In een nieuw interview in LINDA zet Irene Moors een stap naar binnen. Minder spotlights, meer zieleroerselen: spiritualiteit, ouder worden, sterfelijkheid. Het levert een openhartig gesprek op, met interieurstylist Daan Alferink als rustige sparringpartner. Kwetsbaar, nuchter en opvallend kalm.
Wat begint als een inkijkje in haar dagelijkse leven, wordt ook een verhaal over schrik en opluchting. Een uitslag bij het bevolkingsonderzoek brengt de dood ineens dichterbij, zonder dramatiek, maar met een helder besef: gezondheid is broos, dus leef bewust.
Een gesprek dat iets opent
Wie Irene vooral kent van grappen, imitaties en soepele talkshowmomenten, ziet in dit interview een andere laag. Geen weemoed, wel reflectie. Ze kiest woorden die passen bij haar leeftijd, ervaring en rust – zonder zwaarmoedig te worden.
Het prettige is: niets voelt ingestudeerd. Alsof ze de woonkamerdeur even op een kier zet. Noties over energie, balans, huisreiniging en hoop op nieuwe televisieplannen passeren. Steeds met dat kenmerkende, relativerende randje: praktisch blijven, maar wel voelen wat er speelt.
Een onverwacht schrikmoment
Bij het standaard bevolkingsonderzoek naar borstkanker kwam er iets in beeld dat daar niet hoorde. Geen grote woorden, wel gespannen wachten. Eén telefoontje dat je dag kleurt, je plannen uitgumt en je gedachten een andere richting op duwt.
Ze noemt het een pittig moment. Terecht. Want zelfs wie nuchter is, voelt dan de vloer even een halve centimeter zakken. En tegelijk: adem in, adem uit. Niet vooruitlopen op ellende. Eerst weten wat het is.
Wat er door haar hoofd ging
In haar hoofd schoten scenario’s voorbij. De praktische variant zelfs: kasten opruimen. Zo’n gedachte is tegelijk ontroerend en raak; je grijpt naar orde als de toekomst plots rommelig aanvoelt. Wie dat herkent, weet hoe menselijk dat is.
Die kleine bekentenis zegt veel over haar eerlijkheid. Niet groot praten over ‘alles aankunnen’, maar precies benoemen wat er gebeurt als onzekerheid aanklopt. Je maakt stapeltjes. Van spullen. Van gedachten. En je wacht op duidelijkheid.
Opluchting met een rafelrand
De uitslag: een goedaardige afwijking. Opluchting, natuurlijk. De schouders zakken, de wereld kleurt weer normaal. Maar wie ooit zo’n knoop in de maag heeft gevoeld, weet: een beetje spanning blijft nog even nazeuren in de achtergrond.
Dat is ook wat Irene beschrijft. Je kijkt net anders naar je lichaam, je agenda, je prioriteiten. Niet paniekerig, wel wakker. Alsof iemand even zachtjes tegen je zegt: vergeef me de cliché, maar leef nu.
Spiritualiteit op z’n irenes
Ze liet haar huis spiritueel reinigen. Niet zweverig, benadrukt ze, eerder rustgevend. Voor haar draait het om energie en balans: minder ruis, meer ruimte. Een groot woord, spiritueel, maar hier klein en concreet toegepast.
Het past bij hoe ze praat: niet dogmatisch, wel open. Alsof ze zegt: als iets helpt om rust in je hoofd te maken, waarom niet? Niet álles is te verklaren, maar je kunt wel voelen of een kamer lichter ademt.
Leven in het nu
Ondanks het akelige intermezzo blijft de dood geen dagelijkse gedachte. Ze voelt dat haar tijd hier nog niet op is en wil niet morren over wat ooit kan gebeuren. Het nu, daar moet het gebeuren, daar zit de muziek.
In die nuchterheid schuilt troost. Geen doemscenario’s, geen harde beloften. Vandaag goed doen wat vandaag vraagt. En als het spannend wordt: jezelf vastklikken aan de simpele dingen. Kop thee, frisse lucht, een belletje met iemand die je lief is.
