, geen oplossing
Na het afscheid is ze relatief snel weer gaan werken. Presenteren dwingt tot aanwezigheid: luisteren, schakelen, ritme houden, publiek meenemen. Dat biedt structuur en gezelschap, en soms precies genoeg afleiding om even adem te halen zonder het verdriet te ontkennen.
Maar na afloop, als de studio uitademt, staat het verlies er weer gewoon. Werk is een ladder de dag in, geen medicijn; de persoon die altijd als eerste belde na een uitzending, ontbreekt elke keer als pijnlijkste stilte.
Band die dieper ging
Dionne en haar moeder waren uitzonderlijk hecht, zeker in de laatste jaren. Niet alleen trots op de carrière, maar intens betrokken: kijken, meeleven, vragen, en die kleine details bewaren die alleen een moeder herkent en direct begrijpt.
Na uitzendingen volgde bijna automatisch een belletje. Even delen, even evalueren, even horen hoe zij het zelf had beleefd; zulke mini-rituelen lijken onbeduidend wanneer ze bestaan, en worden immens wanneer ze ontbreken en juist daardoor het gemis luid maken.
Onwerkelijk en toch echt
Het verlies blijft soms onwerkelijk, alsof haar moeder ieder moment kan binnenlopen. Je hoofd weet het, je hart loopt achteraan; die vertraging is herkenbaar voor velen en maakt dat het ‘landen’ van zo’n afscheid tijd en zachtheid vergt.
Herinneringen kunnen dan plotseling messcherp binnenkomen: een stem, een foto, een plek. In haar woorden klinkt liefde door; Dionne noemt haar moeder een geweldige moeder, en misschien verklaart juist die grote liefde waarom de leegte soms zo oorverdovend voelt.
Na een lange ziekte de stilte
Dat haar moeder lang ziek was, maakt het afscheid niet zachter. Een periode leert je regelen, hopen en vrezen tegelijk, maar het moment dat stilte valt blijft een klap; je kunt je nergens op voorbereiden, hoe dapper je ook bent.
Daarna valt de zorgdrukte weg en ontstaat ruimte die eerst oplucht, maar daarna indringend kan voelen. In die stilte druppelt het definitieve besef binnen: dit is het nieuwe landschap, en daarin moet je opnieuw leren lopen, stap voor stap.
Publieke reacties en begrip
Voor kijkers die haar al jaren kennen, schuurt kwetsbaarheid niet met professionaliteit; het maakt iemand menselijk. Veel mensen werken en rouwen tegelijk, en herkennen dat dubbele leven waarin je presteert, terwijl onder water alles nog voortdurend verschuift en schaaft.
Door openhartig te vertellen, geeft Dionne woorden aan iets waar vaak omheen wordt gepraat. Ze laat zien dat je rouw niet hoeft op te lossen om professioneel te blijven, en dat empathie op de werkvloer het verschil kan maken.
Wat haar werk nu anders maakt
Verhalen over erfstukken, herinneringen en afscheid raken nu vaker een eigen snaar. De emotionele kern van Van onschatbare waarde weerspiegelt haar werkelijkheid; de energie is er nog, maar wordt getemperd door aandacht voor grenzen, rustmomenten en kleine, beschermende rituelen.
Professioneel blijft ze staan, privé kiest ze vaker voor zachtheid en pauze. Collega’s die meedenken, heldere planning, periodes zonder prikkels: het zijn de schroefjes waarmee ze balans bijstelt, totdat ook de binnenwereld weer iets lichter durft te klinken.
Voorzichtig verder, zonder haast
De komende tijd doet Dionne wat lukt, niet wat ‘moet’. Geen grote beloften, geen haast; liever kleine stappen die passen bij vandaag. Rouw volgt geen kwartaalplanning, maar krijgt stillaan een plek tussen werk, vriendschap, nachtrust en alle kleine alledaagse dingen.
Wij wensen haar kracht in deze dubbele periode en blijven kijken met respect. Wil jij Dionne een hart onder de riem steken of jouw ervaring delen? Laat een reactie achter op onze sociale media, we lezen en delen met liefde.
Bron: menszine.nl
