Het is 3 januari, en terwijl velen nog proberen te bekomen van de feestdagen, is er één groep mensen die hun jaar op een manier is begonnen die je niet vaak ziet: met een plons in de Noordzee. Traditiegetrouw waagden duizenden Nieuwjaarsduikers zich op 1 januari aan het ijskoude water, vol goede moed, sportieve spirit en een flinke dosis masochisme.
Maar hoe koud was het dit jaar eigenlijk? Daarover geen giswerk meer, want verslaggeefster Lisan trok haar dikke jas uit, zette een muts op en dook de branding in om het zelf te testen. Met microfoon in de aanslag, trillende benen en een blik die zowel professioneel als licht paniekerig was, zette ze de eerste stap in de Noordzee.
Eerste confrontatie met de realiteit
Het water voelde meteen aan als een shocktherapie. “Oeh… dit is pittig koud,” klonk het eerst nog beheerst, maar al snel werd duidelijk dat deze woorden een understatement waren. De Noordzee was deze Nieuwjaarsdag geen vriend van de mens. Elke stap, van enkels tot knieën, voelde als een confrontatie met je eigen grenzen.
Lisan liet zich echter niet afschrikken. Voor iemand die verslag doet, is terugtrekken geen optie. Ze moest het doen, iemand moest het doen, en dat was zij. Met trillende handen hield ze de microfoon omhoog en begon de kou, de sensatie en de uitdaging in woorden te vatten.
Het publiek volgt gespannen
Terwijl Lisan door het ijskoude water waden, stond een groep enthousiastelingen achter haar te wachten. Sommigen lachten, anderen keken met lichte verbijstering. “Ze hebben er zin in… of ze weten nog niet waar ze aan beginnen,” merkte Lisan op. Haar blik op het enthousiaste, maar licht naïeve publiek gaf meteen een goed beeld van wat er nog komen ging.
En inderdaad: zodra de eerste duikers het water betraden, klonk er een collectief gegil, gelach en gebrabbel. De Noordzee sloeg genadeloos toe, maar gaf ook iets terug: een gevoel van verbondenheid. Iedereen was even koud, even verbaasd en even levend.
Professioneel lijden in beeld
Wat Lisan liet zien, was niet alleen lef, maar ook professioneel doorzettingsvermogen. Terwijl haar lichaam het ijskoude water voelde doordringen, bleef ze verslag doen. “Dit is serieus geen pootjebaden,” zei ze, terwijl ze zichtbaar trilde. Het water leek elk deel van haar lichaam te omhelzen, maar dan op de manier waarop een ijzige klap dat kan doen.
Haar verslag liet zien wat de Nieuwjaarsduik eigenlijk is: een mentale en fysieke test. Het gaat niet alleen om kou of overleven, maar om het gevoel van een frisse start. Alhoewel, fris is een groot woord; overleven zou misschien accurater zijn.
Waarom dit iedereen aangaat
Misschien vraag je je af: waarom doet iemand dit vrijwillig? Waarom zou je op 1 januari je lichaam in de Noordzee mikken terwijl je net 48 uur eerder een overvloed aan oliebollen naar binnen hebt gewerkt?
Het antwoord is simpel: het is een ervaring. Het is een manier om het oude jaar letterlijk achter je te laten en het nieuwe jaar met een schok te beginnen. Het is een ritueel dat energie, lef en een beetje gekte vereist. En dankzij verslaggeefster Lisan hoefden deelnemers niet blind in het water te springen: zij had al de kou getest en het oordeel geveld.
De kou verbindt
Wat deze Nieuwjaarsduik zo speciaal maakt, is dat iedereen gelijk is. Of je nu sportief bent, een fanatieke zwemmer of gewoon een avontuurlijke beginner: het moment dat je de zee in gaat, maakt alles gelijk. Je voelt de kou, je vloekt zachtjes of hardop, je huilt misschien van de schok, maar bovenal voel je je levend.
Voor Lisan werkte dit effect ook. Ondanks haar herhaalde opmerkingen over de “pittige kou”, verscheen er aan het einde een glimlach op haar gezicht. Het was zwaar, ongemakkelijk en absoluut niet comfortabel – maar tegelijkertijd was het een ervaring die je niet vergeet.
Missie geslaagd
Na enkele minuten – die aanvoelden als een kleine eeuwigheid – was het tijd om het water te verlaten. De missie van Lisan was geslaagd: de Noordzee was getest, de temperatuur bekend, en kijkers thuis wisten precies waar ze aan toe waren. Iedereen die later die dag of de dagen erna het water in zou duiken, had nu een beeld van wat hen te wachten stond.
Haar verslag hielp bovendien om de psychologische voorbereiding van de deelnemers te ondersteunen. Het idee: als Lisan het kan overleven, dan kun jij het ook. En al weet je dat het niet comfortabel wordt, de wetenschap dat iemand anders het al heeft gedaan, geeft een zekere geruststelling.
Frisse start of brute wake-up call?
De Nieuwjaarsduik van 1 januari 2026 liet opnieuw zien waarom deze traditie zo geliefd is. Het is koud, soms extreem ongemakkelijk, maar het geeft energie en hernieuwt je gevoel van levend zijn. Voor Lisan was het meer dan een verslag; het was een demonstratie van doorzettingsvermogen, lef en professionaliteit.
Het water, dat op het eerste gezicht zo uitnodigend leek, bood een harde wake-up call. En toch, zodra je eruit kwam, voelde het als een overwinning. Niet alleen over de zee, maar ook over jezelf.
Conclusie: Lisan deed wat niemand anders wilde
Dankzij deze moedige test kunnen we concluderen dat de Nieuwjaarsduik van dit jaar serieuze koude uitdagingen bood. Wie er 1 januari in sprong, deed dat niet voor comfort. Het was koud, het was pittig, maar het was bovenal een ritueel om het nieuwe jaar op een brute, maar energieke manier te starten.
En zoals Lisan het zelf zei: “Dit is geen frisse start. Dit is overleven.”
Dus als je denkt: volgend jaar doe ik mee – bereid je dan goed voor. Zorg voor een muts, een microfoon voor verslaggeving is optioneel, maar een dikke portie moed is verplicht. En vergeet niet: iemand moet altijd het voortouw nemen. Dit jaar was dat Lisan, en zij heeft het ijskoude record op een indrukwekkende manier gezet.