De lokroep van de zondagmiddag
Er knispert nog altijd iets als ze denkt aan presenteren. Het liefst weer samen met Carlo Boszhard, aan een gezellige tafel, ergens op zondagmiddag. Een plek waar humor, spel en een warm gesprek elkaar vanzelf vinden.
Ze zegt zonder omhaal: als die kans komt, ben ik erbij. De klik met Carlo is onveranderd, de timing zou prachtig zijn. Televisie als ontmoetingsplek, niet als kijksprint – en precies dat mist ze nu weleens.
Een veranderde tv-wereld
Maar de realiteit van nu is anders. Zenders willen formats die meteen staan, het liefst gebouwd rondom iets nieuws. Jonge gezichten, frisse platforms, strakke cijfers. Niet onlogisch, wel soms onpersoonlijk. De pick-up is zakelijker geworden.
Irene begrijpt het mechanisme, zonder zuur te worden. Leeftijd speelt mee in boekingen; dat is een gegeven. Haar houding blijft sportief: schuif door, geef ruimte, laat talent groeien. En als er plek is voor ervaring, dan staat ze klaar.
Achter de schermen in topvorm
Tegelijk betekent minder schermtijd niet minder vak. Ze coacht presentatietalent, traint stem en timing, en geeft feedback die je niet uit een handleiding haalt. Kennis doorgeven is misschien wel de mooiste vorm van televisie maken.
Ook het theater lonkt en laadt haar op. Publiek voelen, onmiddellijk spel, een avond bouwen als een verhaal met adem. Het houdt haar scherp, en het herinnert eraan waarom ze ooit verliefd werd op dit vak.
De erfenis van een gouden duo
Met Carlo bouwde ze aan monumenten: Telekids, Life4You, De TV Kantine. Dat waren jaren van uitproberen, vloeken, lachen en vieren. Je voelt het nog in hoe ze terugkijkt: met warmte, zonder nostalgie als anker.
Het mooie van zo’n geschiedenis is dat je niet hoeft te bewijzen dat het kan. Je hoeft alleen te beslissen of het nú past, met deze tijd en deze kijker. Soms is het antwoord ja. Soms is het even wachten.
Een nieuwe levensfase
Op haar 58ste klinkt ze milder voor zichzelf. Gezondheid eerst, rust als waarde, balans als kompas. Dat schrikmoment heeft niet verlamd, wel verhelderd. Niets is vanzelfsprekend, dus koester wat dichtbij is en werk met wat kan.
Geen grootse resoluties, wél heldere afspraken met zichzelf. Blijven leren, blijven spelen, blijven delen. Want het vak is een kringloop: wat je ophaalt aan ervaring, geef je door. En daar zit, merk je, zichtbaar plezier in.
De kracht van nuchter optimisme
Misschien is dat waarom dit gesprek blijft hangen: het optimisme is zacht, niet luid. Geen borstklopperij, geen groot gelijk. Gewoon: ik ben hier, ik doe mijn best, ik ben dankbaar dat ik mag bijsturen als het leven piept.
Die toon is besmettelijk. Ze laat zien dat je kwetsbaarheid niet hoeft te verstoppen om sterk te zijn. Dat een huisreiniging net zo goed kan helpen als een goed gesprek. En dat humor, hoe dan ook, de lucht openzet.
Met zachte blik vooruit
De toekomst? Niet dichtgetimmerd, wel uitnodigend. Als de kans zich aandient voor een nieuw programma, springt ze. Als jonge makers raad willen, is ze daar. En ondertussen blijft het leven gewoon leven: met familie, vrienden, werk, pauzes.
Wat blijft, is dat ene verzoek aan de lezer: denk mee, voel mee, praat mee. Herken jij iets in haar verhaal over gezondheid, spiritualiteit of het vak? Laat het ons weten op onze sociale media – we lezen graag met je mee.
Bron: infovandaag.nl
