Dan volgde het eigenlijke onderzoek – uitkleden, op de stoel plaatsnemen en inbeelden dat je 100 km verder bent (met kleren aan welteverstaan). Tot mijn grote verrassing zei de dokter: “Nou, we hebben ons vandaag extra goed geamuseerd, niet?” Ik antwoordde niet en probeerde niet rood te worden.
Na het onderzoek was ik opgelucht dat ik mijn dag gewoon kon hernemen. Ik haalde later mijn dochter van de kleuterschool af en stak haar in bad. Ik hoorde haar roepen: “Mama, waar is mijn washandje?”
Ik zei dat ze gewoon een nieuw moest nemen. Dan antwoordde ze:
“Nee, ik wil mijn washandje. Daar heb ik mijn sterrenglitters namelijk in bewaard.”
Ik ga nooit meer naar die dokter! NOOIT!
DEEL deze grap met je vrienden!